Τέσσερα θέματα για το τέταρτο αστέρι

“Η Γερμανία είναι πιστή στο χρονοδιάγραμμα του σχεδίου, η Αργεντινή πιστή στο ραντεβού με την ιστορία και τους μύθους της. Μια απ’τις δύο θα σηκώσει το κύπελλο ως σφραγίδα, αλλά αμφότερες ζουν αυτό που σχεδίασαν/οραματίστηκαν πριν πολλά χρόνια.”

Μ’αυτά τα λόγια τελείωνε η χθεσινή ματιά που ρίξαμε στον τελικό πριν τη σέντρα. Τελικώς έγινε το πιο πιθανό. Το σχέδιο επικράτησε των μύθων. Η Αργεντινή είχε ραντεβού με την ιστορία και τους μύθους που λένε πως ένας τρόπος υπάρχει: να βρεθεί ένας μάγος με το 10 στην πλάτη, να την πάρει απ’το χέρι και να την οδηγήσει μέχρι το τέλος. Η Γερμανία ήταν πιστή σε όσα όριζε το χρονοδιάγραμμα που στήθηκε για να αλλάξει το ποδόσφαιρό της μετά τις αποτυχίες του 2000 και του 2004: το 2014 θα είχε τέτοια πληθώρα ταλέντου, που θα της επέτρεπε να πάει στη Βραζιλία ως η καλύτερη ομάδα στον κόσμο.

Ως τέτοια πήγε, ως τέτοια το κατέκτησε και έραψε το τέταρτο αστέρι στη φανέλα της. Πάμε να δούμε τέσσερα σημεία συζήτησης για τον τελικό.

1. Οι proactive ομάδες δεν προσαρμόζονται

Στη χθεσινή κουβέντα όλα τα ερωτηματικά αφορούσαν τη στάση της Γερμανίας. Για την προσέγγιση ήμασταν σίγουροι, αλλά δεν ίσχυε το ίδιο για την ομάδα του Λεβ. Τελικώς, ως τυπική proactive ομάδα, η Γερμανία δεν άλλαξε κάτι για να προσαρμοστεί στον αντίπαλο και συγκεκριμένα στην παρουσία του Μέσι. Έκανε όσα λέει ο τρόπος παιχνιδιού της.

Πίεσε ψηλά για να δυσκολέψει την Αργεντινή απ’την αρχή της ανάπτυξης, έκλεψε μπάλες για να τους βρει ανοργάνωτους, ανέβασε τον Λαμ όπως πάντα, έβγαλε τον Κλόζε όχι για να αμυνθεί, αλλά για να γίνει ακόμα πιο απειλητική, δεν κράτησε περισσότερους παίκτες πίσω εξαιτίας του Μέσι

“Δεν ήρθα μέχρι εδώ για να κλέψω τη νίκη μου”, απάντησε κάποτε ο Μέγας Αλέξανδρος στον Παρμενίωνα, όταν ο τελευταίος του πρότεινε να επιτεθεί στους Πέρσες τη νύχτα και να μην τους πολεμήσει στα ίσια. Η Γερμανία δεν θα “έκλεβε” κάτι αν προσαρμοζόταν και λίγο, αλλά οι πραγματικά μεγάλες ομάδες, αυτές της πρωτοβουλίας, κοιτάζουν περισσότερο το πως θα επικρατήσουν του αντιπάλου και λιγότερο το πως θα τον περιορίσουν.

Οι Γερμανοί πήγαν στη Βραζιλία με πολύ συγκεκριμένες αρχές και σχέδιο, δεν πρόκειται να άλλαζαν στον τελικό. Και για δεύτερο σερί Μουντιάλ, το Κύπελλο πήγε στην ομάδα που κατέβηκε ως φαβορί, που αγωνίστηκε ως τέτοιο και ήταν τόσο καλή που δεν την έπιασε κανείς κορόιδο.

2. Χαμένες ευκαιρίες

Τελικά το πιο σημαντικό στο πιο μεγάλο ματς του ποδοσφαίρου δεν είναι να σκοράρεις, αλλά να μην χάνεις ευκαιρίες. Παίζουμε με τις λέξεις, θα μου πείτε, αφού το να σκοράρεις είναι το ίδιο με το να μη χάνεις ευκαιρίες. Αλλά όχι, υπάρχει διαφορά και η Αργεντινή είναι η τελευταία ομάδα το έμαθε: οι τελικοί καθορίζονται περισσότερο απ’τα γκολ που χάθηκαν, παρά απ’αυτά που μπήκαν. Καλύτερα να μην έχεις πολλές μεγάλες ευκαιρίες και τελικά να σκοράρεις στην καλύτερη που θα βρεις.

Η επιλογή των Γερμανών να μην βάλουν νερό στο κρασί τους εξαιτίας του Μέσι ήταν σχεδόν βέβαιο πως θα δώσει ευκαιρίες στην Αργεντινή. Τους χάρισαν και οι ίδιοι μία, όταν έβγαλαν μόνο του τον Ιγκουαϊν στο πρώτο ημίχρονο. Το αποτέλεσμα ήταν ίδιο σε όλες τις φάσεις, η μπάλα έφυγε άουτ και ο Νόιερ έβγαλε τα 120’ χωρίς να χρειαστεί να κάνει απόκρουση.

Όπως και στον τελικό της Ν. Αφρικής, η ομάδα που περιμένει πίσω απ’την μπάλα και χτυπάει στην κόντρα είναι πιθανό πως θα βρει πιο καθαρές ευκαιρίες απ’την ομάδα που επιτίθεται ως αφεντικό απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Όπως και το 2010, έτσι και φέτος η reactive ομάδα δεν τις έκανε γκολ, παρότι ήταν πιο καθαρές φάσεις απ’αυτές του αντιπάλου.

