Το άστρο του Οτο οδηγεί και το… διάδοχο

Το επανέλαβε κι άλλες φορές από τότε, ως έμμεση στήριξη λόγω της δημοτικότητας που είχε τότε, προς τον όχι και τόσο δημοφιλή πρώην πρόεδρο της Ελληνικής Ομοσπονδίας. Ο Γκαγκάτσης μπορεί να ξέρει μόνο καμιά δεκαριά λέξεις στα αγγλικά, όμως είχε βρει κώδικα επικοινωνίας με τον Οτο.

Ο Πιλάβιος δεν έχει την ίδια χημεία με τον Γερμανό. Εχει πιο τεχνοκρατική αντίληψη για το ποδόσφαιρο, επιθυμεί νέο αίμα και αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης – αν υπάρχει τέτοια ως τώρα – στην Εθνική Ομάδα, στα πρότυπα των αντίστοιχων ομοσπονδιών από τις προηγμένες ποδοσφαιρικά ευρωπαϊκές χώρες, ενώ ο Ρεχάγκελ που είναι της παλιάς σχολής προτιμά να συνεχίσει να δουλεύει με τις δικές του ανορθόδοξες αλλά αποτελεσματικές μεθόδους. Δεν πιστεύει ιδιαίτερα στην χρησιμότητα της επιστήμης στο ποδόσφαιρο, δεν θέλει γυμναστή, προπονητή τερματοφυλάκων, διατροφολόγο, ψυχολόγο γιατί θέλει να έχει ο ίδιος – άντε και ο Τοπαλίδης – όχι μόνο τον πρώτο και τελευταίο λόγο αλλά και τον μοναδικό.

Αν ο Ρεχάγκελ δεν ανανεώσει πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι σχεδόν βέβαιο πως δεν πρόκειται να ανανεώσει μετά από αυτό. Αν δεν καταφέρει να επωφεληθεί από το θετικό κλίμα που δημιούργησε ξανά για το πρόσωπό του η πρόκριση, δύσκολα θα τα καταφέρει μετά από τη γκρίνια και την αμφισβήτηση που συνήθως φέρνει ο αποκλεισμός στην τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης. Θυμηθείτε το κλίμα μετά από το Euro 2008 και θα μπείτε στο νόημα. Μόνο που τότε ο Γκαγκάτσης είχε φροντίσει να ανανεώσει εκ των προτέρων το συμβόλαιο του Ρεχάγκελ, ώστε να μην προκύψει καν δίλημμα μετά από τις απογοητευτικές εμφανίσεις της Εθνικής Ομάδας στην Αυστρία.

Ο Οτο μάλλον δεν θα μείνει κι όλοι ελπίζουμε τουλάχιστον να φύγει όπως του αξίζει. Με μια αξιοπρεπή παρουσία της Ελλάδα στην Νότια Αφρική, ώστε η τελευταία μας ανάμνηση από αυτόν να είναι αντιπροσωπευτική της πργματικότητας και της θητείας του εδώ και μια 10ετία σχεδόν στον ελληνικό πάγκο. Να μας κάνει να θυμόμαστε πως παρά την σκληρή κριτική και την αμφισβήτηση των μεθόδων και των επιλογών του, ήταν με διαφορά ο πιο επιτυχημένος και αποτελεσματικός προπονητής που πέρασε ποτέ από τον πάγκο όχι μόνο της Εθνικής Ομάδας αλλά συνολικά του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Το βέβαιο είναι πως ακόμη κι αν φύγει, θα τον μνημονεύουμε τουλάχιστον για την επόμενη διετία για έναν ακόμη σημαντικό λόγο: Την απίστευτη τύχη του! Η κλήρωση για το πρόγραμμα της προκριματικής φάσης του 2012 δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερη, ακόμη κι αν ο ίδιος ο Ρεχάγκελ είχε κάνει την επιλογή για τη σειρά των αγώνων. Παίροντας ως δεδομένο πως η Ελλάδα μαζί με την Κροατία θα καταλάβουν τις δύο πρώτες θέσεις, διεκδικώντας με περίπου ίσες πιθανότητες την πρωτιά που δίνει σίγουρα το απευθείας εισιτήριο για τα τελικά και πως οι Λετονία, Γεωργία, Ισραήλ θα παίξουν ρόλο ρυθμιστή κόβοντας βαθμούς, καταλήγουμε στο εξής απλό συμπέρασμα για το πρόγραμμα:

Η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει εντός έδρας και τις τρεις «μεσαίες» ομάδες του ομίλου στον πρώτο γύρο, έχοντας την ευκαιρία να τεθεί από νωρίς επικεφαλής στον όμιλο μεταφέροντας την πίεση στους Κροάτες και θα παίξει σε Λετονία, Ισραήλ και Γεωργία στον δεύτερο γύρο, όταν πια λογικά αυτές οι ομάδες θα έχουν ξεμείνει από πιθανότητες πρόκρισης και ισχυρά κίνητρα. Αντίθετα, οι Κροάτες θα πάνε σε αυτές τις τρεις αφιλόξενες έδρες στον πρώτο γύρο, όταν ακόμη αυτές οι ομάδες θα πιστεύουν στην πρόκριση και θα «πεθάνουν» στο γήπεδο για να πάρουν βαθμούς.

Ακόμα δηλαδή κι αν η Ελλάδα ηττηθεί την 2η αγωνιστική στην Κροατία, μπορεί με στοιχειώδη σοβαρότητα να έχει 15 βαθμούς μετά το τέλος της 6ης αγωνιστικής και να έχει μπροστά της τρία ματς με βαθμολογικά αδιάφορους αντιπάλους εκτός έδρας και την Κροατία εντός. Με λίγα λόγια, το πρόγραμμα είναι τόσο καλό που μόνο αν η Εθνική την πατήσει όπως στα προκριματικά του Μουντιάλ και ηττηθεί μέσα-έξω από την βασική συνδιεκδικήτρια της πρώτης θέσης μπορεί να χάσει την πρόκριση για τα γήπεδα της Ουκρανίας και της Πολωνίας.