Το ταξίδι τώρα αρχίζει!

Μετά από αρκετό καιρό, η ΑΕΚ μπαίνει στο αεροπλάνο για να ταξιδέψει με προορισμό ένα σοβαρό ματς. Με αντίπαλο από το – θεωρητικά – πάνω ράφι, για αγώνα που θα έχει αντίκρισμα σε έναν από τους δύο στόχους της στη σεζόν: Την καλή πορεία στο Κύπελλο.

Η τελευταία φορά που η “Ένωση” ταξίδεψε έχοντας λόγους να αγωνιά για το αποτέλεσμα ενός αγώνα ήταν στις 8 Απριλίου του 2013, όταν τα έκανε… μαντάρα στα Γιάννενα χάνοντας με 2-0 από τον τοπικό ΠΑΣ πριν υποβιβαστεί. Από τότε μπήκε αρκετό νερό στο αυλάκι. Μελισσανίδης, όνειρα για γήπεδο που είχαν –και έχουν- επαφή με την πραγματικότητα και προσδοκίες για τη δημιουργία μιας σοβαρής ποδοσφαιρικής δύναμης στα πρότυπα του παρελθόντος.

Από τα Γιάννενα το ’13

Από την 8Απριλίου του ’13, η ΑΕΚ μπήκε 5-6 φορές σε αεροπλάνο για να προσγειωθεί σε μέρη που αν της έλεγε ποτέ κανείς ότι θα βρεθεί σε αυτά, θα τον έπαιρνε με τις ντομάτες. Νάξος, Ζωνιανά, Νέα Αλικαρνασσός, Κρήτη για τον Κρουσσώνα και στην πικρή εμπειρία του Καυτατζογλείου για το Κύπελλο Γ’ Εθνικής κόντρα στον Αγροτικό Αστέρα που έγραψε ιστορία αποκλείοντας το φάντασμα της ΑΕΚ και γλεντώντας τη μεγάλη νίκη-πρόκριση σε παραδοσιακή ταβέρνα του Ευόσμου.

Ταξίδια που δεδομένου του μεγέθους και της δυναμικής της ΑΕΚ, ήταν λογικό να κερδίσει με τη φανέλα. Κέρδισε τα περισσότερα, έχασε στη Θεσσαλονίκη, έκανε μαύρα Χριστούγεννα και συνήλθε στη συνέχεια, έστω και με πληγωμένο γόητρο επί μονίμου βάσεως.

Αλλαγή δεδομένων

Πλέον τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η ΑΕΚ ταξιδεύει στην Κομοτηνή για να ανταμώσει με τον προτελευταίο αντίπαλο που συνάντησε πριν χαιρετίσει τη μεγάλη κατηγορία. Η συμμετοχή της στο κανονικό Κύπελλο μετά από απουσία ενός έτους αλλά και οι βάσεις για δημιουργία σοβαρής ποδοσφαιρικής ομάδας, αρκούν από μόνες τους για να… τσιτώσουν, τόσο το ποδοσφαιρικό τμήμα όσο και την υπόλοιπη κοινωνία της.

Πλέον η αφάνεια δίνει τη θέση της στον αφρό. Η ΑΕΚ δεν ταξιδεύει για τυπική διαδικασία, ούτε πάει σε ένα ταξίδι που έχει περισσότερο λαογραφική σημασία λόγω της πρόσφατης παρουσίας της στην ελληνική… ύπαιθρο. Πάει να πάρει το ματς, ασχολείται με το 3-5-2 του Πανθρακικού (πάνω στο οποίο δούλεψε ο Δέλλας χρησιμοποιώντας το στη διάταξη των αναπληρωματικών) και ασχολείται ξανά με το ποδόσφαιρο. Έχει την ευκαιρία της να κερδίσει ξανά τον κόσμο της, να τον “ψήσει” και να τον φέρει στο ΟΑΚΑ, πεπεισμένο, πια, ότι θα ασχοληθεί ξανά με την μπάλα.

Δεδομένου του γεγονότος ότι κανονική ομάδα είναι και ο Πανθρακικός, η ΑΕΚ έχει μία σοβαρή ευκαιρία να ανεβάσει την ψυχολογία της στηριγμένη σε ρεαλιστικές συγκρίσεις και συμπεράσματα, βγαλμένα από το επίπεδο που θα βρίσκεται του χρόνου. Δεν θα παίξει σε ένα γήπεδο που ο αντίπαλος δεν θα το βρέξει για να μην μπορεί να παίξει το παιχνίδι της (όπως συνέβη στην Άμφισσα), δεν θα έχει να αντιμετωπίσει άμυνα ταμπούρι.

Από εκεί και πέρα, Τετάρτη κοντή γιορτή.

Υ.Γ.1: Βλέποντας το δράμα του Άρη που έχασε την Κυριακή στο Καυτατζόγλειο με 3-0 από τον Καμπανιακό Χαλάστρας, μπορεί οποιοσδήποτε να “ζήσει” το ενδεχόμενο μη ενασχόλησης του Δημήτρη Μελισσανίδη με τα διοικητικά της ΑΕΚ μετά τον υποβιβασμό. Είναι λογικό να υπάρχει επιθυμία για το κάτι παραπάνω, είναι επίσης λογικό να υπάρχουν προβλήματα στο Σωματείο κυρίως, αφού η ΠΑΕ δεν είναι ακόμα οικονομικά εύρωστη, ωστόσο καλό είναι να έχει υπόψη του κανείς το παράδειγμα του Άρη που ζει έναν πραγματικό εφιάλτη.

Η ΑΕΚ, βλέποντας τον εαυτό της μέσα από αυτό το ενδεχόμενο, μπορεί να τον φανταστεί να παίζει στα Λιόσια με διοίκηση Αλεξίου π.χ., με περίπου 500-600… πολεμοχαρείς στην εξέδρα και με τη μεγάλη μάζα του κόσμου της να αντικαθιστά την παραδοσιακή κυριακάτικη συνήθεια με ένα σινεμά γιατί δεν είναι διατεθειμένη να βγάζει το… χτικιό. Αντί αυτού, βλέπει πλήρη συσπείρωση στην εξέδρα, την ομάδα να κοιτάζει στα μάτια τη Ρόμα σε ένα φιλικό επιπέδου ΑΕΚ και με ένα ρόστερ που έχει χτιστεί –αν μη τι άλλο- ορθολογικά. Ονειρεύεται ότι σε ενάμιση χρόνο θα μπει στο γήπεδό της και έχει επιτέλους κάτι να ελπίζει. Για αυτό μπορεί να κάνει το σταυρό της…