Θεματοφύλακας ναι, “φερετζές” όχι
Ο Γιώργος Καραγκούνης έχει και συναίσθημα και άποψη για την Εθνική ομάδα, όχι τώρα, αλλά εδώ και 23 χρόνια που πρωτοφόρεσε τη φανέλα με το Εθνόσημο, στις «μικρές» Εθνικές. Ο Στέφανος Κούμπης σχολιάζει την επιστροφή του "Κάρα" στην ομάδα που αγάπησε περισσότερο από κάθε άλλη.
Το τι μπορεί να αποθεωθεί στην καθημερινότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου, είναι ένα ζήτημα. Είναι από τα χαρακτηριστικά του αθλήματος να δημιουργεί ήρωες μιας στιγμής, ενός αγώνα, μιας χρονιάς, μιας μεταγραφής, μιας δήλωσης…
Σπάνια αποθεώνεται η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, όπως τις τελευταίες ημέρες και ώρες συμβαίνει με την παραμονή (όχι επιστροφή) του Γιώργου Καραγκούνη στην Εθνική ομάδα, από το πόστο του Τεχνικού, Γενικού, Ποδοσφαιρικού Διευθυντή, ή όπως αλλιώς συμπυκνωθούν σε έναν τίτλο, οι αρμοδιότητες που θα έχει.
Ο «Μεσσιανικός» ρόλος αποδόθηκε στον Καραγκούνη, αμέσως μετά την ήττα της Εθνικής ομάδας από τη Ρουμανία. Και η αιτία δεν ήταν το αποτέλεσμα αυτό καθαυτό – σε ένα ματς μπορεί να συμβούν τα πάντα – αλλά όλα όσα βγήκαν στη φόρα για το «παρασκήνιο» των κλήσεων, του καταρτισμού της ενδεκάδας, της επιρροής «συμβούλων» στον Ρανιέρι και άλλα παρόμοια, σερβιρισμένα με μπόλικα καρυκεύματα για συλλογικές διαφορές, παραγοντιλίκια, χειραγωγήσεις και δεν συμμαζεύεται.
Στη σπουδή ν’ αλλάξει αυτό το κακό για την Εθνική ομάδα, έπεσαν… διαφημίσεις, με πρωταγωνιστή τον Κάρα, που θα εμφανιζόταν πάνω σε άσπρο άλογο, για να βάλει τάξη στο χάος.
Ο ρέκορντμαν και σύμβολο της Εθνικής, φρονίμως ποιών, πήρε αποστάσεις, χρονικές, από την τούρλα εκείνων των ημερών. Άφησε το χρόνο να περάσει, δεν έπαιξε το ρόλο του «φερετζέ» στην τότε κατάσταση, περίμενε να εκτονωθεί η κατάσταση και μετά «ενεργοποίησε» τη δεδομένη του επιθυμία να μείνει στην Εθνική και την επίσης δεδομένη επιθυμία της Ομοσπονδίας να τον αξιοποιήσει, σε μια ομάδα που είναι η βιτρίνα της στο εσωτερικό και στο εξωτερικό.
Όσα ακούγονται και γράφονται για τις αρμοδιότητες του Κάρα, στην Εθνική, παραπέμπουν απευθείας στο χαρακτήρα και το σκεπτικό του. Ήταν πάντα ο άνθρωπος που λειτουργούσε στο προπονητήριο, στ’ αποδυτήρια και μέσα από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Τώρα πλέον θα του μείνουν τα δύο και θα διαφοροποιηθεί το τρίτο σκέλος. Δεν θα είναι μέσα από τις γραμμές, αλλά απέξω.
Ο Καραγκούνης έχει και συναίσθημα και άποψη για την Εθνική ομάδα, όχι τώρα, αλλά εδώ και 23 χρόνια που πρωτοφόρεσε τη φανέλα με το Εθνόσημο, στις «μικρές» Εθνικές. Διετέλεσε σε όλες – αν δεν κάνω λάθος- αρχηγός. Διαμόρφωσε χαρακτήρα μέσα από αυτές, αλλά και διαμόρφωσε τον δικό τους χαρακτήρα.
