Τίμησε το στέμμα του
Επεσε στο πεδίο της μάχης, όρθιος και περήφανος όπως ταριάζει σ’ έναν πρωταθλητή. Οχι, εδώ δεν θα διαβάσετε για διαιτητικά λάθη που (πιθανώς) να έκριναν το αποτέλεσμα του ημιτελικού του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ αλλά μία ωδή στη θέληση των παιδιών του Ομπράντοβιτς.
Εκκίνησαν τον αγώνα με σαφές πλεονέκτημα σε ποιότητα και επιλογές και όμως έφτασαν να διεκδικήσουν μέχρι τέλους τη μεγάλη νίκη την οποία έχασαν από δικές τους, κυρίως, αστοχίες. Διότι, όπως έλεγε και μία ψυχή τη δεκαετία του 90′, ποτέ μην υποτιμάς την καρδιά του πρωταθλητή.
Η ΤΣΣΚΑ δεν την υποτίμησε, αντιθέτα θορυβήθηκε απ’ αυτήν και σ’ όλο το παιχνίδι παρουσιάστηκε απίστευτα φοβισμένη αν εξαιρέσει κανείς τον Κιριλένκο ο οποίος φυσικά δεν είχε κανένα πρόβλημα να διαχειριστεί η πίεση. Οι υπόλοιποι όμως, με πρώτον τον Τεόντοσιτς, έδειχναν να τρέμουν υπό το βάρος της ευθύνης.
Ο Παναθηναϊκός ήταν άνετος όσο είχε αποθέματα ενέργειας, σχεδίασε στην εντέλεια τις επιθέσεις τους στο πρώτο δεκάλεπτο κόντρα σε μία αφελέστατη άμυνα και το κυριότερο άντεξε στην αναμενόμενη αντεπίθεση. Και άντεξε διότι κέρδισε χρόνο με την καλή άμυνα του δευτέρου δεκαλέπτου, διότι ο Περπέρογλου και ο Καϊμακόγλου έκαναν εκπληκτική δουλειά σε άμυνα και επίθεση, διότι τέλος πάντων, αυτή η ομάδα δεν είναι συμβιβασμένη με την ιδέα της ήττας.
Τελικώς όμως, η καταραμένη (ήττα) ήρθε αν και ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 64-60 δύο λεπτά πριν από το τέλος χάρη στην τεράστια προσωπικότητα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Τα υπόλοιπα όμως βαριά χαρτιά δεν ήταν εκεί. Ο Διαμαντίδης, αν και ήταν επιθετικός, έσπασε τα καλάθια ενώ ο Μπατίστ ήταν φανερά εκτός κλίματος σ’ όλο το παιχνίδι. Ολα αυτά στοίχισαν, όλα αυτά κόστισαν και ο Παναθηναϊκός έβγαλε από το κεφάλι του το στέμμα του πρωταθλητή Ευρώπης το οποίο τίμησε όσο λίγες ομάδες.
ΥΓ: Η διαιτησία ίσως να έπαιξε ρόλο, αλλά αν ο Παναθηναϊκός είχε καλύτερες αμυντικές αντιδράσεις στις τελευταίες επιθέσεις και έναν πιο αποτελεσματικό Μπατίστ τώρα θα πανηγύριζε. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
