Το τέλος της εποχής της καρπαζιάς
Τα καλύτερα ρεπορτάζ πάντα στα πηγαδάκια έβγαιναν. Ιδίως όταν αυτά στήνονταν γύρω από τον Μελισσανίδη που τις κορυφαίες ατάκες της παραγοντίστικης θητείας του τις έχει “γράψει” σε παρεΐστικο στιλ. Χωρίς κάμερες και κασετόφωνα. Αλλά και χωρίς να δεσμεύει τους συνομιλητές του να μη τα βγάλουν.
Κάπως έτσι είχε αμολήσει το “αυτή η στάνη αυτό το τυρί το βγάζει” , στην επιστροφή της ΑΕΚ από Τεργέστη τον Νοέμβριο του ’94. Και δεκάδες άλλες ρουκέτες, για αντιπάλους και διαιτητές, για θεσμικά όργανα, για ενδοοικογενειακά (δηλαδή, αεκτζίδικα) ζητήματα.
Στα πηγαδάκια ο Μελισσανίδης όταν πάρει φόρα είναι ασυγκράτητος. Το μεσημέρι έμαθα ότι εκείνος που τον “τσίγκλισε” μετά την παρουσίαση χορηγών και φανέλας ήταν ο έμπειρος (από τα 90s) και καλός συνάδελφος Κώστας Κοφινάς. Τα λόγια του Μελισσανίδη κάνουν τον γύρο του διαδικτύου και οι ΑΕΚτζήδες (στη συντριπτική πλειονότητα αν κρίνω από το ύφος μηνυμάτων και αναρτήσεων) καμαρώνουν για ένα και μοναδικό λόγο. Συνειδητοποιούν πως τα δηλητηριώδη βέλη Μελισσανίδη κατά Μαρινάκη επί της ουσίας σηματοδοτούν το “τέλος της εποχής της καρπαζιάς”. Έφαγε πολλές και σβουριχτές από δαύτες η ΑΕΚ τις δυο τελευταίες δεκαετίες. Με διοικήσεις είτε αδύναμες και ανήμπορες να αντιδράσουν και να αντισταθούν. Είτε δουλοπρεπείς, αν θυμηθούμε την περσινή ψήφο στον πρόεδρο της Σούπερ Λίγκα.
Αγγίζει τα θέλω τους, τις επιθυμίες…
Οι φίλοι της ΑΕΚ πανηγυρίζουν διότι η προειδοποιητική βολή τύπου “αυτά που κάνανε τα τελευταία 15 χρόνια να τα ξεχάσουν.”
Αγγίζει τα θέλω τους, τις επιθυμίες και τα όνειρα τους. Καρπαζοεισπράκτορες για σχεδόν δυο ολόκληρες δεκαετίες, βλέπουν τον μπροστάρη σε τούτο το νέο εγχείρημα να θέλει να σπάσει αυγά. Να συγκρουστεί. Ασχέτως αν η νέα του ιδιότητα ως αφεντικού στον ΟΠΑΠ τον καθιστά πανίσχυρο, η ουσία είναι ότι με τις ατάκες του μιλάει στις καρδιές των ΑΕΚτζήδων. Είναι σαν να υπογράφει συμβόλαιο μαζί τους λέγοντας ότι “ο ΑΕΚτζής μπορεί να χάσει τα πάντα, αλλά δεν θα χάσει ποτέ την περηφάνια του». Λαϊκίζει; Ε, και; Ξέρετε μήπως κανέναν μεγαλοπρόεδρο ή μεγαλοπαράγοντα σε οποιαδήποτε ομάδα του κόσμου που να μην είναι (και) λαϊκιστής;
Αναδεικνύει τον Μελισσανίδη σε μπροστάρη…
Τα ζητήματα που άπτονται της ενδυματολογικής εμφάνισης με φουρό, της απροθυμίας κάποιου ή κάποιων προφανώς από την ποδοσφαιρική οικογένεια του Ολυμπιακού να υπηρετήσουν την μαμά πατρίδα και των χαρακτηρισμών που αποδόθηκαν (“αλβανικές κουράδες”) είναι δευτερευούσης σημασίας και εντάσσονται καθαρά σ’ ένα πλαίσιο εντυπωσιασμού. Ο τρόπος με τον οποίο εναντιώθηκε στη ηγεσία του Ολυμπιακού, αναδεικνύει τον Μελισσανίδη σε μπροστάρη ενός κοινού αγωνιστικού μετώπου που συνθέτουν τούτη τη στιγμή η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός. Από μόνος του ο Σαββίδης δεν δείχνει ικανός να σπάσει το απόστημα, ενώ ο Αλαφούζος είναι ο γνήσιος εκφραστής του αγώνα με νεροπίστολα και τσίου τσίου.
