Τώρα αρχίζουν τα ντέρμπι…

Είχε δεν είχε η ΑΕΚ ξαναβρέθηκε στο σημείο που ήταν στις αρχές Γενάρη. Αμέσως μετά την ήττα στην Τρίπολη. Και συνεχίζει, άβγαλτη και πρωτάρα στη διαχείριση τέτοιων καταστάσεων, να δίνει αγώνα επιβίωσης κόντρα σε ομάδες που ξέρουν πολύ καλά πως είναι να παλεύεις στα χαμηλά της βαθμολογίας.

Στο Καραισκάκη η ήττα δεν ήταν εκτός προγράμματος. Έξω από τους λογαριασμούς ήταν η ήττα στον Πλατανιά. Αν θέλετε ακόμα και από τον Παναθηναϊκό με την έννοια ότι υπολογίζεις έστω σ’ έναν βαθμό. Και μονάχα με ηρωικές κορώνες και ντοπάρισμα από οπαδικά μέσα, δεν μπορείς να βγάλεις “διπλό” στην έδρα της ομάδας που αντιμετωπίζεται από το σύστημα (αρχές, όργανα, μέσα ενημέρωσης) ως “ισόβιος πρωταθλητής”. Και ως ανέγγιχτος πρωταθλητής. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται κανείς να τον ακουμπήσει. Γιατί (εκτός των άλλων) μπορεί να θυμώσει ο Σάββας…

Στο Καραισκάκη απέτυχαν ομάδες και ομαδάρες της ΑΕΚ να πάρουν αποτέλεσμα (για διάφορους λόγους). Μέσα σε μια 20ετία το κατάφεραν μια φορά με το γκολ του Κετσπάγια (Νοέμβριος ’94) και άλλη μια προσφάτως (πριν από 38 μήνες) με τα γκολ του Σκόκο. Και μια τρίτη (για το Κύπελλο) με την κούρσα του Κετσπάγια και το γκολ του Ντέμη.

Και ζητάμε από την πιο νεανική άμυνα όλων των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (20, 21, 22, 22 ετών), ζητάμε από τον Κατίδη και τον Φούντα να κάνουν ΤΗΝ υπέρβαση σε ματς που ο άλλος παίρνει και μαθηματικά τον τίτλο. Να έχουμε επίγνωση της κατάστασης και της πραγματικότητας. Και κυρίως να συνειδητοποιήσουν αυτοί που θα δώσουν τις μάχες την κρισιμότητα των αγώνων που ακολουθούν.

Στο Φάληρο είδαμε μια πτωχή πλην τίμια ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο. Η οποία θα μπορούσε να διεκδικήσει περισσότερα πράγματα αν στο 50΄ αποδεικνυόταν “κρύο αίμα” ο Κορδέρο και είχε καλύτερη επιλογή. Μετά το δεύτερο του Αβραάμ η σεμνή τελετή έλαβε τέλος αν και προσωπικά απ’ όλο το ματς της ΑΕΚ, ως ευχάριστη νότα, μου έμειναν οι δυο κατά μέτωπο επιθέσεις του Ανάκογλου. Σε στιγμές που όλα είχαν κριθεί με τον Σερραίο να πασχίζει (με το ταλέντο του ή το θράσος του) να δείξει στον Λίνεν, πόσο λάθος κάνει που εδώ κι ένα μήνα δεν τον λογαριάζει ούτε για τρίτη αλλαγή. Πάλι καλά δηλαδή που τον θυμήθηκε χθες.

Θα μου πείτε ότι η ΑΕΚ είχε και τρία καλά σουτ του Φούντα. Ε, και; Κάποιος θα πρέπει να πει του μικρού, και αρμόδιος γι’ αυτό είναι ο προπονητής, ότι δεν σουτάρουμε από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου και πάντα. Ότι μόλις μας στρωθεί η μπάλα δεν την …ξεφορτωνόμαστε σουτάροντας. Ότι πέρα από το σουτ, υπάρχει και το μπάσιμο, η διείσδυση. Ότι πέρα από το σουτ, υπάρχει και το ομαδικό παιχνίδι, η πάσα. Όχι δεν υπάρχει διάθεση να τα φορτώσουμε όλα στον μικρότερο και πιο ελπιδοφόρο παίκτη. Αν όμως δεν του τα πει, δείξει, μάθει, κάποιος από τώρα (δηλαδή ο προπονητής), ο μικρός θα μεγαλώσει, θα κουβαλά τις ίδιες κακές συνήθειες και το ταλέντο του θα πάει στράφι.

Τα ντέρμπι τελείωσαν, η ΑΕΚ για πρώτη φορά μετά από 39 χρόνια δεν σκόραρε σε κανένα από τα ματς με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ, αλλά τα πραγματικά ντέρμπι είναι αυτά που ακολουθούν. Με Βέροια, Λεβαδειακό, Γιάννινα, Πανθρακικό και Ατρόμητο. Δυο νίκες ψάχνει για να ανασάνει, για να σώσει την παρτίδα. Αν το όριο είναι, βεβαίως, στους 32. Αν πάει στους 33, θα χρειαστεί κι έναν πόντο έξω. Στη Λιβαδιά, στα Γιάννινα, στο Περιστέρι.

Η αίσθηση μου είναι ότι η ΑΕΚ θα πάρει τα ματς που της χρειάζονται. Πρωτίστως επειδή δεν είναι χειρότερη ως ομάδα από άλλες που βρίσκονται στην ίδια μοίρα. Και κατά δεύτερο λόγο, λίγο με τη φανέλα, με κατάθεση ψυχής με ώθηση και στήριξη από τον κόσμο. Το ντεζαβαντάζ είναι αυτό που σημείωσα στη αρχή. Ότι δεν είναι μαθημένη στη διαχείριση τέτοιων καταστάσεων. Ο πιτσιρικάς που ήρθε και υπέγραψε στην ΑΕΚ είχε κατά νου ότι θα έπαιζε σε μια ομάδα που στο DNA της είναι μονάχα ο πρωταθλητισμός.

Είναι οι πιο κρίσιμες 40 μέρες, όχι μόνο της σεζόν, αλλά της 89χρονης ιστορίας του συλλόγου. Όχι μόνο για το αγωνιστικό κομμάτι με τους 5 τελικούς (που με λίγη καλή προσπάθεια μπορεί να περιοριστούν σε 2-3), αλλά και για το μέλλον σε διοικητικό επίπεδο. Αναβλήθηκε μια γενική συνέλευση για να ανταμώσουν οι μεγάλοι. Μελισσανίδης και Παππάς κατά βάση. Και από κοντά ο Βιντιάδης. Ωστόσο δεν κουνιέται φύλλο. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα γίνει αυτό το ραντεβού. Αλλά ακόμα κι αν κάτσουν στο ίδιο τραπέζι, ποιος εγγυάται ότι θα ρίξουν πάνω και τα εκατομμύρια που χρειάζονται για την επιβίωση και αναγέννηση της ΑΕΚ; Συνεπώς γυρίζουμε από κει που ξεκινήσαμε τον Αύγουστο. Στην “Βιντιάδα”. Και έχει ο Θεός…