Τι θα είναι επιτυχία για την Εθνική;

Εντάξει, το έχουμε εμπεδώσει. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε και πάλι σε Μουντιάλ συνιστά από μόνο του επιτυχία. Οι πέντε προκρίσεις σε μεγάλες διοργανώσεις τα τελευταία δέκα χρόνια συνιστούν επιτυχία. Η συνέπεια της Εθνικής μας ομάδας συνιστά επιτυχία. Ευχαριστούμε πολύ τους διεθνείς για όσα έχουν προσφέρει, μας έκαναν υπερήφανους και θα τους τιμάμε πάντα. Ωραία, τα είπα όλα; Μπορούμε τώρα να πάω παρακάτω;

Θυμάμαι μετά την καταστροφική παρουσία της Εθνικής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, στις συζητήσεις του φιλάθλων προέκυψε για πρώτη φορά η ερώτηση: Είναι καλύτερα να πηγαίνεις σε μια μεγάλη διοργάνωση και να …ξευτιλίζεσαι ή να μην πηγαίνεις καθόλου; Δεν υπάρχει σωστή απάντηση προφανώς. O καθένας όπως το βλέπει. Στο Euro του 2008 π.χ, εκατομμύρια τηλεθεατές σε ολόκληρο τον κόσμο παρακολούθησαν το αποκρουστικό θέαμα των Ελλήνων κεντρικών αμυντικών που άλλαζαν για πέντε λεπτά παράλληλες πάσες μπροστά από την περιοχή τους. Αυτό ήταν το σχέδιο του Ρεχάγκελ για να πάρουμε το «Χ» από την Σουηδία. Δεν το πήραμε. Φύγαμε με τρεις ήττες, τρεις κάκιστες εμφανίσεις και με τη χλεύη των υπόλοιπων Ευρωπαίων ( που δεν μπορούσαν ακόμα να χωνέψουν πως η συγκεκριμένη ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης) στις αποσκευές μας.

Για εμένα αυτό είναι το μέτρο σύγκρισης. Η άθλια παρουσία μας στη συγκεκριμένη διοργάνωση και εντός αλλά και εκτός γηπέδου (με τις διαρκείς γκρίνιες των διεθνών για την κριτική των ΜΜΕ, κάποια προβλήματα στις μεταξύ τους σχέσεις, το ύφος «μη γράφετε ότι παίζουμε άσχημα, εμείς πήραμε το Euro» σε κάθε συνέντευξη τύπου, κ.λ.π.) αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Και η ικανοποιητική παρουσία μας μας στο Euro του 2012 το παράδειγμα προς μίμηση (το Euro του 2004, δεν επαναλαμβάνεται άρα δεν μπαίνει καν στη συζήτηση…). Εκεί προσπαθήσαμε να παίξουμε και λίγη μπάλα, είχαμε καλά διαστήματα, κακά διαστήματα, τη σπουδαία νίκη επί της Ρωσίας, την απρόσμενη πρόκριση και τον φυσιολογικό αποκλεισμό από την Γερμανία. Πάντως, το ξαναγράφω,προσπαθήσαμε να παίξουμε λίγη μπάλα. Το 2008 δεν είχαμε προσπαθήσει. Ούτε στο Μουντιάλ του 2010 εδώ που τα λέμε. Ας το προσπαθήσουμε και στην Βραζιλία. Μου αρκεί.

Η Κολομβία και η Ακτή Ελεφαντοστού διαθέτουν προφανώς περισσότερο ατομικό ταλέντο από εμάς. Η τηλεόραση έχει κάνει σε αυτό τον τομέα καλό, διότι ο κόσμος πλέον γνωρίζει τον Φαλκάο και τον Τουρέ. Γνωρίζει δηλαδή τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε και δεν έχει υπερβολικές απαιτήσεις. Δεν δικαιούμαστε να απαιτούμε ντε και καλά πρόκριση. Δικαιούμαστε όμως, το φωνάζω καιρό, να απαιτούμε ποδόσφαιρο. Σφιχτό, αμυντικογενές, με έμφαση στις αντεπιθέσεις, πιθανότατα, αλλά ποδόσφαιρο. Κανονικό ποδόσφαιρο. Όχι παράλληλες πάσες μπροστά στην περιοχή μας…

Υ.Γ. Απαιτούμε επίσης Μανόλο τώρα, Μανόλο πάντα ! Μέσα σε μιάμιση ώρα εκπομπής, ο κορυφαίος δημοσιογράφος του σύμπαντος πρόλαβε να μας δείξει ότι ξέρει πορτογαλικά (μετέφραζε τον λόγο της προέδρου της Βραζιλίας και όσο καταλάβαμε τι έλεγε εκείνη, άλλο τόσο καταλάβαμε και τα ελληνικά του Μανόλο…), ότι ξέρει από πολιτική ορθότητα («οι παρουσιαστές της εκδήλωσης αρχικά ήταν προγραμματισμένο να είναι έγχρωμοι, δηλαδή στο χρώμα του …καφέ») και φυσικά ότι διαθέτει ασυναγώνιστες ποδοσφαιρικές γνώσεις («Ο Μπεμπέτο, θυμάμαι επειδή το είχα περιγράψει, είχε κάνει τον πανηγυρισμό με το κούνημα του μωρού, στον τελικό με την Ιταλία το 1994» – λεπτομέρεια: Το ματς τελείωσε 0-0 και κρίθηκε στα πέναλτι. Ή «ο πενταπρωταθλητής Καφού», που πάει να πει ότι ο Βραζιλιάνος δεξιός μπακ προφανώς έπαιζε μπάλα καμιά πενηνταριά χρόνια για να έχει σηκώσει και τις πέντε κούπες που έχει πάρει η χώρα του). Γιατί δεν του δίνουν λοιπόν ολόκληρο το πρόγραμμα της ΕΔΤ να ξεμπερδεύουμε. Σάμπως έχουν και τίποτα καλύτερο;