Εκείνο που πρωτίστως ενδιαφέρει είναι το “αυτά που ήξεραν να τα ξεχάσουν” και η ερμηνεία που κρύβεται πίσω απ’ τις λέξεις. Στο μυαλό των φίλων της ΑΕΚ έρχονται διάφορες καταστάσεις και γεγονότα του παρελθόντος που από τη μια συρρίκνωσαν τη δύναμη (οικονομική και αγωνιστική) της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ κι από την άλλη λειτούργησαν για τον Ολυμπιακό ως εφαλτήριο της εκτόξευσης του σε οικονομικό και αγωνιστικό επίπεδο. Θυμούνται οι φίλοι της ΑΕΚ, επιγραμματικά:
*Την σκανδαλώδη σύμβαση της δημόσιας τηλεόρασης με την ΠΑΕ Ολυμπιακός. Έφτασε στο σημείο η ΕΡΤ να πληρώνει μέχρι και 8,5 εκατομμύρια ευρώ ετησίως στον Ολυμπιακό για να μεταδίδει τους αγώνες πρωταθλήματος από το Καραϊσκάκη, όταν δεν υπάρχει προηγούμενο τουλάχιστον στην προηγμένη ποδοσφαιρικά Ευρώπη να μεταδίδουν τα δημόσια κανάλια (RAI, ZDF κλπ) ζωντανούς αγώνες πρωταθλήματος. Και επιπλέον όταν τα χρήματα αυτά αφενός μεν έβαζαν μέσα την ΕΡΤ και αφετέρου το κόστος έπεφτε στις πλάτες των Ελλήνων φορολογουμένων πολιτών. Διότι όταν ένα παιχνίδι Ολυμπιακού – Λεβαδειακού κοστίζει σχεδόν μισό εκατομμύριο, θα πρέπει να φυσάει η διαφημιστική αγορά για να καλυφθεί το κόστος.
*Την σκανδαλώδη σύμβαση για την παραχώρηση του γηπέδου Καραισκάκη από την ΓΓΑ σε εταιρία συμφερόντων Κόκκαλη. Για όσους δεν το ενθυμούνται, η συμφωνία προέβλεπε πως η «Καραϊσκάκη Α.Ε.» για να αποπληρώσει τραπεζικό δάνειο 40 εκατ. Ευρώ συμφώνησε με την κυβέρνηση, επί 15 χρόνια να μην καταβάλλει στη ΓΓΑ το 15% των εσόδων που ορίζονται από το νόμο (εισιτήρια, σουίτες, καταστήματα, διαφημίσεις, συναυλίες). Ούτε καν το 10% στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό, προς τον οποίο ανακοίνωσε αρχικώς η κυβέρνηση πως έγινε η παραχώρηση. Επίσης για όσους το λησμονούν, το Καραϊσκάκη πήρε (την τελευταία στιγμή) τη θέση της Ν. Φιλαδέλφειας η οποία από το 1997 ήταν στον φάκελο των Ολυμπιακών Αγώνων. Πέρα από τις εγκληματικές ευθύνες των διοικούντων της ΑΕΚ, το χεράκι τους για να πετάξουν έξω τη Ν. Φιλαδέλφεια, έβαλαν ασφαλώς ο Κόκκαλης και η κυβέρνηση.
