Τύφλα να ‘χει το το Copa del Rey
Η επικράτηση του Παναθηναϊκού επί του Άρη, με τον τρόπο που εξελίχθηκε ο τελικός στο δεύτερο μισό, ήταν αδιαμφισβήτητη. Καμία σχέση με ό,τι είχε συμβεί στο προηγούμενο ραντεβού των δύο κολοσσών του ελληνικού μπάσκετ πριν από εννέα χρόνια στην ίδια πόλη, στο Λίντο τότε.
Δεν άντεξε η ομάδα του Μίνιτς και ήταν αναπόφευκτο το συντριπτικό 90-53 υπέρ του “τριφυλλιού” από τη στιγμή που οι “κίτρινοι” στερούνται, λόγω των αμαρτιών του παρελθόντος που κυνηγούν μια υγιή προσπάθεια, δυο – τριών ταλαντούχων ξένων (ο Χαντ είχε… 0 πόντους) που θα στηρίξουν τους υπολοίπους.
Η τελική διαφορά των 37 πόντων, η τρίτη μεγαλύτερη στην ιστορία του θεσμού, προσφέρει τροφή για σκέψη και προκαλεί ένα μέγα ερώτημα. Όσοι δυσανασχετούσαμε για το γεγονός ότι κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται, σαν από σύμπτωση, το σατανικό σενάριο με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό να μην συναντιούνται πριν από τον τελικό, αν όντως θέλουμε να βλέπουμε παιχνίδια που έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους πριν καν το τζάμπολ και ο κυπελλούχος έχει ήδη στεφθεί προτού οι δυο φιναλίστ πατήσουν στο παρκέ για την προθέρμανση.
Προς τιμήν του ο Άρης πάλεψε σθεναρά για 20 λεπτά και έφερε σε δύσκολη θέση έναν Παναθηναϊκό που μπήκε στο ματς με τη νοοτροπία ομάδας που πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να κοπιάσει για να φτάσει στη νίκη. Κακά τα ψέματα όμως, οι πιθανότητες να συνεχιστεί το -αναπάντεχο ως ένα σημείο- στόρι του πρώτου ημιχρόνου ήταν λιγοστές. Ό,τι κι αν έκανε ο εξαιρετικός Μποχωρίδης για να θυμίσει Διαμαντίδη, όσες φορές κι αν ο Βεζένκοφ ξεδίπλωνε το πλούσιο ταλέντο του στο παρκέ.
Θα ήταν -όπως και να ‘χει- διαφορετικά τα πράγματα, αν απέναντι στους κυπελλούχους πλέον “πρασίνους” ήταν το αντίπαλον δέος. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι στα τελευταία ντέρμπι το θέαμα είναι ανύπαρκτο, θα αποζημίωνε το κοινό σε σασπένς και εξέλιξη.
Δεν έχει να κάνει με τον (συμπαθή) Άρη όλο αυτό, αλλά με το γενικότερο καθεστώς στο ελληνικό μπάσκετ της κρίσης που δεν επιτρέπει σφήνες στο δίπολο. Είναι χαώδης διαφορά και φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Θα λέγαμε χίλιες φορές ναι στον Άρη, ναι στον Πανιώνιο και στον ΠΑΟΚ, ναι στον ΚΑΟΔ και στον Απόλλωνα, ναι στο Ρέθυμνο, αν καθένας από αυτούς μπορούσε να σταθεί ανταγωνιστικά σ’ ένα παιχνίδι τίτλου (όχι αδιάφορο πρωταθλήματος) ή τουλάχιστον αποφεύγονταν τα επεισόδια. Μάταιος όμως ο κόπος, αφού ούτως ή άλλως η Ομοσπονδία αδυνατεί να διασφαλίσει – εγγυηθεί την άρτια οργάνωση της “γιορτής” που τόσο διαφημίζει και να προστατεύσει από προπηλακισμούς θεατές με προσκλήσεις στα επίσημα. Ούτε να εφαρμόσει όσα έχει προαναγγείλει.
Μήπως μόνο το “γυμνό” Ελληνικό μάς αρμόζει τελικά; Αποδεικνύεται ότι είναι αδύνατο ν’ αρχίσει και να ολοκληρωθεί ένας τελικός χωρίς την επέμβαση των κρανιοφόρων αστυνομικών. Εκτός αν φτάσουμε στο σημείο να ευχόμαστε για τελικό Νέας Κηφισιάς-Ψυχικού (χωρίς να υποτιμάμε τις δύο ομάδες που του χρόνου θα κοντράρονται στην Α1). Τύφλα να ‘χει το το Copa del Rey στη Μάλαγα που κρίθηκε στο τελευταίο σουτ στο τελευταίο δευτερόλεπτο!
