Το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το ποιο;

Τελικά, έχουμε ή δεν έχουμε ποδόσφαιρο; Έχουμε ή δεν έχουμε ταλέντο και ποιότητα; Τελικά, θα τρελαθούμε τελείως;

Την ώρα που οι περισσότερες ομάδες αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης και περπατούν σε ένα τεντωμένο σχοινί, η Ελλάδα προκρίνεται στους “8” του Euro 2012. Την ώρα που οι περισσότερες ομάδες δεν έχουν να πληρώσουν το ΙΚΑ και την Εφορία και η Super League ψάχνει τρόπους για να τις κρατήσει στη ζωή με μηχανική βοήθεια, οι πιτσιρικάδες του Κώστα Τσάνα παίρνουν το εισιτήριο για τον τελικό του Euro U-19.

Θα μπορούσε άνετα να γραφεί ένα σενάριο με αφορμή τα όσα βλέπουμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Στημένα, καταγγελίες, ανακοινώσεις για διαιτητές, κύκλοι ΠΑΕ, επεισόδια και ένα πρωτάθλημα που το βλέπουν στην Ουγκάντα και λένε “ευτυχώς, υπάρχουν και χειρότερα”. Και ξάφνου πετάγεται μια Εθνική ομάδα στα τελικά του Εuro και στη συνέχεια στα προημιτελικά. Και πάνω που πας να επιστρέψεις στη μεμψίμοιρη πραγματικότητα με τα “we love Yiannis” και τις εκκλήσεις για διαρκείας μήπως και πληρωθεί καμιά δόση του ΙΚΑ, έρχεται πάλι η Εθνική να διεκδικεί το ευρωπαϊκό τρόπαιο κόντρα σε μια χώρα που τα τελευταία τέσσερα χρόνια αποτελεί ποδοσφαιρικό υπόδειγμα.

Και ρωτάς: μόλις τελειώσει κι αυτό τι σε περιμένει; Τα γνωστά, είναι η απάντηση. Η τρομερή δουλειά του Ζαρντίμ στην Αυστρία και οι υποσχέσεις που αφήνει ο Γκούλαν, η ωριμότητα του Σο και η ταχύτητα του Σισοκό και η προσπάθεια να αποκτηθεί κάποιος Γιάγκος, ο οποίος θα μπορούσε να γίνει γνωστός μόνο αν ήταν εγγονός του Γιάγκου Δράκου. Κάποια στιγμή, αφού ασχοληθείς με τον 35ο κύκλο της ΠΑΕ και την απάντηση σε αυτόν της άλλης ΠΑΕ, θα αναρωτηθείς: “Ρε ‘συ, πόσα έδωσε η Ρόμα για να πάρει τον Λυκογιάννη;” “Καλά ρε, ασχολήθηκε ο Φέργκιουσον με τον Κατίδη και εμείς εδώ δεν πήραμε χαμπάρι;”

Αν δούμε την ωμή πραγματικότητα, η επιτυχία των Νέων δεν έκανε τίποτε άλλο από το προσφέρει μια διαφορετική νότα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Για κάποιες μέρες η ποδοσφαιρική επικαιρότητα διαφοροποιήθηκε και αντί να διαβάζουμε για τα κιλά ιδρώτα που χύνουν οι παίκτες στα βουνά της Αυστρία, θριαμβολογήσαμε με την επιτυχία της Εθνικής. Σε μια άλλη χώρα, με μια άλλη νοοτροπία και με διαφορετικά μυαλά να διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο, η συγκεκριμένη επιτυχία θα αντιμετωπιζόταν ως αφετηρία για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα αύριο που θα περιλάμβανε τον Φουρλάνο, τον Κατίδη, τον Γιαννιώτα, τον Μπουγαϊδη, τον Λυκογιάννη και τους υπόλοιπους πιτσιρικάδες που κάνουν έκκληση να βρουν μία ευκαιρία στις ομάδες τους, αλλά όπως όλοι γνωρίζουμε το μόνο που θα βρουν είναι την υγειά τους μακριά από αυτές.

Εχει καταντήσει κουραστικό να λέμε ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Μόνο που δεν τα τρώει απλώς, αλλά πετάει και τα αποφάγια στα σκυλιά…