Το τζίνι της Λεωφόρου

Όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Γκολ με το… καλημέρα στην αναμέτρηση για να αποφορτίσει ομάδα και εξέδρα από το άγχος της πρεμιέρας, αριθμητικό πλεονέκτημα με το… καλημέρα στην επανάληψη για να ψαλιδίσει τις ήδη πετσοκομμένες πιθανότητες του αντιπάλου να πάρει κάτι από το παιχνίδι, κλασικό γκολ φορ κορυφής από τον Μπέργκ στο ντεμπούτο του και συνολική εικόνα με θετικό πρόσημο που τροφοδοτεί την ελπίδα.

Ανεξάρτητα από τον τόνο υπερβολής που -όπως πάντα- δίνουν τα πρωτοσέλιδα, είναι βέβαιο ότι ο χθεσινός Παναθηναϊκός δεν επιδέχεται παρερμηνείες. Ανοικτό βιβλίο είναι. Μην μας ξεγελά η πρώιμη έναρξη της προετοιμασίας, ο χθεσινός Παναθηναϊκός είναι ομάδα είκοσι ημερών, από την οποία κανείς, ούτε ο πιο απαιτητικός των φίλων του, δεν ανέμενε αυτοματισμούς και ποδοσφαιρική φαντασία.

Αυτά που θα έπρεπε να έχει, τα είχε. Είχε πάθος, φλόγα, για να ξεκινήσει νικηφόρα τις αγωνιστικές υποχρεώσεις. Ήταν και θα είναι ομάδα που θα στηριχθεί στην ενέργεια του υλικού της. Η απουσία μεσοβδόμαδων αγώνων (πλην εκείνων του κυπέλλου) θα βοηθήσει, ώστε να μην στερέψουν σύντομα τα αποθέματα παρά το μικρό βάθος στον πάγκο της.

Το γεγονός ότι δεν στηρίζει τις αγωνιστικές επιλογές της σε κάποια (-ες) ατομική ποιότητα, αλλά στην ομαδικότητα και την τακτική πειθαρχία, θα περιορίσει και τους κινδύνους να κρεμαστεί μελλοντικά λόγω συγκεκριμένων απουσιών. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο Παναθηναϊκός χθες αν έλειπε ο Μπαϊράμι ή ο Ντίνας που αποτέλεσαν τους κύριους εκφραστές των προσπαθειών να φτάσουν οι πράσινοι σε τελική ενέργεια. Όχι θεαματικά, σίγουρα.

Η απουσία του επιφανούς επιτελικού μέσου που θα μοιράσει παιχνίδι, θα δώσει κάθετη πάσα, ασίστ και θα προσθέσει φαντασία, είναι έκδηλη. Ωστόσο, η τεχνική ηγεσία δεν μοίρασε τα καθήκοντά του στους παρόντες, αναζητώντας λαγούς σε καπέλα. Πήγε στη δεύτερη λογική επιλογή, το παιχνίδι από τα άκρα.

Η εκρηκτικότητα των Μπαϊράμι, Ντίνα (μελλοντικά η ταχύτητα του Καρέλη) της δίνουν ένα πλεονέκτημα, φτάνει να αποφύγει με κάθε τρόπο να καταστεί αφόρητα πληκτική και προβλέψιμη.

Η διαφορά στην εικόνα του δευτέρου σαρανταπενταλέπτου, σίγουρα εξυπηρετήθηκε από το αριθμητικό πλεονέκτημα, αλλά δεν στηρίχθηκε πάνω του. Στηρίχθηκε στο ότι ανέβηκαν οι ακραίοι αμυντικοί (Μαρινάκης και Νάνο) στην πλάτη των Μπαϊράμι και Ντίνα, που ως τότε παίζοντας με ανάποδο πόδι, έκλιναν μονότονα προς το εσωτερικό.

Έτσι έδωσαν παραπάνω επιλογές, κράτησαν απλωμένη την αντίπαλη άμυνα ως τις τελικές γραμμές και αν είχαν αξιοποιηθεί περισσότερο, ενδεχομένως να υπήρχαν και ακόμη καλύτερα αποτελέσματα από τη φάση του δεύτερου γκολ που σφράγισε και την επικράτηση.

Ο ενθουσιασμός για το ανασταλτικό παιχνίδι δεν δικαιολογείται από την αγωνιστική παρουσία του κουτσουρεμένου από τις απουσίες Παναιτωλικού. Ένας δυνατότερος αντίπαλος θα προσφέρει ασφαλέστερο δείγμα, αν και οφείλουμε να επισημάνουμε τη σταδιακή προσαρμογή του Μέντες στον ρόλο του μοναδικού κόφτη στον άξονα και τη βελτιούμενη χημεία στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο.

Ο Παναθηναϊκός λεφτά δεν έχει, αλλά αγοράζει χρόνο. Όχι με νοοτροπία ικέτη της υπομονής των γύρω του, αλλά με πίστη ότι καλό δημιουργείται. Κάτι που εκτός από προσπάθεια, πίστη των πρωταγωνιστών, στήριξη των οικείων, χρειάζεται και τύχη. Τουλάχιστον στο ξεκίνημα.

Υ.Γ.: Είναι θετικό το γεγονός ότι η εξέδρα προσαρμόζεται στα πραγματικά δεδομένα. Μοιάζει περισσότερο ως υπεράριθμος επιβάτης ενός παλαιάς τεχνολογίας αυτοκινήτου, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να σπρώξει για να ολοκληρώσει τη βόλτα του. Αν ο πήχης δεν εκτοξευτεί, αλλά ανεβαίνει πόντο, πόντο, όπως έκαναν οι μετρ του είδους Μπούμπκα και Ισιμπάγεβα όλα τα προηγούμενα χρόνια, θα έρθουν και οι υπερβάσεις…