Το χάσαμε το κορμί, πατριώτη

Διαβάζεις τις δηλώσεις τους. Με προσοχή. Προσπερνάς το αγωνιστικό κομμάτι, τις εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις, την ανάλυση του ματς και στέκεσαι στο σημαντικότερο κομμάτι της κοινής τους συνέντευξης. Η συμπεριφορά των οπαδών. Και κρατάς μία ατάκα: “Να γυρίσουμε ασφαλείς στο σπίτι μας”.

Όταν φτάνουμε σε αυτό το επίπεδο, το χάσαμε το κορμί, πατριώτη. Όταν στον κορυφαίο ευρωπαϊκό αγώνα, που περιμένουν εκατομμύρια τηλεθεατές σε όλη την Ευρώπη και τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση δεκάδες τηλεοπτικά δίκτυα, η ευχή είναι να τελειώσει ομαλά, χωρίς τραυματισμούς και παρατράγουδα, τότε, συγγνώμη, αλλά θα δανειστώ μια παλιά φράση: χεστήκαμε που κλάναμε και η βάρκα γέρνει.

Μιλάμε για το απόλυτο μπασκετικό ντέρμπι. Κάτι σαν το Μπαρτσελόνα-Ρεάλ του ποδοσφαίρου. Με παίκτες-είδωλα, που κουβαλάνε δεκάδες τίτλους, πολλά ευρωπαϊκά και κυρίως την αγωνιστική μαγκιά για να κοιτάξουν αφ’ υψηλού τους αντιπάλους τους.

Κόσμο δεν έχουμε, όμως. Γνωστό αυτό. Ερχεται ντέρμπι και στα δημοσιογραφικά γραφεία κάνουμε το σταυρό μας για το τι θα αντιμετωπίσουμε. Ναι, θα πείτε ότι διψάμε για αίμα και ψάχνουμε τέτοια γεγονότα για να τα προβάλουμε. Οκ, σύμφωνοι. Δεν είναι όμως αυτό το ζουμί. Δεν κυνηγάμε μόνο αυτό. Αυτό έρχεται μόνο του και θες δεν θες πρέπει να το προβάλεις. Εμείς θέλουμε να ασχολούμαστε με το αγωνιστικό κομμάτι. Ποιος κέρδισε, πως κέρδισε, γιατί κέρδισε.

Κι αν για εμάς αυτό είναι το ψωμί, φανταστείτε για τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, τους παίκτες. Βάλτε απέναντι τον Γιάννη Μπορούση και έναν παίκτη από τους “αιώνιους”. Πως περιμένει ο πρώτος το ντέρμπι Ρεάλ-Μπαρτσελόνα και πως περιμένει ο δεύτερος το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Η μοναδική έγνοια του πρώτου είναι πως θα κερδίσει η Ρεάλ, η μοναδική έγνοια του άλλου είναι πως θα γλιτώσει από τον ιτπάμενο αναπτήρα.

Το μοναδικό παρήγορο ενόψει Πέμπτης, είναι ο ευρωπαϊκός τόνος. Χωρίς Ελληνες διαιτητές, χωρίς καχυποψία, με μεγαλύτερο βάρος στην ασφάλεια λόγω… Μπερτομέου και δίψα. Γιατί το ξένο είναι πιο γλυκό…

Διαβάστε ακόμη:

Το μήνυμα Φώτση-Πρίντεζη