Του χρόνου ο πρωταθλητής στις τέσσερις νίκες

Επειδή επιτέλους θα ξαναδούμε μπάσκετ στην Ελλάδα, την νέα χρονιά. Γι’ αυτό το λόγο οφείλουμε να πάρουμε τα μέτρα μας. Οι τελικοί να φτάνουν στις τέσσερις νίκες. Ποιος θέλει να τελειώσει την Τετάρτη αυτή η σειρά; Μόνο οι παίκτες που δείχνουν κατάκοποι. Το μπάσκετ όμως ζει επιτέλους και του χρόνου όπως προβλέπεται να είναι οι δύο μεγάλοι οπότε να του δώσουμε λίγο επιπλέον χαρακτήρα. Ένας τελικός επτά αγώνων θα είναι μετά από χρόνια ή… άντε μη το πούμε.

Πιο σωστά το μπάσκετ αρχίζει να παίζεται διότι με δύο δεν γίνεται δουλειά. Γίνεται μία καλή αρχή. Αυτά με τις προτάσεις ενός φιλάθλου που επιτέλους βλέπει κάτι να κινείται.

Στον αγώνα, είχαμε πει ότι οι δύο ομάδες θα επιτεθούν σε Διαμαντίδη-Ματσιγιάουσκας. Ο Παναθηναϊκός και ο ηγέτης του εξέπληξαν, δίνοντας για 15 λεπτά στο πρώτο ημίχρονο την μπάλα στον Διαμαντίδη να κάνει κάτι που δεν του πολυαρέσει, να σκοράρει. Παράλληλα η φιλοτιμία του δεν τον έκανε πιο χαλαρό στην άμυνα. Το αποτέλεσμα ήταν στο δεύτερο ημίχρονο να μην έχει τις ίδιες δυνάμεις και βεβαίως ο Ολυμπιακός να του επιτεθεί, με τον Πεν να μην σταματιέται.

Ούτως ή άλλως ο Γκέρσον επιμένει να προσπαθεί να μετατρέψει το πλεονέκτημα του καλύτερου αμυντικού της Ευρώπης του Δημήτρη Διαμαντίδη, το μπόι του, σε μειονέκτημα με την ταχύτητα του Πεν. Είναι αλήθεια ότι ακόμα και ο Έλληνας γκαρντ δεν είναι δυνατόν να μαρκάρει έναν κοντό και γρήγορο γκαρντ.

Το πέμπτο παιχνίδι θα είναι η ίδια ιστορία. Οι αντίπαλοι δεν πρόκειται να αλλάξουν το σκεπτικό τους και δεν υπάρχει το καθαρό μυαλό για να συμβεί κάτι τέτοιο. Θα ξεχωρίσουν οι άνδρες με τα παιδιά. Το κλισέ, η καρδιά του πρωταθλητή με την πείνα του διεκδικητή κτλ.

Ο Παναθηναϊκός έχει 0,5% περισσότερη πιθανότητα σε αυτό το πέμπτο παιχνίδι. Ίσως είναι η μοναδική φορά που του έλειψε ο Τόνι Ντελκ. Ποιος Ντελκ θα πείτε. Αυτός που θα μπορούσε να βοηθήσει, να βάλει κάποια σουτ που θα άνοιγαν την άμυνα αν οι πράσινοι ρίσκαραν να αλλάξουν το παιχνίδι τους.

Από την άλλη αποδεικνύεται ότι τα πολλά παιχνίδια κάνουν καλό σε μία νέα ομάδα όπως ο Ολυμπιακός. Οι κόκκινοι και ο προπονητής τους γίνονται καλύτεροι λεπτό με το λεπτό. Κυρίως αποκτούν την στόφα της ομάδας που πλέον θα κοιτάξει σχεδόν στα μάτια έναν πρωταθλητή Ευρώπης. Θα τον κοιτάξει όχι επειδή είναι ο Ολυμπιακός, δηλαδή ο αιώνιος, αλλά επειδή είναι μία ομάδα που διαθέτει ότι χρειάζεται, αν όχι φέτος του χρόνου,γιανα κάνει το άλμα στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης.

Είναι κρίμα να μην δίνονται δύο τίτλοι. Ένας για μία ομάδα που δουλεύει στο ρελαντί όλη την χρονιά, είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης κι ένας για έναν αντίπαλο που κτυπήθηκε από ατυχία, γενική απειρία, και μεγαλώνει στα πλέι οφ.

Εν κατακλείδι. Απολαύστε τον τελευταίο τελικό, όπως το νιώθει ο καθένας. Απολαύστε την επιστροφή στην κόντρα, την ίντριγκα, την γκρίνια. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι. Όλα εκτός από τους ηλίθιους.