Τώρα είναι η ώρα για την… κούπα

“Δεν πιστεύω ότι η χρονιά ήταν αποτυχημένη. Έτσι μπορεί να κρίνει κάποιος και συνήθως όλοι κρίνονται από το τέλος και το τελικό αποτέλεσμα”. Αυτός ήταν ο Γκόρντον Χέρμπερτ. Αυτή ήταν η τελική εικόνα του Άρη και το φινάλε.

Πριν μπούμε στις κρίσεις και τις επικρίσεις, μία βαθιά υπόκλιση σε ένα κοινό που έδωσε ρεσιτάλ στην χειρότερη βραδιά της τριετίας. Πολλοί είπαν ότι το σύνολο του κόσμου, φέτος, άφησε λίγο το μπάσκετ για τα μάτια του ποδοσφαίρου. Το συζητάγαμε πως οι Αρειανοί με τον τρόπο τους θα έδειχναν την υπομονή.

Αυτή η ομάδα κουβαλάει μία από τις βαρύτερες φανέλες στην Ευρώπη και ήταν άδικο να βαλτώσει. Από την άλλη, για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία του, ο σύλλογος είχε σοβαρή διαχείριση, χωρίς σπατάλες και υπερβολές. Ρεαλιστικό κουμάντο.

Εδώ ίσως να βρίσκεται το μυστικό της αποτυχίας. Ο Χέρμπερτ στην αρχή της χρονιάς εμφάνισε μία καλά δουλεμένη ομάδα, έδειξε ο ίδιος σπουδαία δείγματα, αλλά όταν χάλασαν οι ισορροπίες, ο κόουτς τα έχασε και χάθηκε.

Το κομβικό σημείο για τον φετινό Άρη είναι η προσπάθεια να γίνει το άλμα προς την κορυφή με το τρικ των διαβατηρίων σε Μάσεϊ και Ουάσιγκτον. Ήταν μία ενέργεια που θύμιζε ταχυδακτυλουργό. Πήγαν να βγάλουν χοντρό λαγό από το καπέλο. Λαγό που να μπορούσε να αντιμετωπίσει τα θηρία (Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό). Έδειξε ότι η διοίκηση συναισθανόταν την ανάγκη για μία μεγάλη επιτυχία αλλά τα πόδια της έφταναν μέχρι ενός σημείο του στρώματος.

Φευ, ένας εξαιρετικός αλλά ιδιαίτερος παίκτης όπως ο Ουάσιγκτον μπέρδεψε τα πάντα. Ο Χέρμπερτ δεν κατάλαβε ποτέ τι σήμαινε ο πάγκος που καθόταν.

Μέχρι και οι Σπερς του έδωσαν την ευκαιρία να παίξει στην αρχή της χρονιάς και το έκανε όσο ο Πάρκερ ήταν τραυματίας. Ο Ουάσιγκτον όμως δεν ταίριαζε για έναν Άρη δομημένο στην άμυνα κάτι που άφησε παρακαταθήκη ο Ματσόν και συνέχισε ο Χέρμπερτ έχοντας σταθερά ως συνεργάτη τον μετρ της άμυνας Θανάση Παπαχατζή.

Ο Ουάσιγκτον, πέραν του χαρακτήρα και των όσων ακούγονται στην Θεσσαλονίκη, είναι άριστος σε ένα γρήγορο μπάσκετ, ραν εν γκαν, με συνεχόμενες επιθέσεις, και τρελό ρυθμό. Για άλλες δουλειές ακόμα δεν είναι.

Κάπου εκεί διαλύθηκαν οι ισορροπίες μέσα στην ομάδα και το Μαρούσι απλά φρόντισε να βοηθήσει στο απότομο ξύπνημα.

Τώρα; «Δεν παίζουμε στο πρωταθλητριών, θα πάμε να πάρουμε το Κόρατς», δήλωσε κάποτε ο μεγάλος Μπάνε όταν ο ΠΑΟΚ το 1994 έμενε εκτός της κορυφαίας διοργάνωσης.

Ο Άρης επιστρέφει στο ULEB cup όπου είχε σπουδαία παρουσία και του δίνεται μία χρυσή ευκαιρία να πάρει ένα τρόπαιο μετά από καιρό. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Σε αυτή τη διοργάνωση δίνεται η ευκαιρία για μία πολύ καλή χρονιά στην Ευρώπη με την παράλληλη δημιουργία μίας άλλης βάσης. Δεν είναι υποβάθμιση η δεύτερη τη τάξει διοργάνωση αλλά καλή συγκυρία.

Γνώμη είναι ότι το πλάνο με την all American team πλέον δεν λειτουργεί. Στην αγορά υπάρχουν πολλοί ποιοτικοί Έλληνες παίκτες που γυροφέρνουν σε Ευρώπη και άγονη γραμμή. Καιρός είναι μπουν στη μηχανή του Άρη όχι επειδή θα είναι καλύτεροι από τον Ράιτ ή τον Μπόισα, αλλά γιατί παίζοντας απέναντι στο Μαρούσι θα κατανοούν την ανάγκη για νίκη. Θα αντιλαμβάνονται την σημασία του σήματος στη φανέλα και ξέρετε αυτές οι λεπτομέρειες, ακόμα και στις ημέρες μας μετρούν και για έναν ακόμα λόγο: ο κόσμος χρειάζεται τους Έλληνες παίκτες για να δεθεί μαζί τους.

Κάτι ακόμα. Το Μαρούσι, που δυστυχώς στα μέρη μας περνάει στα ψιλά ο θρίαμβός του, δεν έδωσε μάθημα στον Άρη αλλά σε όλο το ελληνικό μπάσκετ. Με λίγα χρήματα αλλά αυθεντική μπασκετική λογική, κάνεις τη δουλειά σου.

Αν υπάρχει πιο πλήρης, για τα οικονομικά της δεδομένα, ομάδα στην Α1 δίνουμε δώρο διανυκτέρευση στην Κεφαλλονιά. Από το προπονητικό τιμ (τόσο επικεφαλής όσο και οι συνεργάτες του μάχιμοι προπονητές με προσωπικότητα) μέχρι το γεμάτο ρόστερ σε όλες τις θέσεις ιδιαίτερα στην ρακέτα. Μακάρι αυτή η επιτυχία να δώσει νέα ώθηση σε ένα κεφάλαιο για το άθλημα, τώρα φλερτάρει και με το ποδόσφαιρο, τον Άρη Βωβό.

Στο τέλος τέλος, το Μαρούσι νίκησε, δεν έχασε ο Άρης. Αν το καταλάβει και ο Άρης το μέλλον του θα είναι μόνο λαμπρό.