Την ΑΕΚ της Γ’ Εθνικής κανείς δεν θα τη θυμάται…

Όχι, δεν ήρθε η συντέλεια του κόσμου που η ομάδα της ΑΕΚ δεν παίζει έτσι όπως θα ΄πρεπε να παίζει με βάση την υπεροχή και ανωτερότητά της απέναντι σε αμιγώς ερασιτεχνικές ομάδες. Όχι, δεν είναι το μείζον η ΑΕΚ της Γ’ Εθνικής που μετά από λίγα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται – κι αν θυμάται θα είναι μια γλυκόπικρη ανάμνηση. Όχι, δεν χάλασε ο κόσμος που πρόκειται για ομάδα μιας χρήσεως σε πρωτάθλημα στο οποίο δεν δικαιολογούνται μεγάλες σπατάλες και υπέρογκα μπάτζετ. Όχι, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν ο Ντακόλ τελειώσει τη σεζόν με 15 ή με 30 γκολ – και 50 να βάλει παίκτης επιπέδου Σούπερ Λίγκας (για την ΑΕΚ) δεν είναι.

Μπορείς να πεις κι άλλα πολλά πράγματα για να καταδείξεις ότι η χρονιά θα κυλήσει έτσι όπως θα κυλήσει χωρίς να χάνεται ούτε στο ελάχιστο η προοπτική για την αναγέννηση της ΑΕΚ. Κι επειδή αυτή θα έρθει μόνο μέσα από την “Αγιά Σοφιά”, μείζονος σημασίας είναι ο,τι περιστρέφεται γύρω από το γηπεδικό. Τα διαδικαστικά που είναι χρονοβόρα, τα πιο ουσιώδη που είναι το χρήμα, για να έρθει εκείνη την ημέρα που οι μπουλντόζες θα σαρώσουν το οικόπεδο.

Ελάσσονος σημασίας είναι η ΑΕΚ της Γ’ Εθνικής. Διότι το καλοκαίρι θα πέσει μεγάλο ξεσκαρτάρισμα, όποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει, πολύ απλά θα αναζητήσει αλλού την τύχη του. Έχει αρκετούς παίκτες που “δεν το ‘χουν” τούτη η ΑΕΚ. Παίκτες που δεν μπορείς να περιμένεις περισσότερα πράγματα σε μια πιο ζόρικη κατηγορία όπως είναι η Β’ Εθνική. Βήματα προόδου δεν βλέπουμε να γίνονται, η εφτάρα επί της ομάδας από τον Κρουσώνα Κρήτης ήταν μια μικρή αναλαμπή. Και στα περισσότερα παιχνίδια ευχαριστημένος έχει μείνει μονάχα ο προπονητής της ΑΕΚ. Ουδείς άλλος.

Το έχω καταθέσει και σε άλλα κείμενα ότι ουδόλως με νοιάζει πόσα γκολ θα βάλουν ο Μπρέσεβιτς και ο Ντακόλ. Κι αν θα παίξει ως εν ενεργεία ποδοσφαιριστής και όχι ως παλαίμαχος ο Πόποβιτς. Είναι παίκτες που ελάχιστα απασχολούν διότι αφορούν αποκλειστικά το σήμερα της ΑΕΚ και όχι το αύριο. Φαντάζομαι πως όταν με το καλό έρθει η πρεμιέρα της σεζόν 2015-16 στη Σούπερ Λίγκα – πλάκα πλάκα, αν όλα κυλήσουν ομαλά, σε 20 μήνες από τώρα – στη θέση των τριών προαναφερθέντων (και όχι μόνο) όλοι οι φίλοι της ΑΕΚ θα έχουν την απαίτηση να αγωνίζονται καλύτεροι ποδοσφαιριστές. Πιο ποιοτικοί. Πιο ταλαντούχοι. Πιο ακριβοί.

Υπ’ αυτή την έννοια, περισσότερο με ενδιαφέρει η πορεία του Γροντή. Αν θα κάνει βήματα μπροστά ή αν θα μείνει καθηλωμένος μέσα στη γενική μετριότητα της ομάδας. Μέχρι στιγμής κάθε κάθετη πάσα του μικρού είναι κι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα. Πιο πολύ απασχολούν οι κούρσες του Πεταυράκη και είναι ένα στοίχημα αν η ΑΕΚ θα αναδείξει φέτος ή του χρόνου το αριστερό μπακ που χρόνια τώρα ψάχνει. Δεν λέω σε καμιά περίπτωση ότι ο Πεταυράκης είναι ο νέος Κασάπης, αλλά αν συνεχίσει να βγάζει αυτή τη θετική αύρα το παιχνίδι του, το μόνο σίγουρο είναι πως θα κινείται στο σωστό δρόμο. Περισσότερο ενδιαφέρει αν ο Τσούπρος μπορεί να εξελιχθεί, να ωριμάσει ποδοσφαιρικά και να καθιερωθεί. Και για όσους το ξεχνούν, μόνο πιτσιρικάς δεν είναι: το καλοκαίρι θα κλείσει τα 23. Είναι ένα ζήτημα αν στους 20 μήνες που ακολουθούν καταφέρει να αποδείξει ο Ανάκογλου πως θα είναι το βασικό “οχτάρι” της ομάδας στη μεγάλη κατηγορία.

Όλα αυτά όμως θα απαντηθούν με πειστικό τρόπο μέσα από καλά παιχνίδια της ομάδας. Το καλό ποδόσφαιρο χρειάζεται όχι για να ανέβει η ομάδα την κατηγορία, αλλά για να ανέβουν επίπεδο οι ποδοσφαιριστές από τους οποίους προσδοκάς πράγματα στη συνέχεια….

ΥΓ: Ο,τι και να λένε διάφοροι για το στιλ του και τον τρόπο που μιλάει, ποδοσφαιρικός αναλυτής σαν τον Βασίλη Τσιάρτα στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Διαβάζει και σου κάνει φύλλο και φτερό όλο το ματς, διαβάζει και την επόμενη κίνηση και φάση, έχεις όλο το ματς στο πιάτο σου. Όχι γενικότητες και αερολογίες, αλλά ορίτζιναλ ποδοσφαιρικός σχολιασμός. Έρχεται και Μουντιάλ και είναι καλό να μην πονέσουν τα αυτάκια μας…