Η φουρνιά του 2004, είχε παίκτες με προσωπικότητα και ταλέντο, αλλά είναι κοινό μυστικό πως η διάρκειά της και η μενταλιτέ της έχει να κάνει με το πάθος και τη δοτικότητα του Καραγκούνη. Αυτός και ο Κατσουράνης ήταν οι τελευταίοι θεματοφύλακες του «πνεύματος της ομάδας του 2004».
Τώρα πια αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο μόνος του, με κάποια μεγάλα ατού.
1- Ότι τον ξέρει, διότι τον έχει διαμορφώσει.
2- Επειδή στη διάρκεια της καριέρας του κατάφερε κάτι σπάνιο. Κέρδισε το σεβασμό και την αγάπη συμπαικτών και αντιπάλων, την αποδοχή των συναδέλφων του και των φιλάθλων, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά διεθνώς.
Η ποδοσφαιρική του καριέρα πέρασε από διάφορα στάδια, αλλά ήταν πάντα σε υψηλό επίπεδο: Παναθηναϊκός, Ίντερ, Μπενφίκα, Φούλαμ (στην Πρέμιερ Λιγκ), Εθνική ομάδα.
Πέρασε και διαχειρίστηκε πολλά στη καριέρα του.
Τον δανεισμό του στον Απόλλωνα ( είναι αρκετοί αυτοί που έφυγαν δανεικοί από μεγάλες ομάδες και παρέμειναν για χρόνια δανεικοί), την επιστροφή του και την καθιέρωσή του στον Παναθηναϊκό, τον τραυματισμό του σε μια εποχή που η καριέρα του απογειωνόταν, τη μεταγραφή του στην Ίντερ, την επόμενη στην Μπενφίκα, την δεύτερη επιστροφή του στον Παναθηναϊκό με δύσκολες διοικητικές καταστάσεις και την θητεία του στη Φούλαμ, αφού ξεπέρασε την παλινωδία (όχι δική του) περί της επιστροφής του στον Παναθηναϊκό το 2012 και την (ξανα)ξεπέρασε και το καλοκαίρι.
Δίπλα και πάνω απ’ όλα αυτά ήταν πάντα η Εθνική, με την οποία έζησε και πέρασε πολλά.
Ακόμα και καταστάσεις «συλλογικών διαφορών», που πλήγωσαν την ομάδα το 2008. Ήταν από κείνους που αποδεδειγμένα πρωτοστάτησαν για να ξεπεραστούν, να επανακάμψει το «πνεύμα του 2004» και ν’ ακολουθήσουν οι συμμετοχές στο Μουντιάλ του 10, στο Euro του 12 και στο Μουντιάλ του 14.
Όλη αυτή η διαδρομή, της οποίας ο ίδιος όριζε πάντα το επίπεδο, του έδωσε το δικαίωμα να ορίσει, σε μεγάλο βαθμό, το ρόλο του στη νέα του θητεία στην Εθνική ομάδα.
Έχει λατρεία για το ποδόσφαιρο, έναν ιδιότυπο «μεγαλοϊδεατισμό» για την Εθνική, πάθος, δοτικότητα, ψυχή, δέσιμο και πνεύμα νικητή. Αυτά ξέρει, αυτά εμπιστεύεται.
Ο ρόλος του θεματοφύλακα των επιτυχιών και αξιών της Εθνικής ομάδας, του πάει, διότι είχε ενεργό ρόλο στη διαμόρφωσή τους.
Τα των διαδρόμων, τα μικροπαραγοντικά, τα συλλογικά, οι χειραγωγήσεις και άλλα παιχνίδια έξω από κεί που κυλάει η μπάλα, δεν…
Το κακό είναι πως δεν είναι εφικτό πλέον να βοηθήσει την ομάδα παίζοντας. Είναι όμως βέβαιο πως τόσο ο Ρανιέρι, όσο και οι διεθνείς θα έχουν κοντά τους έναν άνθρωπο που θα λειτουργεί για το καλό τους και προς όφελός τους.
Αν αυτά αρκούν για τον «Μεσσιανικό χαρακτήρα» που δόθηκε για την έναρξη της νέας του θητείας, σε μια νέα Εθνική ομάδα, πάει καλά… Είναι πράγματα που δεν πρόκειται να τον φθείρουν ποτέ, ούτε να του «τραυματίσουν» τον σεβασμό και την αγάπη που κέρδισε και απολαμβάνει μετά από τόσα χρόνια καριέρας.
