Βασίλη, μην… ξυπνάς
Για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι, ευτυχώς για όλους, αποδεικνύεται πόσο λάθος ήταν η δήλωση του Βασίλη Σπανούλη πως πρώτα μετράει η νίκη και μετά το καλό μπάσκετ. Το ωραίο της ιστορίας είναι ότι ο ίδιος ο "Μπίλαρος" δίνει τον τόνο με την φούρια, το πάθος του, την υπερκινητικότητά του και γιατί όχι με τα λαθάκια του. Το καλύτερο όμως είναι ότι επιτέλους έχουμε μία εθνική που σε γεμίζει. Μπασκετικά τα κάνει όλα και κυρίως μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτή την ομάδα.
Αυτή τη στιγμή μέχρι να βρεθεί ομάδα με περισσότερο από έναν πλέι μέικερ, η εθνική θα παίρνει δύναμη από την δύναμη του Σπανούλη και αυτό είναι καλό νέο, φαντασία από την φαντασία του.
Αφήστε στην άκρη τα ωραία και δικολαβίστικα της περασμένης τριετίας: «η χαρά της άμυνας», «ένα καλό νταμπλ τιμ προσφέρει το ίδιο θέαμα», «πόσο ωραίο μπορεί να είναι ένα κλέψιμο». Καλά όλα αυτά, υπερχρήσιμα διότι έτσι ήρθε το χρυσό μετάλλιο στο Βελιγράδι (στην Ιαπωνία μόνο χάρις στην επίθεση περάσαμε στον τελικό). Τώρα βλέπουμε μπάσκετ. ΜΠΑΣΚΕΤ. Το χαιρόμαστε. Και την άμυνα αλλά κυρίως την επίθεση. Πιάνουμε κουβέντα για ένα κάρφωμα, μία πάσα, ένα τραβηγμένο σουτ, η συζήτηση απλώνεται όπως μάθαμε να κάνουμε προηγούμενα χρόνια.
Εννοείται ότι δεν υπάρχουν ακόμα επιθετικοί αυτοματισμοί κάτι που θα συμβεί αν προκριθούμε στους Ολυμπιακούς, και θα προκριθούμε. Θέλοντας και μη εμφανίζονται πλέον οι παίκτες που θα ζητήσουν την μπάλα για να καρφώσουν. Ο Γιαννάκης γνωρίζει ότι η ομάδα έχει την εμπειρία πια να μείνει και λίγο ελεύθερη. Και την αφήνει σχεδόν να ζωγραφίσει.
Προσοχή μόνο σε κάτι. Τα πραγματικά τεστ θα είναι απέναντι σε ομάδες με πλέι μέικερ. Οι Βραζιλιάνοι μόλις ο δύσμοιρος, παικταράς δε, Ουέρτας φορτώθηκε με τρία φάουλ εξεμέτρησαν το ζειν. Αναμενόμενο. Τα έκανε δεν τα έκανε τα φάουλ, δεν πας σε τέτοιο τουρνουά με έναν πλέι μέικερ. Γι αυτό και λογικά η Νέα Ζηλανδία δεν θα μας ζορίσει εκτός αν οι γκαρντ της λόγω έλλειψης άγχους τα βάλουν όλα οπότε τότε κινδυνεύουμε.
Εκεί που θα χρειαστεί μεγάλη βοήθεια και από τον πάγκο είναι στον ημιτελικό απέναντι στους γεμάτους γκαρντ Ευρωπαίους. Γκαρντ που μας ξέρουν και τους ξέρουμε. Εκεί και ο κόσμος θα μετρήσει, όπως μέτρησε την Τετάρτη. Εκεί θα μετρήσει η έδρα και όλα τα γνωστά. Αν δεν παίξεις όμως δεν νικάς.
Και μία ακόμα διαφορά σε σχέση με το παρελθόν για να καταλάβουμε όλοι γιατί ο δράκος προτίμησε τον Πρίντεζη και τον Πελεκάνο. Αυτή η εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία της έχει 11 παίκτες έτοιμους για δράση. Θα χρησιμοποιήσει και 12 αν βρεθεί ο σέντερ που δεν θα σταματήσει ο Μπουρούσης. Μέχρι το 18 αγωνίστηκαν 11 παίκτες με ρόλο, με σκοπό να δώσουν ενέργεια να αξιοποιήσουν τα αθλητικά τους προσόντα στις άμυνες σε όλο το γήπεδο. Επειδή για τον Γιώργο Πρίντεζη πλέον δεν τίθεται θέμα, όλοι αναγνωρίζουμε ότι αρκετά αδικήθηκε, ο Μιχάλης Πελεκάνος αποδεικνύει ότι σε αυτά τα πέντε με δέκα λεπτά, θα βγάλει δύο άμυνες, θα πετύχει δύο καλάθια, μετά από έναν χρόνο έχει την πείρα να καταλάβει τι θέλει ο Γιαννάκης από αυτόν.
Αυτό έχουμε εμείς που δεν έχουν οι άλλοι. Η Βραζιλία παίζει χωρίς τρεις παίκτες της πεντάδας της, η Κροατία χωρίς άλλους τρεις, η Σλοβενία δίχως τα 4/5 της βασικής της, θεωρητικά, ομάδας. Εμείς, όπως οι Γερμανοί, μπορούμε να ρίξουμε στη μάχη ό,τι καλύτερο διαθέτει το άθλημά μας και να αφήσουμε και δύο τρεις απέξω. Είναι η αφοσίωση στην εθνική που διαφοροποιεί το συγκεκριμένο σύνολο. Ωραίο θα ήταν, όπως παλιά, να κοντραριζόμασταν με τους αντιπάλους πλήρεις. Δεν φταίνε οι διεθνείς μας ή αθλητικοί ήρωες όπως ο Νοβίτσκι που δεν έρχονται ορισμένοι που νομίζουν ότι είναι σταρ. Στο τέλος όσοι βάζουν τον εαυτό τους πάνω από την χώρα, θα έχουν παχυλούς λογαριασμούς αλλά μηδενική υστεροφημία.
