“Τα ντέρμπι είναι πάντα ντέρμπι” και άλλα κλισέ…
Το αγαπημένο μου ποδοσφαιρικό κλισέ είναι το ακαταμάχητο: "Ας γίνει ένα καλό παιχνίδι κι ας κερδίσει ο καλύτερος"! Ειδικά όταν το λένε ποδοσφαιριστές πρόκειται ασφαλώς για ψέμα μεγαλύτερων διαστάσεων και από το "λεφτά υπάρχουν".
Η αλήθεια πίσω από μια τέτοια δήλωση, κυμαίνεται μεταξύ του «Κάτσε να πω τώρα μια παπαριά να με ξεφορτωθούν» και του «ρε δε μπα να σερνόμαστε και να έχει ο αντίπαλος οκτώ δοκάρια και δέκα χαμένα τετ α τετ; Ας νικήσουμε εμείς και ποιος τον χέζει τον καλύτερο».
Όταν δε η δήλωση προέρχεται από τα χείλη ουδέτερου (εφτά φορές στις δέκα από πρώην ποδοσφαιριστή και τρεις στις δέκα από νυν προπονητή, Έλληνα φυσικά…), απλώς επιβεβαιώνει ότι σε επίπεδο λόγου το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πιο βαρετό και από γυναίκα που σου εξομολογείται τα ψυχολογικά της στο πρώτο ραντεβού. Με τη διαφορά ότι τη γυναίκα, αν θέλεις να την πας στο κρεβάτι, αναγκαστικά την ακούς. Τον Στέλιο Γιαννακόπουλο γιατί;
Στο ίδιο πλαίσιο των κλισέ δηλώσεων (και αναλύσεων) ανήκει σαφέστατα και το διαχρονικό: «Τα ντέρμπι είναι πάντα ντέρμπι». Ναι και ο μουσακάς είναι πάντα μουσακάς. Δηλαδή;
Υποθέτω ότι η κεντρική ιδέα αφορά την αδυναμία πρόβλεψης σε τέτοια παιχνίδια. Ότι ας πούμε σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκονται οι ομάδες, όση βαθμολογική διαφορά κι αν έχουν, ουδείς μπορεί να προβλέψει το αποτέλεσμα. Σωστά. Μόνο που ουδείς μπορεί να προβλέψει το αποτέλεσμα και στο ΠΑΟΚ – Εργοτέλης. Απλώς ο ΠΑΟΚ θεωρείται (και είναι) το μεγάλο φαβορί. Αυτό δε σημαίνει ότι θα νικήσει 100%. Έτσι και στο ντέρμπι του Σαββάτου, όσα κλισέ κι αν επιστρατεύσουμε, ο Ολυμπιακός θεωρείται και είναι φαβορί. Προφανώς όχι τόσο μεγάλο όσο ο ΠΑΟΚ απέναντι στον Εργοτέλη, στο προαναφερθέν παράδειγμα, πάντως φαβορί.
Υπάρχει επίσης μια -όχι ακριβώς βασισμένη σε κάποια δεδομένα- εντύπωση ότι η ποιοτική διαφορά (υπαρκτή και σημαντική, ούτε ο Αναστασίου δεν θα το αμφισβητήσει) ανάμεσα στις δυο ομάδες εξομαλύνεται από την ιδιαιτερότητα του αγώνα. Στο κάτω – κάτω για Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός μιλάμε! ΟΚ, αλλά και για Ρεάλ – Μπάρτσα να μιλούσαμε, η ποιότητα παίζει μεγαλύτερο ρόλο από την ατμόσφαιρα ή οτιδήποτε άλλο συνηθίζουμε να μετράμε ως σημαντικό. Προσωπικά θυμάμαι (με οδύνη ομολογώ…) πως όταν οι Μπλαουγκράνα βρίσκονταν πολλά σκαλιά πάνω από τη «Βασίλισσα» της έριξαν έξι μέσα στο «Μπερναμπέου». Και την νικούσαν μέσα – έξω για δυο-τρία χρόνια συνεχόμενα.
Με όλα τα παραπάνω δεν θέλω να πω ότι ο Ολυμπιακός θα κερδίσει. Ακόμη περισσότερο ότι θα κερδίσει άνετα. Θέλω να πω απλώς ότι πάει στη Λεωφόρο με ξεκάθαρο προβάδισμα. Τόσο ξεκάθαρο, που όλες οι ιδιαιτερότητες των ντέρμπι μαζί δεν αρκούν για να το εξαφανίσουν…
