Τι είδε ο Γιαπωνέζος

Παρ’ όλα αυτά θα τολμήσω να γράψω κάποια πράγματα για αυτά που είδα στους ημιτελικούς της Παρασκευής από τη σκοπιά ενός ποδοσφαιρόφιλου που κατάλαβε -επιτέλους- το πικ εν ρολ από τη Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα και προσπαθεί να πει μπροστά στον καθρέπτη, χωρίς να μπερδέψει τη γλώσσα του: “γκρανκινιολικό, θριλερικό και χιτσκοκικό φινάλε”.

1. Ο Ομπράντοβιτς έδεσε κόμπο τον Καζλάουσκας. Του πήρε την ταυτότητα. Αυτά, ως μία πρώτη ανάγνωση, γιατί στη συνέχεια και μιλώντας με (μπασκετικούς) φίλους κατάλαβα ότι το μέγα λάθος του Ζοτς είναι αυτό της δεύτερης περιόδου όταν ο Παναθηναϊκός έχει ρίξει στο καναβάτσο την ΤΣΣΚΑ, αλλά ο Σέρβος αποφασίζει να κάνει ροτέισον στην πεντάδα αφήνοντας εκτός Γιασικεβίτσιους και Διαμαντίδη.

2. Οπως πολλοί -σωστά- είπαν, το ματς το έχασε ο Παναθηναϊκός, δεν το κέρδισε η ΤΣΣΚΑ. Δεν θα σταθώ στα όποια διαιτητικά λάθη έγιναν -εξάλλου στο μπάσκετ κάθε φάση μπορεί να θεωρηθεί άξια συζήτησης- αλλά στη γενικότερη εικόνα των “πρασίνων” και το ξεφούσκωμά τους την κρίσιμη στιγμή.

3. Ετσι όπως το είδα εγώ, το ματς ήταν εξαιρετικό τακτικά, αλλά από άποψη θεάματος δεν μας έκανε σοφότερους. Βέβαια, τι να περιμένεις σε έναν ημιτελικό Ευρωλίγκας όταν μάλιστα η ελληνική ομάδα δεν ήταν το φαβορί και όταν υπάρχει η δίψα ανατροπής των προγνωστικών και πρόκρισης στον τελικό, με την προοπτική αυτός ο τελικός να είναι ελληνικός.

4. Ο Μπατίστ έκανε το χειρότερο παιχνίδι του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Λογικό βάσει των όσων άκουγα και διάβαζα τον τελευταίο καιρό. Η ΤΣΣΚΑ είναι ψηλή ομάδα, η πιο ψηλή της διοργάνωσης. Αντίθετα με τον Παναθηναϊκό. Αρα, ο γερασμένος Μπατίστ άρχισε με μειονέκτημα το ματς. Μόνο που αυτό το μειονέκτημα σε καμία περίπτωση του αγώνα δεν προσπάθησε να το μετατρέψει σε πλεονέκτημα παίζοντας κι απ’ έξω. Κάτι που μπορεί να κάνει.

5. Πολλά γράφτηκαν και λέχθηκαν για τη διαιτησία του αγώνα του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ. Δόξα τω θεώ το Contra.gr έχει πολλούς -και εξαιρετικούς- μπασκετικούς οπότε εκεί θα τα διαβάσετε (και δείτε πλέον) καλύτερα και πιο αναλυτικά. Εγώ, όμως, θα σταθώ στην τελευταία φάση. Εκείνη όπου ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να πάρει το ματς και ουδείς θα ασχολιόταν με τη διαιτησία. Εχω την εντύπωση πως ο Διαμαντίδης δεν πήγε για το τελευταίο σουτ -τρίποντο για να πάρει το ματς- αλλά πήγαινε για το φάουλ. Αυτή την εντύπωση μου έδωσε η όλη του κίνηση σε αυτά τα τελευταία, κρίσιμα, δευτερόλεπτα. Θεωρώ ότι αν ο Παναθηναϊκός πήγαινε για το σουτ, η μπάλα θα πήγαινε στον Γιασικεβίτσιους. Προφανώς ο Διαμαντίδης περίμενε ότι θα του γίνει φάουλ και θα πάει στις βολές για να πάει το ματς στην παράταση. Το σωστό, όμως, το είπε ο Ομπράντοβιτς. Δεν παίζει ρόλο τι έγινε σε αυτά τα, τελευταία, δευτερόλεπτα, αλλά τι δεν έγινε στα προηγούμενα.

