Τα 5+1 πράγματα που θα θυμάμαι από τον τελικό

1. Ο Μάριο Γκέτσε δεν έκανε το Μουντιάλ της ζωής του. Πιθανότατα αν δεν πετυχαίνε το γκολ να το θυμόταν λόγω εμπειρίας και μόνο. Η ιστορία, όμως, γράφτηκε διαφορετικά. Μπήκε με στόχο να παίξει στην παράταση και να δώσει το κάτι παραπάνω στους Γερμανούς. Αυτό το κάτι παραπάνω ήταν το γκολ που τον έκανε τον άνθρωπο του τελικού, αυτόν που θα μνημονεύουμε για τα επόμενα χρόνια. Μέχρι να έρθει ένας άλλος Γκέτσε.

2. Γιόακιμ Λεβ, ο πιο… αδιάφορος προπονητής στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Με μαλλί Πάνου Μιχαλόπουλου από το “Βασικά, καλησπέρα σας” και τικ την… ανασκαφή μύτης, ο Γερμανός τεχνικός είναι αυτός που έβαλε το όνομά του κάτω από αυτό του Μπενκεμπάουερ στους νικητές, αλλά δεν έχει την ίδια αίγλη και το ίδιο εκτόπισμα. Προπονητικά έκανε τα βασικά, χωρίς… εκπλήξεις. Και δικαιώθηκε (ειδικά με την αλλαγή του Γκέτσε στο 88′).

3. Η μεγαλύτερη ξεφτίλα που θα μπορούσε να υποστεί ο Λιονέλ Μέσι είναι να κερδίσει στον χαμένο τελικό τον τίτλο του MVP και να περιφέρει το βραβείο μέσα στη μαύρη κατάθλιψη. Η FIFA προφανώς τον λατρεύει και προφανώς είχε χτίσει στο μυαλό της το σενάριο της κατάκτησης του τροπαίου από την Αργεντινή. Της το χάλασε ο Γκέτσε και ο Μέσι βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να χαρεί για το ανούσιο (και λάθος, αφού σε καμία των περιπτώσεων δεν μπορεί να θεωρηθεί ο πολυτιμότερος της διοργάνωσης).

4. Ο Μασκεράνο, Ματσεράνο, Μαστσεράνο ή όπως στο διάολο προφέρεται ο παίκτης της Μπαρτσελόνα, ήταν η προσωποίηση της δίψας της Αργεντινής να βρεθεί στο θρόνο της παγκόσμια πρωταθλήτριας. Αυτός ήταν ο Μέσι, αυτός τα έκανε όλα, αυτός ήταν που κρατούσε ζωντανή την ομάδα του μέχρι το 113′. Η δήλωσή του μετά το τέλος ότι “αυτός ο πόνος δεν θα ξεχαστεί ποτέ” δείχνει το μέγεθος του (αρνητικού) συναισθήματος που άφησε η ήττα. Επαιξε στο τουρνουά σαν αμυντικό χαφ και διέπρεψε. Στον τελικό ήταν εκεί σε κάθε φάση, σε κάθε προσπάθεια για σουτ των Γερμανών. Αυτός, ναι, άξιζε τη Χρυσή Μπάλα της διοργάνωσης.

5. Υπάρχουν πολλά 0-0. Αυτά που σου φέρνουν νύστα (βλέπε 1994) και αυτά που σου έδωσαν πράγματα (βλέπε αυτό της Κυριακής). Γκολ δεν είδαμε στην κανονική διάρκεια, αλλά είδαμε πολλά που μας κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον. Από την Αργεντινή να παίζει με τη φωτιά με το ένα χαφ, μέχρι το δοκάρι του Χέβεντες, τον κάτι σαν εμετό του Μέσι και την είσοδο του “εισβολέα”.

5+1. Ηταν μία ωραία πορεία. Αρχισε πριν μερικούς μήνες όταν έγιναν οι πρώτες προετοιμασίες και κορυφώθηκε με τον κυριακάτικο τελικό. Το Contra.gr κι εγώ προσωπικά ζήσαμε το τέταρτο Μουντιάλ της δημοσιογραφικής ιστορίας μας. Δουλέψαμε, ξενυχτήσαμε, κουραστήκαμε, γελάσαμε με τον Θέμη Καίσαρη και την ατάκα “κάνε τον Πελέ” για κάθε παίκτη από τον οποίο ζητούσε το κάτι παραπάνω. Μα πάνω απ’ όλα το χαρήκαμε. Μπορεί τώρα να έχουμε αδειάσει από την προσπάθεια και να μας φαίνεται Γολγοθάς αυτό που ανεβήκαμε, σε λίγες μέρες, όμως, που θα αρχίσουν (ξανά) τα μεταγραφικά σενάρια, τα συμπεράσματα των φιλικών και οι αφίξεις στα αεροδρόμια, θα το νοσταλγήσουμε.