Όπως και το 2010, πρώτα έχασε το τρόπαιο η μία ομάδα και μετά το πήρε η άλλη. Πρώτα το έχασε η Ολλανδία στις δύο ευκαιρίες του Ρόμπεν και μετά το πήρε η Ισπανία. Πρώτα το έχασε η Αργεντινή στις φάσεις του Μέσι, του Ιγκουαϊν και του Παλάσιο και μετά το πήρε η Γερμανία. Γιατί η ανώτερη ομάδα μπορεί να κάνει γκολ τη πρώτη μεγάλη ευκαιρία που θα βρει στην κανονική ροή του αγώνα.

3. Τα γκολ των τελικών λένε τα πάντα

Θα ήταν ταιριαστό στη Γερμανία να προηγηθεί με την κεφαλιά του Χέβεντες, αφού είναι η χώρα που έχει πετύχει τα περισσότερα γκολ με κεφαλιές στα Μουντιάλ. Όμως, τα γκολ των τελικών είθισται να αποτελούν χαρακτηριστική αποτύπωση του χαρακτήρα των ομάδων. Τέτοια ήταν το γκολ του Ινιέστα, τα γκολ του Ματεράτσι και του Ζιντάν, τα δύο του Ρονάλντο και τα δύο του Ζιντάν, ακόμα και η απουσία γκολ των δύο “κακών” ομάδων που έπαιξαν στον τελικό του 1994.

Το γκολ του Γκέτσε θα είναι εκεί για να θυμίζει στο μέλλον τι ήταν η Γερμανία του 2014. Το πέτυχε 22χρονος, που έχει ήδη κάνει μεταγραφή 40 εκατομμυρίων, αλλά η πληθώρα ταλέντου της ομάδας ήταν τέτοια, που αυτός ξεκίνησε μόνο σε δύο απ’τους επτά αγώνες, δεν αγωνίστηκε στον ημιτελικό και έπαιξε μόνο 7’ στον προημιτελικό.

Και το πέτυχε όταν η Γερμανία είχε την πιο απειλητική της σύνθεση στο χορτάρι. Φαινόταν από νωρίς πως η Αργεντινή θα έχει πολλά προβλήματα όταν αποσυρθεί ο Κλόζε και θα σχηματιστεί η πιο κινητική, ρευστή και πληθωρική τετράδα Σίρλε, Γκέτσε, Οζίλ και Μίλερ. Ο Λεβ άργησε λίγο να το κάνει, αλλά ήταν λογικό να σεβαστεί το μέγεθος του Κλόζε και τα όσα σημαίνει για τη Γερμανία, τον άφησε στο χορτάρι παραπάνω απ’όσο θα έπρεπε.

Έτσι, όπως και στον τελικό του 2010, η ομάδα που αμυνόταν είχε πια κουραστεί και οι συνεχείς αλλαγές θέσεων των επιθετικών φαινόταν πως θα φέρουν τη στιγμή που η άμυνα της Αργεντινής θα βρεθεί σε λάθος θέσεις. Ο Σίρλε έτρεξε το γήπεδο και δημιούργησε για τον “δεκάρι-false nine-εξτρέμ” Γκέτσε που κινήθηκε ως φορ. Ταιριαστό στο ποδόσφαιρο της εποχής

4. Το βάθος επικρατεί

Ο Γκέτσε θα ήταν βασικός και αστέρι σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Το ίδιο κι ο Ντράξλερ, που ίσα που πρόλαβε να “βραχεί” για 15 λεπτά στον ημιτελικό. Ο Κεντίρα τραυματίστηκε, ο Κράμερ που μπήκε στη θέση του έφυγε με διάσειση, αλλά κανένα πρόβλημα. Ο Σβαϊνστάιγκερ ήταν κουρασμένος στην αρχή του τουρνουά, κανένα πρόβλημα θα παίξει ο Λαμ στη θέση του. Μπέντερ, Γκιντογκάν και Ρόις είναι εκτός τουρνουά με τραυματισμό, κανένα πρόβλημα.

Λέμε πως τα πρωταθλήματα δεν τα κερδίζουν οι καλύτερες ενδεκάδες, αλλά οι ομάδες με το μεγαλύτερο βάθος. Ισχύει (πλέον;) και για τα μεγάλα τουρνουά. Οι Γερμανοί είχαν λύσεις για τα πάντα. Η Αργεντινή είχε χάσει τον Ντι Μαρία, είχε σε κακή κατάσταση τους Ιγκουαϊν και Αγουέρο και δεν είχε άλλη επιλογή απ’το να τους χρησιμοποιεί “μπας και”, ενώ έβαζε ως αλλαγές τον Μάξι και τον Παλάσιο.

Δεν είναι πως η Αργεντινή δεν μπορούσε. Μπορούσε, όσο κι η Ολλανδία πριν τέσσερα χρόνια. Όμως, τα “μπορώ” της ανώτερης ομάδας ήταν περισσότερα. Και αυτή πήρε το Μουντιάλ, για δεύτερο σερί τουρνουά.

ΥΓ: Εννοείται πως ο Μέσι θα ήταν στο επίκεντρο των συζητήσεων μετά τον τελικό, πόσω μάλλον τώρα που έχασε. Γι’αυτόν ισχύουν όσα έγραψα πριν τον τελικό και δεν τα αλλάζει η ήττα. Ίσως επανέλθουμε και τα δούμε ξανά σε επόμενο κείμενο.