Θα μείνει χωρίς followers

Ουδέποτε η “Παναθηναϊκή Συμμαχία” γνώρισε έστω το 20% της δόξας, που οραματίζονταν οι εμπνευστές της. Κι αν όμως υπήρχαν ακόμη κάποιες αποχρώσες ενδείξεις ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη, πλέον μας εγκαταλείπουν κι αυτές.

Η δημοτικότητα του εγχειρήματος, αλλά και των πρωταγωνιστών του, καταγράφει ιστορικά χαμηλά και απειλείται με αφανισμό. Για να το πούμε και στη σύγχρονη γλώσσα που επέβαλλε η κοινωνική δικτύωση, κινδυνεύει να μείνει χωρίς followers, όχι μόνο στη θεωρία, αλλά κυρίως στην πράξη.

Μακάρι, έστω αυτοί οι 8.601 που αποτελούν μέλη της, να ανανεώσουν και τη νέα χρονιά, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει ένας που να στοιχηματίζει υπέρ αυτού του ενδεχομένου. Είναι λοιπόν επιβεβλημένο, περισσότερο από ποτέ, αυτοί που ηγούνται του Παναθηναϊκού να βγουν και να μιλήσουν ανοικτά στον κόσμο για το μέλλον.

Μέχρι σήμερα περιορίστηκαν να περιγράφουν με τα μελανότερα χρώματα το σήμερα. Τώρα θα πρέπει να εξηγήσουν τι γίνεται από δω και πέρα. Καθαρά και ξάστερα. Με ντόμπρες κουβέντες και τη διαύγεια που υποσχέθηκαν από την πρώτη ημέρα του εγχειρήματος.

Λεφτά δεν υπάρχουν, οι ίδιοι (δεν υποσχέθηκαν αλλά και) δεν διαθέτουν ούτε καν τα απολύτως απαραίτητα, οι προσπάθειες για δανειοδότηση του συλλόγου παρέμειναν μέχρι σήμερα ατελέσφορες, η τύχη της ΑΜΚ μοιραία αγνοείται και η τεράστια απογοήτευση του κόσμου δεν υπόσχεται ούτε καν τη πενιχρή συμμετοχή του καλοκαιριού.

Πώς λοιπόν θα πορευτούν;

Υπάρχει αύριο και ποιο μπορεί να είναι αυτό; Μοιράστηκαν κάποια ελάχιστα χρήματα πριν καθίσουν και πάλι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους ποδοσφαιριστές, ώστε να επιτευχθεί διακανονισμός στον διακανονισμό λίγο πριν τον έλεγχο της ΟΥΕΦΑ. Υπήρξε τραπεζικός δανεισμός; Και αν ναι ποιος είναι ο οφειλέτης; Η ΠΑΕ; Ο κ. Αλαφούζος; Ή κάποιος άλλος μέτοχος ή σύμμαχος;

Μήπως υπήρξε συνεισφορά από μέτοχο ή σύμμαχο; Κι αν ναι, σε ποιο βαθμό; Τι γίνεται με την αδειοδότηση; Ποια τα χρήματα που απαιτούνται; Και μην υποστηρίξει κάποιος, ότι δεν ενδιαφέρει πλέον η αδειοδότηση, γιατί ο Παναθηναϊκός δεν θα μπει στα πλέι οφ, γιατί σε αυτή την περίπτωση ξεχνά κάτι σημαντικό: η ποινή αποκλεισμού από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις εκτίεται εφ’ όσον εξασφαλίσεις την έξοδό σου και όχι σε χρονιά που ούτως ή άλλως απέτυχες αγωνιστικά να μπεις στα εισιτήρια.

Τι γίνεται με το ρόστερ; Οι “κύκλοι” λένε για ταβάνι συμβολαίων στις 300.000 ευρώ, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Τι γίνεται με τον Κουίνσι, τον Βιτόλο, τον Τοτσέ, τον Μπουμσόνγκ και όσους ξεπερνούν κατά πολύ αυτό το ταβάνι; Τι γίνεται με την Ακαδημία; Σε μια χρονιά που μέσα από την παταγώδη αγωνιστική αποτυχία, υποσχόταν τουλάχιστον την προώθηση νεαρών παιδιών από τα φυτώρια της Παιανίας, τζίφος και εκεί! Αντ’ αυτών καραβιές ξένων με βεβαρημένα ιατρικά ιστορικά, που ψάχνουν σανίδα σωτηρίας σ’ έναν σύλλογο που και ο ίδιος δεν έχει από που να πιαστεί!

Υπάρχει ελπίδα; Υπάρχει όραμα; Οδηγεί κάποιος αυτό το καράβι ή είναι -όπως δείχνει- ακυβέρνητο; Ποιος θα εμπνεύσει το πλήρωμα και πως; Ποιος θα προσελκύσει επιβάτες και με ποιόν τρόπο; Ερωτήματα που στοιβάζονται το ένα πάνω στο άλλο και παραμένοντας αναπάντητα, απομακρύνουν κάθε ενδεχόμενο σωτηρίας.

Και κάθε τόσο πυροτεχνήματα, για γενικό αρχηγό, για τεχνικό διευθυντή, για μελλοντικούς προπονητές, για παίκτες-ευκαιρίες, χωρίς καμία απολύτως σημασία ή αξία, παρά μόνον αν χρησιμεύσουν ως ναυτικές φωτοβολίες για τον εντοπισμό του ναυαγίου.

Δυστυχώς. Το παρόν κατεδαφίζεται. Και εντός δεν πωλούνται πάσης φύσεως υλικά, αλλά δωρίζονται με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους. Κάποιος να μιλήσει. Έστω κι αργά. Πριν να είναι πολύ αργά. Αν δεν είναι κιόλας πάρα πολύ αργά…