Τα δύσκολα έρχονται για τους Εφήβους
Ο Τάσος Μαγουλάς κάνει τον απολογισμό της Εθνικής στο Ευρωμπάσκετ και εξηγεί γιατί η επόμενη ημέρα των Εφήβων αποτελεί αποκλειστικά και μόνο ευθύνη των συλλόγων.
Το κείμενο αυτό είναι σε λάθος χρόνο. Όχι όπως μπορεί να νομίζει κανείς, πως έπρεπε να γραφτεί μετά το τέλος του μικρού τελικού της εθνικής εφήβων. Οι παρακάτω γραμμές όφειλαν να βρίσκονται στο Contra.gr από την μέση του τουρνουά, ίσως και νωρίτερα.
Έχοντας δει την πλειονότητα των αγώνων, το ίδιο και αρκετός άλλος κόσμος κάτι που δείχνει πόσο δεμένοι (ή για δέσιμο) είμαστε με το μπάσκετ, ξέρουμε πόσο σημαντική είναι η διαδρομή αυτών των παιδιών.
Σημαντική μεν, αλλά όπως θα καταλάβουν σε κάποιες ημέρες από τώρα, αδιάφορη δε. Γι’ αυτό είναι χρήσιμο ένα μετάλλιο, προκειμένου να τους δώσει κουράγιο, καθώς μπροστά είναι μόνο δυσκολίες.
Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος να πιέζονται, και πιέζονται πολύ, αυτές οι ομάδες στο σύνολό τους από τον πρώτο ως τον τελευταίο, παρά να κερδίσουν λίγο χρόνο ικανοποίησης πριν επιστρέψουν στην πραγματικότητα.
Η συγκεκριμένη εθνική εφήβων διαθέτει πολλά παιδιά με διαφορετικές προοπτικές και είναι άδικο να μιλάμε για τον έναν ή για τον άλλο. Είδαμε και σε έναν βαθμό καταλάβαμε. Εδώ όμως, για λίγο καιρό, τελειώνει ο δικός μας ρόλος και των φιλάθλων.
Τα κεφάλια… μέσα
Από τη Δευτέρα αυτά τα παλικαράκια, γυρνούν στην βάση τους και είτε είναι 18, είτε 17 είτε 16, θα βρουν μπροστά τους μόνο βουνά. Ιδιαίτερα από την στιγμή που κατάφεραν με το μπάσκετ τους, να τα μάθει ο πολύς κόσμος, ο δρόμος είναι πραγματικά απανδόχευτος.
Διαθέτουν ταλέντο, αλλά ας ρωτήσουν την πιο ταλαντούχα εθνική εφήβων της ιστορίας, τους 80ηδες, πόσο σκληρό ήταν σε πολύ καλύτερες εποχές για το μπάσκετ να αναδειχθούν.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, το μπάσκετ πήγε πολύ πίσω με αποκλειστική ευθύνη των συλλόγων σε ό,τι αφορά στην αξιοποίηση του ταλέντου. Βλέπουμε πλέον παιδιά 18-19 ακόμα και 20 ετών, να μην είναι έτοιμα να προσφέρουν και δεν ευθύνονται σίγουρα οι πιτσιρικάδες.
Σε αυτή την παρέα η οποία θα γυρίσει στην Ελλάδα με μετάλλιο ή χωρίς μετάλλιο, θα πρέπει να γίνει σαφές πως έχοντας κεντρίσει το ενδιαφέρον, η πίεση θα είναι μεγαλύτερη. Τεράστια και δυσανάλογη με τις ευκαιρίες ή την στήριξη.
Τεράστια η ευθύνη των συλλόγων
Κατηγορούμε για πολλά τον Βασιλακόπουλο, αλλά η ανάπτυξη τέτοιων παιδιών ήταν πάντα και μόνο ευθύνη των συλλόγων.
Σε αντίθεση με το ποδόσφαιρο που προσπαθεί με τις απίστευτες παθογένειές του να οργανώσει το σύστημα παραγωγής στις κατηγορίες του, το μπάσκετ το απαξιώνει. Όχι ότι ιδιαίτερα οι μεγάλοι είχαν ασχοληθεί με αυτό και αυτή είναι η κατάρα αυτών των ηλικιών.
Δεν βγήκαν από μία συγκεκριμένη παραγωγική διαδικασία, έκαναν το όνομά τους γνωστό, τους αγόρασαν οι ομάδες με χρήματα και μετά; Αν, αν, αν, θα παίξουν. Αλλιώς θα λέμε πως απλά δεν ήταν τόσο καλοί.
