Τα λέμε σε δυο χρόνια…

Ήμουν τυχερός που πρόλαβα να θαυμάσω την ενωμένη ΕΣΣΔ και την ιπτάμενη Ολλανδία του ’88. Απόλαυσα τη Γερμανία και χειροκρότησα (από μέσα μου, μην το παρακάνουμε) την Αγγλία του ’90. Παραδέχθηκα την ανωτερότητα της Γαλλίας το ’98 – θα ήθελα σαφώς να έχω παραστάσεις και από τη Βραζιλία του ’82. Αδυνατώ παρόλα αυτά να τοποθετήσω όλες τις παραπάνω στην ίδια ζυγαριά με τη «φούρια ροχα» της τελευταίας 6ετίας (Σεπτέμβριος 2006 – Ιούλιος 2012).

Μου είναι τρομερά δύσκολο να θυμηθώ εθνική ομάδα, μολονότι δεν διαθέτει τη «βαριά» φανέλα άλλων, που όχι μόνο είναι εμφανώς ανώτερη σε κάθε παιχνίδι της, αλλά ταυτόχρονα τρομάζει τον εκάστοτε αντίπαλο και τον αναγκάζει να λειτουργεί κάθε, μα κάθε φορά ως αουτσάιντερ που τρέμει σαν το ψάρι έξω από το νερό. Η Γαλλία και η Ιταλία σε αυτό το Euro αποτέλεσαν τα πιο πειστικά παραδείγματα που ενισχύουν την άποψη ότι η Ισπανία του Αραγονές και κατόπιν του Ντελ Μπόσκε κατόρθωσε αυτά τα χρόνια να ανατρέψει τους νόμους στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ακολουθείς τους δικούς της ή μένεις πίσω.

Η Πορτογαλία προσπάθησε, η Κροατία επίσης στους ομίλους. Το ίδιο και προ διετίας η Ολλανδία στον τελικό του Μουντιάλ. Ούτε όμως στις κακές βραδιές της έπεσε. Είχε τον τρόπο να σταθεί στα πόδια της και από τη στιγμή που η εστία του κέρβερου Καστίγιας δεν παραβιάστηκε, να κατακτήσει στο φινάλε το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Εκεί ποντάρει. Στην αυτοπεποίθηση και στη σιγουριά που μέσα από τις επιτυχίες έχει φωλιάσει σε αποδυτήρια και γήπεδο, έπαιζε – δεν έπαιζε ο Πουγιόλ και ο Βίγια.

Γνώμη του γράφοντος είναι πως η Γερμανία θα είχε περισσότερη τύχη στον τελικό της Κυριακής – αυτό είναι αλλουνού… Λεβ ευαγγέλιο, για τους «ρόχας» πάντως θα ήταν το ένα και το αυτό. Αυτοί θα επέβαλλαν το παιχνίδι τους, αυτοί θα έδιναν το τέμπο, ο Τσάβι και ο Αλόνσο θα είχαν το νου τους στον Οζίλ και όχι στον Πίρλο.

Το 4-0 είναι απρόσμενο σκορ για έναν τελικό Euro, αδικεί αναμφίβολα τη γεμάτη προσπάθεια που κατέβαλαν οι «ατζούρι» στο υπόλοιπο τουρνουά, κάνοντας την έκπληξη. Επικυρώνει εντούτοις με τον πλέον πειστικό τρόπο τη διαφορά που χωρίζει στην παρούσα φάση τις υπόλοιπες ομάδες από την κραταιά Ισπανία. Οι επίδοξοι χαλίφηδες έχουν διαθέσιμα δύο χρόνια να καλύψουν το κενό. Προλαβαίνουν;