Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός… σοφού

Την στιγμή που ο Ντούσαν Ίβκοβιτς σήκωνε το πρωτάθλημα Ελλάδας πρέπει να έψαχνε και την πόρτα της εξόδου. Το 1997 αλλά κυρίως το 1998 και το 1999 πέρασαν από το μυαλό του με μπόλικη δόση από το 2011.

Το φετινό έπος του Ολυμπιακού φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Ντούντα και όχι μόνο: φέρει κάτι πολύ περισσότερο από μία τζίφρα. Την καρδιά του, την αφοσίωσή του, την ενέργειά του. Όπως κρατούσε το, κυριολεκτικά, βαρύτιμο τρόπαιο, αντιλαμβανόταν ότι τελείωσε από τον Ολυμπιακό.

Η ηλικία παίζει ρόλο μόνο στο άδειασμα αν και φαντάζει δύσκολο ακόμα και ένας 25χρονος να μην άδειαζε μετά από όλη αυτή την δουλειά. Διότι ο Σέρβος, μαζί με τον Βαγγέλη Αγγέλου, δούλεψαν φέτος όπως ποτέ δεν έχει δουλέψει μεγάλος σύλλογος. Όταν προπονείς μία μεγάλη ομάδα, επικεντρώνεσαι στην προετοιμασία, την εφαρμογή του συστήματος και το διάβασμα του αντιπάλου. Μόνο που ο φετινός Ολυμπιακός εκτός από όλα αυτά, όφειλε να δουλέψει σκληρά στην βελτίωση των παικτών του. Δαπανήθηκαν ώρες για ατομικές προπονήσεις, ιδιαίτερα μαθήματα συν όλο την υπόλοιπη διαδικασία. Όλα αυτά από τον Οκτώβριο μέχρι και τις αρχές Ιουνίου.

Στράγγιξε, για να το πούμε λαϊκά, ο Ντούντα και τελείωσε. Στράγγιξε και θυμήθηκε πώς άλλαξε η εικόνα που δημιούργησε το 1997 μετά τις αποτυχίες του 1997 και του 1998. Όπως κάθε μεγάλος, τρανός εγωιστής, είδε ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει ποτέ το φετινό δημιούργημα, ένιωσε άδειος και αποχαιρέτησε.

Αποτέλεσε έκπληξη για τους αδερφούς Αγγελόπουλους το γεγονός ότι ο προπονητής τους ουσιαστικά δεν θέλησε να συζητήσει. Το μπάτζετ δεν αποτέλεσε αιτία με την έννοια ότι μετά την περυσινή δραστικότατη μείωση, δόθηκαν στον προπονητή τα ίδια χρήματα πάνω κάτω.

Ίσως αν υπήρχε μία γενναία αύξηση να το σκεφτόταν περισσότερο με την έννοια ότι δεν θα χρειαζόταν τόση πίεση αν μπορούσε να βρει ξένους με μεγαλύτερο ποσό. Αυτό όμως δεν θα το μάθουμε ποτέ διότι μετά την φετινή επιτυχία δεν υπήρχε κανένας λόγος να αυξηθεί πάλι ο προϋπολογισμός.

Δεν «περιμενούσαμε» που θα έλεγε και ο ίδιος ότι θα φύγει αλλά θα μας λείψει διότι του είχαμε πολύ μεγάλη «συμπαθητεία». Περισσότερο είχε ο ίδιος στον Ολυμπιακό διότι μόνο με την ομάδα του Πειραιά κατάφερε να αλλάξει την άποψη για έναν προπονητή ο οποίος θεώρησε μη προπονήσιμο τον Γκάλη, τσακωνόταν με τον Φασούλα και τον Φάνη, δεν έδωσε ευρωπαϊκό στην ΤΣΣΚΑ. Αλλά… Αλλά δημιούργησε τον Πανιώνιο, την ΑΕΚ, την ΤΣΣΚΑ, την Δυναμό Μόσχας και σαν επιστέγασμα, η Μόνα Λίζα του, ο Ολυμπιακός του 2012. Η λογική πάντως λέει ότι δεν θα μείνει περισσότερο από ένα χρόνο μακριά από τους συλλογικούς πάγκους. Θα γεμίσει μπαταρίες και στα 70 του θα τραβήξει για νέες περιπέτειες.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Ολυμπιακός, όπως και ο Παθηναϊκός έχουν συγκεκριμένες επιλογές για τους πάγκους τους. Από όσα γνωρίζουμε, οι ερυθρόλευκοι είναι έτοιμοι να προχωρήσουν σε ένα προπονητικό σχήμα που θα θυμίζει αμερικάνικους πάγκους όπου οι βοηθοί θα είναι και αυτοί έμπειροι τεχνικοί. Το έκανε άλλωστε και ο ίβκοβιτς με τον Αγγέλου και τον Κέσαρ.

Κατσικάρης και Ζούρος είναι τα ονόματα από την Ελλάδα με δεδομένες τις ιδιαιτερότητες ενώ από το εξωτερικό η λίστα παραμένει μικρή. Η Ισπανία φαντάζει ως μία επιλογή για τους πρωταθλητές κυρίως λόγω της μπασκετικής φιλοσοφίας.