Το ποδόσφαιρο είναι πράγμα… υποκειμενικό

Ο Θάνος σφύριξε τη λήξη στην Κομοτηνή, λίγο πριν τις 7 το απόγευμα της Τετάρτης και μέχρι η ΑΕΚ να “πατήσει” Αθήνα – λίγο μετά τις 9 – κόσμος και Τύπος είχαν καταλήξει ήδη σε συμπεράσματα για την εμφάνιση της “Ένωσης” στην Κομοτηνή. Άλλος χάρηκε για την εμφάνιση, άλλος ήταν σκασμένος που δεν ήρθε το διπλό, άλλος περίμενε να δει περισσότερα από αυτά που έδειξε η ΑΕΚ.

Το ποδόσφαιρο είναι πράγμα …υποκειμενικό

Αρκεί μόνο το παράδειγμα της μη απόκτησης του Μιχάλη Μπακάκη πριν από δύο καλοκαίρια ο οποίος δοκιμάστηκε στα Σπάτα ωστόσο προτιμήθηκαν οι Χρήστος Αρκούδας, Σωκράτης Τσουκαλάς και Βαλεντίνος, για να καταλάβει κανείς ότι το ποδόσφαιρο είναι μία υπόθεση αρκετά υποκειμενική με το άσπρο και το μαύρο να γίνονται εύκολα γκρι ακόμα και για ανθρώπους που έχουν κλωτσήσει το τόπι, έχουν θαυμαστές και υποστηρικτές.

Από το να συζητήσουμε το τι είδε ο καθένας στην Κομοτηνή, νομίζω ότι πιο ωφέλιμο είναι να ρίξουμε μία ματιά στα “αντικειμενικά” – και όχι στα υποκειμενικά – σημεία του ματς τα οποία “προδίδουν” τα χαρακτηριστικά της φετινής ΑΕΚ.

Αντικειμενικές διαπιστώσεις

Κατ’ αρχήν πρέπει να υπάρχει πάντα στοbackgroundτου μυαλού ότι η ΑΕΚ έπαιξε για πρώτη φορά σε επίσημο αγώνα με αντίπαλο μία ομάδα από τη μεγάλη κατηγορία, όντας η ίδια ομάδα Β’ Εθνικής. Τυπικά-ξετυπικά αυτό ισχύει: Η ΑΕΚ είναι ομάδα Β’ Εθνικής, έχει στόχο την άνοδο και μία αξιοπρεπή πορεία στο Κύπελλο. Όχι την έξοδο στην Ευρώπη, όχι ευρωπαϊκή διάκριση, όχι την κατάκτηση της Σούπερ Λίγκας και την επικράτησή της απέναντι στον Ολυμπιακό.

Μετά πρέπει, επίσης, να θυμηθεί κανείς, ότι η ΑΕΚ πήγε στην Κομοτηνή με 1,5 επίσημο ματς στα πόδια της. Και αυτό απέναντι στον Φωκικό που συμπλήρωσε ενδεκάδα 14 μέρες πριν ταξιδέψει για το ΟΑΚΑ. Δεδομένου ότι το δεύτερο ματς ήταν τυπική διαδικασία λόγω της έκτασης της νίκης της ΑΕΚ στο πρώτο ματς, δεν το λες και σοβαρό επίσημο. Αντίθετα ο Πανθρακικός έδωσε το πρώτο του ματς στις 23 Αυγούστου, δίνοντας άλλα τρία στη συνέχεια τα οποία δεν έχασε. Και όχι με τον Φωκικό, αλλά με την Κέρκυρα, τα Γιάννενα, τον Λεβαδειακό και τον Πανιώνιο. Συνεπώς είναι λογικό να έχει καλύτερο ρυθμό. Άρα και καλύτερη τύχη απέναντι στην ΑΕΚ.

Παρά τα παραπάνω και ενώ η ΑΕΚ μπήκε… χαντακωμένη στο ματς στο πρώτο δεκάλεπτο, κατάφερε να το ισιώσει αρκετά γρήγορα (κάτι που δείχνει χαρακτήρα) και να πάρει την πρωτοβουλία στο ματς. Για ένα σχεδόν ημίχρονο ήταν καλύτερη από τον αντίπαλο, δεν απειλήθηκε ποτέ ενώ η ίδια δημιούργησε τις προϋποθέσεις να απειλήσει παρά το γεγονός ότι σπατάλησε αρκετά στημένα και δεν πάτησε όσο θα έπρεπε την περιοχή του Γιαννακόπουλου.

