Το μπάσκετ επιστρέφει
Να μιλήσουμε για την ταμπακιέρα η οποία ασφαλώς δεν είναι το μπάσκετ. Η ατμόσφαιρα πολέμου μέσα στην οποία διεξήχθη ο πέμπτος τελικός της πολύπαθης Α1 αποτελεί ντροπή για το ελληνικό μπάσκετ. Φονικές φωτοβολίδες εκτοξεύονταν με χαρακτηριστική άνεση, σπασμένα καθίσματα επίσης, κροτίδες, μπαγκέτες από τύμπανα και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς έγιναν όπλο στα χέρια νέων ανθρώπων για να εξολοθρευτεί ο αλλόθρησκος της απέναντι κερκίδας.
Ο πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ Βασίλης Οικονομίδης, που έδωσε το παρόν στο ΟΑΚΑ, πιστεύουμε ότι κατάλαβε ότι στην Ελλάδα οι συνθήκες για συνυπαρξη οπαδών δεν είναι ώριμες, οπότε καλό θα ήταν να τροποποιήσει το σχετικό κανονισμό. Την Τετάρτη, για να μην ξεχνιόμαστε, ένας ηλικιωμένος υπάλληλος ασφαλείας γύρισε στο σπίτι του με μερικά δάχτυλα λιγότερα εξαιτίας της προσπάθειάς του να μαζέψει μία κροτίδα. Φτάνει να αναφέρουμε αυτό το περιστατικό κύριοι της ελληνικής λίγκας ή χρειάζεται να κάνουμε λόγο για τις καταστροφές στο γήπεδο, τα δεκάδες άδεια καθίσματα και την τραγική ανικανότητα της αστυνομίας να ελέγξει αποτελεσματικά τους οπαδούς; Εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι στην Ελλάδα μπορεί να συνυπάρξουν δύο στρατιές φανατικών στο ίδιο γήπεδο;
Eυθαρσώς τα είπε μετά το τέλος του αγώνα ο Δήμος Ντικούδης. «Κάθε φορά που έχουμε οπαδούς και των δύο ομάδων το ίδιο πράγμα γίνεται» είπε ο Λαρισαίος. Και άντε να του δώσεις άδικο. Φυσικά, οι επικεφαλής της διοίκησης του Παναθηναϊκού δεν έχασαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τον φανταστικό κόσμο της ομάδας, τον υπέροχο λαό κτλ…κτλ. Λαϊκισμός στη χειρότερη μορφή του. Οι αδελφοί Αγγελόπουλοι από την άλλη, παρακολουθούσαν αμέτοχοι και αδιάφοροι να συντελείται καταστροφή του γηπέδου μπροστά στα μάτια τους από τους οπαδούς της δικής τους ομάδας αλλά δεν κουνήθηκαν καθόλου από τις θέσεις τους. Εστω, για να πουν μία κουβέντα στους θερμόαιμους για την τιμή των όπλων.
Και ήταν τόσο κρίμα για τους φετινούς τελικούς. Που μετά από χρόνια ήταν πραγματικοί τελικοί με κόντρα αλλά και μπασκετική ποιότητα. Ο Ομπράντοβιτς αιφνιδίασε τον Γκέρσον με την είσοδο του Παπανικολάου, ο Ισραηλινός προτίμησε να του αφήσει χώρο και ο φον-Δημητράκης, ξεχασμένος όλη τη χρονιά, στον πάγκο, το έκανε το θαύμα του. Δέκα ποντάκια στο πρώτο ημίχρονο. Ο Ολυμπιακός ξέχασε στο Φάληρο τον καλό του εαυτό, πήγε σε μορφές πολύ ελεύθερου μπάσκετ στην επίθεση και μοιραία έχασε την επαφή του με το σκορ. Ο Παναθηναϊκός πήγε το παιχνίδι στην άμυνα, έσφιξε τα λουριά στο δεύτερο ημίχρονο με εξαιρετική αλληλοκάλυψη και η δουλειά έγινε. Είναι φανερό ότι οι δύο αυτές ομάδες θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον στο ελληνικό μπάσκετ την επόμενη τριετία τουλάχιστον.
Για το τέλος, μία παράκληση προς τους διαιτητές: Ελεος, κύριοι, αφήστε να παιχτεί επιτέλους μπάσκετ. Πρέπει ντε και καλά να δείτε τα πρόσωπά σας την επόμενη μέρα στα πρωτοσέλιδα; Σφυρίξτε λιγότερο, τις στιγμές που επιβάλλεται και περάστε απαρατήρητοι. Αν θέλετε προβολή, εκλογές έρχονται, να θέσετε υποψηφιότητα για βουλευτές. Αλλωστε, από αναγνωρισιμότητα είστε πολύ μπροστά.