Πιο σωστά όμως, πρέπει να δούμε το πριν. Στον ημιτελικό παρατηρήσαμε σε όλο της το μεγαλείο την τεράστια αδυναμία των καλύτερων Ελλήνων παικτών κάτω των 18: το σουτ. Έπαιζαν εξαιρετική άμυνα, έμοιαζαν άνδρες απέναντι στους αντιπάλους τους με τις αλλαγές σε μαρκαρίσματα, στην ταχύτητα, στις αντιδράσεις. Ήταν προφανές δε ότι υπήρχαν κάποια καλά συστήματα από το τεχνικό τιμ που ακολουθήθηκαν.
Καμία εμπιστοσύνη στο σουτ
Έβλεπες όμως πως αυτοί οι νεαροί παίκτες εμπιστεύονταν τους εαυτούς τους να σταματήσουν τον αντίπαλο και από εκεί να τρέξουν (γι’ αυτό και είχαμε καλή παραγωγικότητα) αλλά όταν η μπάλα προσπαθούσε να γυρίσει, το σουτ δεν ήταν εκεί.
Μία αδυναμία η οποία βελτιώνεται, αλλά δεν θα βάζαμε πότε στοίχημα πόσες ομάδες θα ασχοληθούν με τους παίκτες τους ώστε σε δύο χρόνια να βάζουν τα αμαρκάριστα σουτ. Μην φανταστεί κανείς, πως ήμασταν οι χειρότεροι του τουρνουά. Το 30,6% ήταν το τέταρτο καλύτερο ποσοστό και τα 6.1 εύστοχα ανά αγώνα το έβδομο. Κοιτάμε όμως πάντα προς τα…πάνω, όχι προς τα κάτω. Διότι ως χώρα έχουμε έναν τεράστιο αριθμό μικρών παιδιών τα οποία παίζουν οργανωμένο μπάσκετ, άρα καλύτερες πιθανότητες να αναδείξουμε αθλητές. Στο φινάλε δεν διαθέτουμε και πολλά… ύψη, όπως άλλα έθνη.
Ποιος τους μαθαίνει μπάσκετ;
Το πρόβλημα εκεί εντοπίζεται για την εθνική εφήβων: τι μπάσκετ μαθαίνουν, από ποιους και πού. Όπως λέμε και φωνάζουμε ότι η επιτυχία αυτού του συνόλου δεν πρέπει να κρίνεται από τα μετάλλια, το ίδιο ισχύει για τους συλλόγους.
Είναι η ώρα να κοιτούν πώς θα βελτιώσουν, θα αναπτύξουν τον παίκτη, θα του φτιάξουν τις αδυναμίες και στο σύνολό του αυτό γίνεται το πολύ μέχρι τα 18.
Για να έχουμε καλές μικρές εθνικές, να παίρνει και καμία χαρά ο Άη Γιώργης, είναι ζήτημα των συλλόγων να αποφασίσουν να ασχοληθούν σοβαρά, επαγγελματικά με τις ακαδημίες τους όχι απλά να πετάνε τσιτάτα.
Αυτά τα παιδιά μπορεί να αποτελέσουν μία καλή αρχή αλλαγής. Το αξίζουν για την προσπάθεια και τη χαρά που μας έδωσαν όχι με τις νίκες, αλλά με την παρουσία τους.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Παπαθεοδώρου, στην προσπάθεια… μη απολογίας για το πολύ άσχημο συμβάν με τον Κόνιαρη, είπε αρκετές αλήθειες, δεν ήθελε όμως να τις συνεχίσει για τους δικούς του επικοινωνιακούς λόγους.
Μίλησε για τρομερή πίεση, μίλησε για προσπάθεια ανάδειξης παικτών όχι μεταλλίων. Φυσικά όταν πας σε ένα τουρνουά κοιτάς και να κερδίσεις. Αυτή τη δουλειά του ανέθεσαν. Δεν θα τους μάθει μπάσκετ, δεν θα τους βελτιώσει ούτε μία αδυναμία σε έναν μήνα διότι δεν προλαβαίνει φυσικά.
Ακόμα και τώρα δεν είναι αργά να μάθει κάτι χρήσιμο στους νεαρούς αθλητές του: την αξία της συγγνώμης ως δρόμο για μία καλύτερη συνέχεια.
Όσο για την πίεση; Διαδεδομένη… ασθένεια στις μικρές εθνικές. Ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος κόουτς μπορεί να κάνει τίποτε.