Στο δεύτερο ημίχρονο – όπως συμβαίνει σε όλες τις ομάδες που δεν έχουν ματς στα πόδια τους και ρυθμό – η ΑΕΚ έπεσε, αλλά με εξαίρεση μία φάση στις καθυστερήσεις, δεν απειλήθηκε ποτέ.

Και όλα αυτά, τη μέρα που ο καλύτερός της παίκτης (Μπαρμπόσα) έκανε το χειρότερο παιχνίδι του και με μοναδικό διακριθέντα από τη μέση και μπροστά (από τον Κορδέρο δηλαδή), τον Μάνταλο.

Η πραγματικότητα…

Όταν λοιπόν η ΑΕΚ, χωρίς αγώνες και ρυθμό ταμπουρώνει έναν αντίπαλο που είναι δύο χρόνια ομάδα, μέσα στο γήπεδό του, στο πρώτο ματς που συναντά ένα σύνολο από τη Σούπερ Λίγκα, τότε το μόνο σίγουρο είναι ότι τα στάνταρ της είναι αρκετά ψηλότερα από το σημείο που βρίσκεται. Γκρίνια είναι λογικό να υπάρχει. Και απαιτήσεις. Αυτό συμβαίνει πάντα στις μεγάλες ομάδες, ίσως αυτό να τις εξελίσσει κιόλας. Αλλά μην τρελαθούμε και τελείως…

Υ.Γ.1: Αρκετή κουβέντα γίνεται για το θέμα του φορ. Ο Αραβίδης και αυτό το στυλ ποδοσφαιριστή που γυρνάει πίσω, ζητάει τη μπάλα, βοηθάει την ανάπτυξη και παίζει για την ομάδα είναι ευλογία να υπάρχει. Ωστόσο είναι λίγο ανορθόδοξο να γυρνάει – βάσει χαρακτηριστικών – τρόπου παιχνιδιού και …φιλότιμου- να παίρνει τη μπάλα και να κάνει η ομάδα επίθεση με άδεια την περιοχή από φορ. Ίσως να ήταν καλύτερο για την ΑΕΚ να τον αξιοποιήσει σε άλλη θέση, π.χ. σε αυτή του Πλατέλλα ο οποίος δεν έχει δείξει κάτι ιδιαίτερο με εξαίρεση το ματς του ΟΑΚΑ με τον Φωκικό και ενός δεκαλέπτου ως αριστερός εξτρέμ στην Άμφισσα.

Υ.Γ.2: Ντεφορμέ εκτός από τους Πλατέλλα – Μπαρμπόσα ήταν και ο κόσμος. Αν είναι μία φορά αδιανόητο να πετάει κανείς κροτίδες στον αγωνιστικό χώρο με κίνδυνο να τραυματίσει κάποιον, είναι 20 φορές αδιανόητο να πετάει κροτίδες στον αγωνιστικό χώρο τη στιγμή που η ομάδα για την οποία έχει ταξιδέψει περίπου 1000 χιλιόμετρα πιέζει για να σκοράρει. Η διακοπή στοίχησε στην ΑΕΚ η οποία έπεσε γρήγορα και φυσικά δεν της φταίει κανένας Θάνος για αυτή…

Υ.Γ.3: Η δήλωση της ημέρας ανήκει στον Άκη Μάντζιο: “Όταν παίζεις με την ΑΕΚ και δεν χάνεις είναι πάντα θετικό”. Για αυτό η ΑΕΚ δεν έγινε ποτέ ομάδα Γ’ Εθνικής, δεν είναι ομάδα Β’ και για αυτό όταν πάρει ρυθμό και …ξεψαρώσει –με δυο-τρεις εξαιρέσεις- μπορεί να κοιτάξει στα μάτια οποιονδήποτε αντίπαλο από το πάνω ράφι. Με σοβαρότητα για την οποία εγγυάται η παρουσία του Δέλλα και χωρίς τη χωριάτικη νοοτροπία “ΑΕΚ είσαι” που την έριξε κατηγορία.