*Το σκάνδαλο της “παράγκας” που άλλαξε ριζικά δομές, ισορροπίες, αντίληψη και νοοτροπία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι εμπνευστές και εκφραστές του “ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδίζουν και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν” όχι μόνο έμειναν ατιμώρητοι αλλά συνέχισαν να αλωνίζουν (με ανώτατο θεσμικό ρόλο) και να κατακρεουργούν το ελληνικό πρωτάθλημα. Από το Νοέμβριο του ’97 όταν δαπανήθηκε ένα εκατομμύριο δολάρια για τις πιο αμαρτωλές εκλογές της ΕΠΟ (στην Αλεξανδρούπολη) μέχρι την Πρωταπριλιά του 2002 που ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος άρχισε να “παίζει” στις εκπομπές του τις κασέτες, έδρασαν τα μεγαλύτερα διαιτητικά μπουμπούκια (Ποντίκης, Δημητρόπουλος, Καζναφέρης, Νίκου κλπ κλπ) πάντα στο ίδιο πλαίσιο: εύνοια υπέρ του Ολυμπιακού, ευνουχισμός των υπόλοιπων ομάδων. Οι κασέτες καταχωνιάστηκαν στα συρτάρια εισαγγελέων και ανακριτών, η δικαστική έρευνα κράτησε σχεδόν οχτώ χρόνια (!) και το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο, μια και ζούμε στην Ελλάδα και όχι π.χ. στην Ιταλία. Άλλες υποθέσεις πήγαν στο αρχείο, άλλες παραγράφηκαν και τον μπελά τους τελικά διωκόμενοι βρήκαν οι δημοσιογράφοι Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και Κυριάκος Θωμαιδης (πάλι καλά, αθωώθηκαν).
Από την εγκαθίδρυση της μονοκρατορίας του Ολυμπιακού, που σε μεγάλο βαθμό βασίστηκε στα 15-25 εκατομμύρια ευρώ τα οποία βρέξει – χιονίσει εισέρρεαν στα ταμεία κάθε χρόνο από το Τσάμπιονς Λιγκ, οι φίλοι της ΑΕΚ έχουν πολλά να θυμηθούν. Και για αρκετά για να θυμώσουν και να διαμαρτυρηθούν. Το χαμένο πρωτάθλημα του 2002 όταν την τελευταία αγωνιστική ο Κύρος Βασσάρας ακύρωσε το κανονικό 0-2 (και τη δυνατότητα της ΑΕΚ να πάρει ματς και τίτλο μέσα στο ΟΑΚΑ) ή το χαμένο πρωτάθλημα του 2008 που κέρδισε στα χαρτιά ο Ολυμπιακός, μολονότι από το 2005 και με αφορμή την σκανδαλώδη απόφαση για επανάληψη του αγώνα (των βίαιων επεισοδίων) στη Ν. Σμύρνη, ο τότε πρόεδρος των ερυθρολεύκων εμφανίστηκε υπέρμαχος της άποψης “τα παιχνίδια πρέπει να κερδίζονται στα γήπεδα”.
Στο “αυτά που ήξεραν θα πρέπει να τα ξεχάσουν” προφανώς εντάσσεται και η απόφαση ΟΠΑΠ (δηλαδή Μελισσανίδη) να μειώσει κατά πολύ το ύψος της χορηγίας που εισέπραττε κάθε χρόνο ο Ολυμπιακός. Ιδίως τα τελευταία τρία χρόνια έφτασε στα ύψη η επιδότηση προς τον Ολυμπιακό, με τα λογής λογής μπόνους (για πρωτάθλημα, κύπελλο, Ευρώπη) που ανέβαζαν στον ουρανό το τελικό ποσό.
Για να κάνει αυτή τη στοχευμένη επίθεση ο Μελισσανίδης το βέβαιο είναι ότι αισθάνεται πολύ σίγουρος και το πιθανότερο κρατά κάποια “χαρτιά” στα χέρια του. Σε τούτη τη μετωπική αντιπαράθεση με τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, θα είναι αρκετά τα επεισόδια και μεγάλες οι εκπλήξεις. Για το τελικό αποτέλεσμα ας κάνουμε υπομονή μέχρι το μεθεπόμενο καλοκαίρι…
Διαβάστε ακόμη:
Μελισσανίδης: “Φιλάκια σε όσους δεν θέλουν τη χορηγία”
