Το ποδόσφαιρο δεν είναι fast food
Κανονικά η πρόταση του Ολλανδού ευρωβουλευτή
Τόιν Μάντερς θα έπρεπε να μας σοκάρει. Ο άνθρωπος προτείνει την
απόλυτη εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου, την εισαγωγή του franchise σε αυτό, την ελεύθερη επιλογή έδρας από την κάθε ομάδα-εταιρία. Φανταστείτε, ας πούμε, να ιδρυθεί στην Ελλάδα μία θυγατρική της Μπαρτσελόνα ή ο Ολυμπιακός να δηλώσει ως έδρα το Παρίσι και να παίξει στο γαλλικό πρωτάθλημα.
Ονειρο θερινής νυχτός είπατε; Όχι και τόσο. Στην Ευρώπη υπάρχουν άνθρωποι που αν δεν ρουφήξουν και το τελευταίο γραμμάριο αίματος του ποδοσφαίρου δεν πρόκειται να κοιμηθούν ήσυχοι. Τα σχέδια της G-14 για μία ευρωπαϊκή λίγκα απαλλαγμένη από τους περιορισμούς της UEFA δεν έχουν εγκαταλειφθεί. Κάθε άλλο. Όπως δεν έχουν εγκαταλειφθεί και οι σκέψεις για απαγόρευση των παικτών να παίζουν στις εθνικές ομάδας των χωρών τους. Η πρόταση του Ολλανδού ευρωβουλευτή κινείται στο ίδιο περίπου πλαίσιο. Το ποδόσφαιρο είναι πάνω από όλα μπίζνες. Και έτσι πρέπει, κατά τη γνώμη του, να το αντιμετωπίζουμε.
Βέβαια όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι το λαοφιλέστερο των αθλημάτων πρέπει να μετατραπεί σε μία απρόσωπη επιχείρηση με μοναδικό σκοπό το κέρδος, αγνοούν κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Το ποδόσφαιρο ανέπτυξε τεράστια δυναμική τον προηγούμενο αιώνα βασιζόμενο στη μεγάλη απήχηση που είχε στα πλατιά λαϊκά στρώματα τα οποία αγάπησαν και εξακολουθούν να αγαπούν τη στρογγυλή θεά. Αποκόπτοντας το ποδόσφαιρο από τον απλό κόσμο, ουσιαστικά του δίνουμε τη χαριστική βολή για να πεθάνει μία ώρα αρχύτερα. Ηδη από τη στιγμή που εφαρμόστηκε ο νόμος Μπόσμαν, το κοινό άρχισε να δυσανασχετεί για την παρουσία πολλών ξένων ποδοσφαιριστών στις ομάδες που αγαπάει. Τα εισιτήρια, αν εξαιρέσουμε ελάχιστες χώρες, ολοένα και μειώνονται και σε τελική (καθαρά καπιταλιστική) ανάλυση η αξιοπιστία του προϊόντος στο οποίο πολλοί επιχειρηματίες έχουν μυρίσει ψητό, αρχίζει και φθίνει σιγά-σιγά. Αναλογιστείτε την ποιότητα του φετινού Μουντιάλ και θα καταλάβετε τι εννοούμε.
Είναι λοιπόν προφανές ότι αυτό που χρειάζεται το ποδόσφαιρο για να ενισχύσει ακόμα τη δυναμική του και να μας χαρίσει νέες συγκινήσεις είναι η επασύνδεσή του με τον απλό ποδοσφαιρόφιλο, με τον απλό φίλαθλο ο οποίος επιθυμεί να βλέπει στην ομάδα παίκτες που εκτός από τα χρήματα θα αγωνίζονται και για τη φανέλα που φορούν. Με άλλα λόγια, συναίσθημα. Χωρίς βέβαια να καταργηθεί ο επαγγελματισμός και χωρίς κανείς να ισχυρίζεται ότι οποιαδήποτε προσπάθεια για τη δημιουργία κερδών στο χώρο του ποδοσφαίρου θα πρέπει να δαιμονοποιείται.
Η πορεία που θέλει να χαράξει η FIFA για το αγαπημένο μας άθλημα τα επόμενα χρόνια είναι ένα καταρχήν θετικό σημάδι. Κόντρα στους νόμους της αγοράς, της προσφοράς και της ζήτησης, η παγκόσμια ομοσπονδία φέρεται ότι επιθυμεί να καθιερώσει τη χρησιμοποίηση 6 γηγενών ποδοσφαιριστών υποχρεωτικά σε κάθε ομάδα γιατί γνωρίζει καλά τούτο. Ο φίλαθλος ταυτίζεται κυρίως με τους συμπατριώτες του. Αυτούς αποθεώνει στις νίκες, σε αυτούς ρίχνει το ανάθεμα στην ήττα.
Βέβαια, ο δρόμος προς αυτή την κατεύθυνση είναι γεμάτος αγκάθια. Οι μεγάλοι σύλλογοι έχουν καλομάθει από το νόμο Μπόσμαν, ακολουθούν την εύκολη, μα δαπανηρή λύση των μεταγραφών και δεν επενδύουν στις ακαδημίες τους. Οι ποδοσφαιριστές έχουν πλέον πανάκριβα συμβόλαια όχι μόνο με τις ομάδες αλλά και με μεγάλες πολυεθνικές οι οποίες απαιτούν απόσβεση στην επένδυση που έχουν κάνει. Οποιαδήποτε πολιτική «προστατευτισμού» θα συναντήσει μεγάλες αντιδράσεις από αυτούς που πιστεύουν ότι τα πάντα, ακόμα και στο ποδόσφαιρο, πρέπει να τα ρυθμίζει η αγορά.
Νομίζουμε ότι ήρθε η ώρα να τοποθετηθούν και οι αρμόδιοι του ζητήματος. Να μας πουν τέλος πάντων οι ποδοσφαιριστές ποιο ποδόσφαιρο θέλουν, τι πρέπει να γίνει για να το αποκτήσουν, τι είναι αυτό που τους ενοχλεί στο σύγχρονο οικοδόμημα του αθλήματος. Οι παίκτες δεν είναι κοινοί εργαζόμενοι των οποίων η φωνή δύσκολα ακούγεται. Μερικοί από αυτούς έχουν πλέον τεράστια δύναμη, τα λόγια τους ακούγονται πάντα με προσοχή, μπορούν να διαμορφώσουν τις εξελίξεις και να επηρεάσουν αυτό που λέμε κοινή γνώμη. Το ερώτημα είναι θα αναλάβουν δράση προς όφελος κυρίως των μελλοντικών συναδέλφων τους ή θα προτιμήσουν την εύκολη λύση της σιωπής για να μην θιγούν τα κεκτημένα τους. Αναμένουμε με ενδιαφέρον .
