To πάθος και το λάθος
Οι Λέικερς έδειξαν για μία ακόμα φορά τι σημαίνει πραγματικά μεγάλη ομάδα. Οι τίτλοι, οι φίλαθλοι, τα τεράστια έσοδα έρχονται από την πίστη στην παράδοση, την συνέχιση του θρύλου. O Κόμπε πήραν την ευχή της ομάδας και είναι επισήμως η επόμενη σημαία η οποία θα κυματίζει δίπλα στον Μάτζικ Τζόνσον. Δεν είναι τυχαία η διαδρομή ούτε των Λέικερς ούτε καμίας άλλης μεγάλης ομάδας, ομάδας με συνέχεια διότι ασχέτως των παραγόντων της, οφείλει πάντα να ενισχύσει ακόμα και τον…μύθο της.
Αυτό σημαίνει η ανανέωση του συμβολαίου του Κόμπε μέχρι το 2016 όπως και το μάξιμουμ της οικονομικής προσφοράς. Οι Λέικερς οι οποίοι συνεχίζουν να λειτουργούν όπως πάντα, δεν άκουσαν ποτέ τις συμβουλές του Κόμπε για τον προπονητή ή τους συμπαίκτες του, δεν του έδωσαν ποτέ το δικαίωμα να συμμετέχει στην λήψη αποφάσεων και τώρα δείχνουν γιατί είναι μαζί με τους Σέλτικς ο κορυφαίος οργανισμός του ΝΒΑ: διότι κανείς δεν θα τοποθετήσει τον εαυτό του πάνω από το λάβαρο. Όπως έκριναν ότι δεν θέλουν την επιστροφή του Φιλ Τζάκσον μέχρι την συνταξιοδότησή του ή παλαιότερα όταν διάλεξαν τον Κόμπε αντί του Σακίλ στην κόντρα των σούπερ σταρ, είναι οι ιδιοκτήτες αυτοί που αποφασίζουν και χαράσουν το μέλλον.
Η δεύτερη σκέψη
Μόνο που για την συγκεκριμένη περίπτωση πέραν του χειροκροτήματος, της αποθέωσης του μεγαλείου, μπορεί να υπάρχει και η δεύτερη σκέψη.
Πάθος για να μείνει ο Κόμπε μέχρι τα 38 του αλλά, σε πρώτη ανάγνωση, σημαντικό λάθος να φορτωθεί το σάλαρι καπ με 48,5 εκατομμύρια δολάρια για έναν παίκτη ο οποίος είναι άγνωστο καταρχάς σε ποια κατάσταση βρίσκεται ερχόμενος από ρήξη αχιλλείου τένοντα.
Η ανοικοδόμηση της ομάδας…
Μετά την άρνηση του Ντουάιτ Χάουαρντ να παραμείνει στο Λ.Α., φαίνεται ότι γίνεται ένας διαφορετικός σχεδιασμός που δεν περιλαμβάνει τον Κόμπε απλά ως…παρόντα(όπως του ζητούσαν να παραδώσει την σκυτάλη και το κουμάντο στον Χάουαρντ) αλλά από την στιγμή που δεν φαίνεται πιθανό να πειστεί ο Λεμπρόν ή ο Καρμέλο να εγκαταλείψουν τις ομάδες τους, οι Λέικερς μπαίνουν σε μία μακρά περίοδο ανοικοδόμησης κρατώντας τουλάχιστον τον ηγέτη τους μέχρι το τέλος της καριέρας του. Μην υποτιμάει κανείς τους συμβολισμούς ακόμα και στο ΝΒΑ.
Να μείνει χωρίς ηγέτη…
Μην ξεχνάει κανείς ότι αν δεν ανανεωθεί ο Γκασόλ, ουσιαστικά βαρύνει την ομάδα μόνο το συμβόλαιο του Κόμπε οπότε μπορούν να προστεθούν άλλοι παίκτες πρώτης γραμμής και να συγκροτήσουν μία εξαιρετική ομάδα.
Ούτως ή άλλως δεν θα ήθελαν αυτή η χρυσή εποχή με πέντε τίτλους τα τελευταία 13 χρόνια, να μείνει χωρίς ηγέτη οπότε …ανάγκα και οι θεοί πείθονται για να βολευτούν άπαντες. Οι Λέικερς κρατάνε τον Κόμπε, διατηρούν την εικόνα μεγαλείου, καλύπτοντας παράλληλα την αδυναμία να πείσουν τα πρώτα ονόματα της εποχής μας, να υπογράψουν μαζί τους, ελπίζοντας ότι θα βρουν τα σωστά κομμάτια του παζλ όσο ο Μπράιαντ είναι ενεργός.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Τζέρι Γουέστ το 1996 ρίσκαρε πολλά για να πάρει από τους Σάρλοτ Χόρνετς το ταπεινό νούμερο 13 του ντραφτ παραχωρώντας έναν από τους κορυφαίους ψηλούς του ΝΒΑ, τον Βλάντε Ντίβατς. Αντάλλαγμα; Ένας σούτιγκ γκαρντ από το λύκειο και όπως έγινε γνωστό αργότερα, οι Χόρνετς είχαν ανταλλάξει το πικ πριν καν το ντραφτ οπότε περίμεναν από τους Λέικερς να τους υποδείξουν τον παίκτη που θα διάλεγαν. Αυτοκτονία.
Το 1999 οι Φοίνιξ Σανς δεν ρίσκαραν να παραχωρήσουν τον Τζέισον Κιντ, όπως ήθελαν οι Λέικερς, για τον προβληματικό νεαρό που λεγόταν Κόμπε Μπράιαντ. Ο Φιλ Τζάκσον πίεζε για την ανταλλαγή αλλά οι δισταγμοί των Σανς, ξύπνησαν τον ιδιοκτήτη των Λέικερς που τελικά απαγόρευσε οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση.
Ωραία θα γραφόταν η ιστορία με τα… «αν».
Διαβάστε ακόμη:
Ανανέωσε και κλείνει την καριέρα του στους Λέικερς ο Μπράιαντ
