Το μεθύσι έκρυψε την αλήθεια για την άμυνα του Ολυμπιακού
Η αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού δημιουργεί προβληματισμό από την αρχή της σεζόν, άσχετα αν η μεγάλη νίκη επί της Ατλέτικο εξαφάνισε τα απόνερα των δυσλειτουργιών στο συγκεκριμένο κομμάτι. Ο Νίκος Γιαννόπουλος επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τα μετόπισθεν των πρωταθλητών και καυτηριάζει την επιλεκτική ευαισθησία για τους ρέφερι.
Οι μεγάλες νίκες, κυρίως αυτές που γίνονται στο πλαίσιο ευρωπαϊκής διοργάνωσης, προσφέρουν τόσο έντονο μεθύσι στους οπαδούς της εκάστοτε ομάδας που την επιτυγχάνει που συνήθως κρύβουν τυχόν προβλήματα και δυσλειτουργίες κάτω από το χαλί της ευτυχίας.
Ως τέτοια λειτούργησε αυτή του Ολυμπιακού κόντρα στην Ατλέτικο. Πανάξια, δεν αντιλέγει κανείς, τεράστια σε ότι αφορά τον…κρότο που δημιούργησε στην ποδοσφαιρική Ευρώπη αλλά και τόσο μεθυστική που οι αρρυθμίες στην άμυνα των “ερυθρόλευκων” ξεχάστηκαν μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
Δεν είναι η πρώτη φορά
Για να σας φρεσκάρουμε τη μνήμη, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε έντονα αμυντικά προβλήματα και στο παιχνίδι με την Ατλέτικο τα οποία άλλωστε ανέλυσε διεξοδικά ο Θέμης Καίσαρης στο κομμάτι του για την αναμέτρηση. Η τετράδα που παρέταξε ο Μίτσελ στο Περιστέρι ήταν ακριβώς η ίδια (Μποτία, Αμπιντάλ, Ελαμπντελαουϊ, Μαζουακού) και δημιούργησε τους ίδιους ακριβώς πονοκεφάλους. Μόνο που αυτή τη φορά υπήρξε και η ήττα, οπότε οι πονοκέφαλοι θα χρειαστούν επιπλέον δόση αναλγητικού.
Τι είδαμε; Τον Ελαμπντελαουί να γίνεται έρμαιο όποιου παίκτη του Ατρομήτου κινήθηκε στην δεξιά πλευρά του Ολυμπιακού με τον Μανιάτη να κρατιέται σε διακριτική απόσταση και να μην δίνει βοήθειες. Και εντάξει, να σου δημιουργεί πρόβλημα ο Ναπολεόνι, να το δεχθεί κανείς αλλά το να σε περνάει συνεχώς ο Κοντοές που μόνο κατά συνθήκη παίζει αριστερά είναι κάτι που πρέπει να δημιουργήσει προβληματισμό.
Το αργό αμυντικό δίδυμο
Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο ακριβό στα πίτουρα και φθηνό στο αλεύρι. Με τους αντιπάλους έξω από την περιοχή δεν είχε πολλά προβλήματα, μόλις όμως ο Παπάζογλου, ο Καραμάνος και οι υπόλοιποι πατούσαν το κουτί, η ταραχή έκανε την εμφάνισή της. Εκ πρώτης και εκ… δεύτερης όψεως οι Αμπιντάλ και Μποτία φαντάζουν αργοί και σχεδόν ίδιοι μέσα στο γήπεδο. Και ο Ισπανός ειδικά θα μπορούσε να δει και κόκκινη κάρτα με τον άτσαλο τρόπο που μάρκαρε τον Ναπολεόνι στη φάση που ο Ιταλός έφευγε μόνος του με τον Ρομπέρτο.
Από την άμυνα έμεινε μόνο ο Μαζουακού να κρατήσει ψηλά τη σημαία της ποιότητας αν και αυτός δεν δέχθηκε την πίεση που αντιμετώπισαν οι άλλοι τρεις. Και επειδή μία ομάδα είναι ουσιαστικά μία αλυσίδα προσώπων και καταστάσεων, το χλωμό πρόσωπο της άμυνας επηρέασε και αυτό της δημιουργίας που παρουσιάστηκε εξίσου προβληματικό. Ο Ολυμπιακός τελείωσε τον αγώνα με 8 τελικές (εκ των οποίων μόνο μία στην εστία) και με τους επιθετικούς του ουσιαστικά εκτός ρυθμού.
Ίσως κάνει καλό
Όλα τα παραπάνω προβλήματα πάντως έναν έξυπνο προπονητή όπως είναι ο Μίτσελ μόνο… ευτυχισμένο μπορούν να τον κάνουν. Διότι τώρα ο Ισπανός δεν χρειάζεται να βάλει τις φωνές για να κρατήσει τους παίκτες του προσγειωμένους και συγκεντρωμένους στα παιχνίδια με Μάλμε και ΠΑΟΚ. Η σφαλιάρα, αυτό το πολύ δυνατό χαστούκι του Περιστερίου, προσγείωσε άπαντες στη σκληρή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που λέει ότι ένα νέο σύνολο όπως ο εφετινός Ολυμπιακός θα έχει εικόνα καρδιογραφήματος μέχρι να σταθεροποιήσει την απόδοσή του.
Και για το Θεό, ας προσπεράσουμε τη συζήτηση για τη διαιτησία και την εξεζητημένη οργή των ανθρώπων του Ολυμπιακού μετά το τέλος του ματς. Για το, πράγματι, αντιαθλητικό φάουλ πάνω στον Αφελάι που σαφώς σήκωνε κόκκινη κάρτα, υπήρξαν άλλες δύο φάσεις κατά των γηπεδούχων στο πρώτο ημίχρονο για τις οποίες δεν παρατηρήσαμε την ίδια ευαισθησία. Καραμπινάτη κίτρινη στο Μανιάτη για πολύ σκληρό τάκλιν δεν δόθηκε ποτέ, ξεκάθαρο φάουλ του Μποτία στον Ναπολεόνι έγινε γαργάρα. Αλλά ας μην παρασυρθούμε άλλο στην ατελείωτη συζήτηση για τους ανθρώπους με τα μαύρα και χαλάσουμε τις καρδιές μας.
Το άξιζε ο Ατρόμητος
Για το τέλος δύο κουβέντες για το μεγάλο και άξιο νικητή Ατρόμητο. Ο Ρικάρντο Σα Πίντο δεν άλλαξε σχεδόν τίποτα στο τακτικό κομμάτι σε σχέση με τον προκάτοχό του αλλά μέσα σε τρεις ημέρες χάρισε στους παίκτες ενθουσιασμό και θετική ψυχολογία, τα στοιχεία δηλαδή που έλειπαν από τα προηγούμενα ματς.
Κατά τα άλλα, το σχέδιο του Πορτογάλου για αμυντικό παιχνίδι με 10 παίκτες πίσω από την μπάλα και εκμετάλλευση των κενών χώρων κόντρα σε μία μάλλον αργή άμυνα απέδωσε στο 100%. Ο Ατρόμητος έτσι αγόρασε πολύτιμο χρόνο για να διορθώσει σε βάθος τα κακώς κείμενα στο άμεσο μέλλον.
Διαβάστε ακόμη
Σχόλιο Στ. Γεωργακόπουλου: Το μαύρο κουτί της ανώμαλης προσγείωσης
