This is the reality…
O Νίκος Γιαννόπουλος προσγειώνεται μαζί με τον Παναθηναϊκό στο ρεαλισμό. Αυτή την ΤΣΣΚΑ οι πράσινοι δεν μπορούν να την κοιτάξουν στα μάτια. Η μήπως όχι;
Η μπασκετική πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τη σειρά του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ μπορεί να χαρακτηριστεί και ως πολύ σκληρή. Κακά τα ψέματα, οι πράσινοι δεν έχουν μάθει τόσα χρόνια να παίζουν δεύτερους ρόλους στα παιχνίδια τους, αλλά κόντρα σ’ αυτήν την ομάδα πώς, διάολε, να γίνει κανείς πρωταγωνιστής;
Ο Παναθηναϊκός της Πέμπτης ήταν σφριγηλός και παθιασμένος. Είχε διάθεση, το μάτι των παικτών του γυάλιζε, οι πάντες φαίνονταν αποφασισμένοι για μία απάντηση, αν όχι στο επίπεδο του τελικού αποτελέσματος, τουλάχιστον στη διάσταση των εντυπώσεων. Τελικώς, ούτε αυτό επιτεύχθηκε, γιατί η ΤΣΣΚΑ τιμώρησε χωρίς ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ κάθε ίχνος λάθους της πράσινης άμυνας.
Ήταν λογικό κι επόμενο ο Ιβάνοβιτς να δώσει εντολές κάποια από τα σουτ να μείνουν σχετικά αμαρκάριστα για να διασφαλιστεί η αμυντική συνοχή κοντά στο καλάθι. Βγήκε, λοιπόν, έξω από τη γραμμή ο Κιριλένκο και άρχισε να πυροβολεί, ενώ και ο Ντε Κολό, όποτε δοκίμασε, πλήγωσε θανάσιμα την άμυνα του Παναθηναϊκού.
Έγινε πασιφανές ότι τόσο στην ομαδική λειτουργία όσο και στην ατομική ποιότητα οι Ρώσοι βρίσκονται δύο επίπεδα πάνω από αυτόν τον Παναθηναϊκό τον οποίο όμως, όσον αφορά τουλάχιστον τη μάχη της Πέμπτης, ουδείς μπορεί να τον κατηγορήσει ότι δεν κόπιασε. Θα ήταν άδικο και φθηνό.
Ο Ιβάνοβιτς μίλησε μετά από το τέλος για πιθανότητες νίκης στο τρίτο παιχνίδι και από τη δική του σκοπιά καλώς έπραξε. Αλίμονο στον προπονητή που σε δημόσια τοποθέτησή του θα εμφανιστεί συμβιβασμένος με την ήττα, πριν καν αυτή έρθει. Τα δεδομένα βέβαια δείχνουν ότι το μαχαίρι και το καρπούζι βρίσκεται στα χέρια της ΤΣΣΚΑ. Αν οι Ρώσοι παρουσιάσουν στο ΟΑΚΑ το αγωνιστικό πρόσωπο της Μόσχας, ο Παναθηναϊκός δύσκολα θα γλιτώσει το “σκούπισμα” το οποίο, αν λάβει κανείς υπόψιν και τη διαφορά στα μπάτζετ, μάλλον συνιστά και τη φυσιολογική εξέλιξη σ΄αυτήν τη σειρά.
Οτιδήποτε άλλο (μία νίκη ή έστω μία εξόχως ανταγωνιστική εμφάνιση) θα αποτελέσει κέρδος για τους “πράσινους”, που όσο κι αν δεν αρέσει, όσο κι αν πληγώνει τους οπαδούς τους που είχαν συνηθίσει στα ευρωπαϊκά μεγαλεία, διανύουν μία σεζόν εκτεταμένης αναδόμησης. Η αναδόμηση αυτή, σε συνδυασμό με τη σαφέστατη μείωση του προϋπολογισμού, προκάλεσε την έλλειψη ανταγωνιστικότητας στο πραγματικά υψηλό επίπεδο.
Όμως, αν στο τέλος της ημέρας ο Παναθηναϊκός κερδίσει τον Χαραλαμπόπουλο, τον Λούντζη και γενικά δώσει χρόνο, παραστάσεις και εμπειρίες στον νεανικό ελληνικό κορμό του, μπορεί να κερδίσει μακροπρόθεσμα και να επιστρέψει στις κούπες μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες και το πορτοφόλι του ιδιοκτήτη του. Δεν ακούγεται πολύ συναρπαστικό, είναι αλήθεια, αλλά μπορεί να αποδειχθεί τέτοιο, αν πράγματι πρόκειται για συνειδητοποιημένη επένδυση κι όχι για ένα στιγμιαίο καπρίτσιο.
Διαβάστε ακόμη
Τσάρλυ: Ο φετινός Παναθηναϊκός δεν έχει θέση σ’ αυτό το επίπεδο
Τάσος Μαγουλάς: Μην χαθεί στον… Χαραλαμπόπουλο
