Θα φύγει και ο …Καραγκιόζης από την παράγκα

Οι αιώνιοι της Αθήνας για το πρωτάθλημα, οι αιώνιοι της Θεσσαλονίκης για μία θέση στην Ευρωλίγκα. Παντού συγκλονιστικό ενδιαφέρον. Θεωρητικά αυτό είναι ένα προϊόν που δεν μπαίνει σε καμία κατηγορία ΦΠΑ και πουλιέται σαν ζεστό κουλούρι. Δεν χρειάζεται να σας πείσουμε για την σημασία αυτών των αγώνων.



Επιστροφή στις δόξες του παρελθόντος. Μια χαρά τίτλος. Η καλύτερη διαφήμιση για το μπάσκετ. Θα έπρεπε, θα μπορούσε, θα ήταν λογικό.



Δυστυχώς το μόνο που υπάρχει όσο και να φτιάχνουμε την βιτρίνα το εσωτερικό συνεχίζει να θυμίζει την παράγκα του Καραγκιόζη με καλή προοπτική να μείνει και χωρίς…Καραγκιόζη.



Μετά από τους γελοιοδέστερους ημιτελικούς, χωρίς να ευθύνονται άμεσα οι σύλλογοι, θα δούμε καλά παιχνίδια στους τελικούς. Όχι θέαμα αλλά σίγουρα υψηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας. Σκληρές αναμετρήσεις, προπονητές οι οποίοι δεν θα αφήσουν τους παίκτες τους να πάρουν ανάσα ή …πρωτοβουλία, μία κατά το δυνατόν επανάληψη των 90ς.



Σε τέτοιες καταστάσεις έχεις την δυνατότητα να ακολουθήσεις δύο δρόμους: να μην έχεις αυτό που αγαπάς αλλά να αγαπάς αυτό που έχεις. Ή, να συνεχίσεις να απαιτείς να έχεις αυτό που αγαπάς. Ο καθένας διαλέγει τον δρόμο του. Ο γράφων επιλέγει τον δεύτερο για τον απλό λόγο ότι μετά από δύο εβδομάδες όποιος και αν είναι ο κερδισμένος, στο τέλος της ημέρας το χαμένο θα είναι το μπάσκετ. Γιατί; Οι νικητές θα κρατούν στα χέρια τους το πρωτάθλημα και πιθανότατα την παρουσία στην Ευρωλίγκα, οι ηττημένοι θα τα βάζουν με τους διαιτητές και τα κατεστημένα. Και μετά;

Όταν θα τελειώσουν τα πανηγύρια, όταν ο Καρράς(αυτός ο άνθρωπος δεν θα πάει ποτέ σε ωρυλά να αντιμετωπίσει την βρογχίτιδα) θα πει το τελευταίο τραγούδι τί θα μείνει; Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός θα συνεχίσουν να πληρώνουν για να εξοπλίζονται με πυραύλους, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ, θα συνεχίσουν να προσπαθούν να βρούνε πέτρες για να ρίξουν από τις σφεντόνες ενώ δεν γνωρίζουμε αν θα υπάρχουν άλλες ομάδες να συμπληρώσουν το πρωτάθλημα. Χάσαμε-ξεχάσαμε και την μεσολίγκα του επίτιμου. Απώλεια.



Τέλος πάντων, για 15 ημέρες θα γκρινιάξουμε για άλλα. Ουου, πεδίο δόξης λαμπρό. Τουλάχιστον οι αιώνιοι βορρά και νότου, να δώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα παιχνίδια, να ξυπνήσει λίγο ο κόσμος, να ασχοληθεί ο Τύπος, να κουραστούν οι προπονητές και να αφήσουν λίγο τους αθλητές τους να παίξουν μπάσκετ και ποιος ξέρει; Ίσως στο τέλος, τέλος της ημέρας να θυμόμαστε 15 όμορφες μπασκετικές ημέρες. Πριν την βαρυχειμωνιά.