6. Και πάμε στον Ολυμπιακό. Αν το δούμε καθαρά… ποδοσφαιρικά, το ζευγάρι Ολυμπιακός-Μπαρτσελόνα θύμιζε αυτό της Μπαρτσελόνα με την Τσέλσι. Μόνο που ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε το αντιποδόσφαιρο των Λονδρέζων. Ισα-ίσα έβγαλε όλο το ταλέντο του στο παρκέ και συνεπικουρούμενος από τον μαέστρο Ιβκοβιτς, έδεσε κόμπο την ομάδα του Πασκουάλ. Κι αν οι “ερυθρόλευκοι” είχαν την εμπειρία που χρειάζεται, με αυτή την εμφάνιση θα μπορούσαν να καθαρίσουν το ματς από το δεύτερο δεκάλεπτο.

7. Πολλοί λένε ότι η υπέρβαση του Ολυμπιακού ήταν οι νίκες επί της Σιένα και η πρόκριση στο Final 4. Από την Παρασκευή το βράδυ λένε ότι η υπέρβαση ήταν η πρόκριση στον τελικό. Εγώ, θεωρώ, πως ό,τι κι αν γίνει στον τελικό της Κυριακής, ο Ολυμπιακός είναι νικητής. Λίγοι θα θυμούνται την ΤΣΣΚΑ (αν το πάρει), πολλοί την ομάδα του Ιβκοβιτς. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, είναι μια τεράστια κληρονομιά. Βέβαια, στον αθλητισμό μετρούν οι τίτλοι κι όχι τα εγκωμιαστικά σχόλια. Ας είναι.

8. Παππούς ο Φέργκιουσον, παππούς ο Ιβκοβιτς. Αν ήταν έτσι οι παππούδες, θα ‘θελα κι εγώ έναν τέτοιο. Οποιοσδήποτε άλλος προπονητής αν είχε αυτόν τον Ολυμπιακό δεν θα είχε καταφέρει τίποτα περισσότερο από την πρόκριση στον ελληνικό τελικό κυπέλλου. Ο Ντούντα πήρε μια ομάδα χωρίς εμπειρία -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- και τη μετέτρεψε σε ομάδα πρωταθλητισμού με πάθος, δίψα και πλάνο. Και χωρίς άγχος (το βασικότερο). Συγγνώμη, αλλά όταν σε ένα Final 4 έχουμε Ιβκοβιτς και Ομπράντοβιτς, οι υπόλοιποι είναι γατάκια…

9. Ισως ήρθε η ώρα να αλλάξει η εικόνα του ελληνικού μπάσκετ και να δούμε τον Ολυμπιακό πρωταθλητή. Ισως έτσι σωθεί το άθλημα. Να επιστρέψουν για τα καλά οι Αγγελόπουλοι και να πληγωθεί ο εγωισμός των Γιαννακόπουλων, το οποίο θα σημαίνει παραμονή του Ομπράντοβιτς και δημιουργία (ή συνέχιση) μιας ανταγωνιστικής ομάδας. Θα πείτε “αυτό δεν μπορεί να γίνει και με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού από τον Ολυμπιακό”; Στην Ελλάδα ζούμε και στην Ελλάδα η τελευταία γεύση μένει. Αυτή των ελληνικών τελικών.

10. Για επιμύθιο, θα δανειστώ μια φράση ενός καλού φίλου: “Οπως σε όλα τα φάιναλ φορ που έχουν πάρει μέρος, Ιβκοβιτς και Ομπράντοβιτς θα κλειστούν σε ενα δωμάτιο και θα προσπαθήσουν να βγάλουν ΜΑΖΙ το καλύτερο σχέδιο για το πως ο Ολυμπιακός θα πάρει το τρόπαιο. Και αφήστε τους οπαδους να πλακώνονται…”

ΥΓ: Ζητάω συγγνώμη από τους μπασκετικούς φίλους για το κείμενο και την πιθανή προσβολή του αθλήματος. Ηταν κάποιες σκέψεις ενός ανθρώπου που ακόμα προσπαθεί να καταλάβει την έννοια του μακρινού ριμπάουντ και τη χρησιμότητα αναφοράς του πανεπιστημίου από το οποίο αποφοίτησε ο τάδε ή ο δείνα μπασκετμπολίστας…