Βιομηχανία χαφιέδων

Βιομηχανία χαφιέδων
«Υπάρχει κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας», θα αναλογιζόταν ο Σαίξπηρ για την σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία αμέτρητων σκανδάλων που αγγίζουν όλους τους χώρους και όλα τα γούστα. Από τη πολιτική, την ηγεσία της Ορθόδοξης εκκλησίας μέχρι το ποδοσφαιράκι μας. Αυτό που μας χάρισε ένα αξέχαστο καλοκαίρι και όπως όλα προμηνύουν θα μείνουμε με αυτή την γλυκιά νοσταλγία όταν θα αναπολούμε τις χρυσές μέρες του Ιουλίου του 2004.

Αυτό όμως που προβληματίζει περισσότερο από κάθε άλλο είναι η έξαρση του «χαφιεδισμού», σε όλα τα σκάνδαλα υπάρχει ένα χαφιές που κρύβεται, καθώς έχει ενεργή εμπλοκή στο εκάστοτε σκάνδαλο και διαπραγματεύεται με τις Αρχές την παράδοση του προκειμένου από την στιγμή που θα ομολογήσει να τύχει ευνοϊκότερης αντιμετώπισης.

Έτσι έχουμε καταντήσει, παίζουμε τα πιο βρώμικα παιχνίδια και… «when the shit hit the fan», τότε τρέχουμε να «δώσουμε» τους πάντες. Τους συνεργάτες μας, το ιστορικό της κομπίνας και ότι άλλο μπορεί να μας εξασφαλίσει μερικά χρονάκια στην φυλακή που με τους κατάλληλους χειρισμούς, τα χρόνια θα γίνουν μήνες ακόμα και ποινή με αναστολή.

Ο Απόστολος Βαβύλης μαζί με τον «Κώστα Σ.» είναι δυο πρόσωπα που σε γενικές γραμμές δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους αλλά σε ειδικότερη ανάλυση ανήκουν αμφότεροι στην συνομοταξία των «χαφιέδων». Το κάθε ένα από τα δυο σκάνδαλα έχει την δική του βαρύτητα για αυτό δεν μπορούμε να τα συγκρίνουμε, αλλά στο ατομικό επίπεδο των δυο πρωταγωνιστών έχουμε δυο άψογα προϊόντα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας που δρούσαν με εξυπνάδα και πονηριά έχοντας πάντα τον ίδιο στόχο, το εύκολο κέρδος. Είναι μια ιστορία που έχει ειπωθεί πολλές φορές και έχει κινηματογραφηθεί άλλες τόσες, ο «έξυπνος» που έχει τις πληροφορίες και τα μέσα, λειτουργεί σαν μεσάζοντας προσφέροντας υπηρεσίες σε τρίτους λαμβάνοντας πάντα την σχετική αμοιβή του, όταν όμως έρχονται τα δύσκολα ο πολύτιμος μεσάζοντας μεταμορφώνεται σε χαφιέ έτοιμο να ομολογήσει τα πάντα.

Η ανάμιξη και των δυο στα τεκταινόμενα απομένουν να αποδειχθούν από τις Αρχές καθώς τα γραφόμενα συμβαδίζουν με τις πληροφορίες που βομβαρδίζουν καθημερινά τα μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ και τα γεγονότα όπως παρουσιάζονται ως τώρα, φοιτητής στην Κροατία, που αποφάσισε να ασχοληθεί με την ανεύρεση ποδοσφαιρικών ταλέντων στην χώρα που σπούδαζε για χάρη κάποιων μάνατζερ. Το παιδί (25 χρονών) μπορεί να είχε οικονομικά προβλήματα ή, να ήθελε να είναι ανεξάρτητος και να καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των σπουδών, αυτή τη λεπτομέρεια δεν τη γνωρίζουμε, εν πάσει περιπτώσει, ήθελε να βγάλει χρήματα και από εκεί που έψαχνε παίκτες άρχισε να ψάχνει αποδόσεις και «εύκολα» παιχνίδια για να ποντάρει.

Ταξίδια στην Γερμανία, την Αυστρία και άλλες χώρες, συναντήσεις με τον Χόιτσερ και τους αδελφούς Σαπίνα, εναλλαγές συναισθημάτων και η αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο, σαν πρωταγωνιστής σε γκανγκστερική ταινία του Σκορτσέζε. Τώρα, όπως είπε ο ίδιος σε τηλεοπτική εκπομπή, τον ψάχνουν όλοι, η Ιντερπόλ, οι Γερμανικές αρχές, η εισαγγελία Αθηνών, οι δημοσιογράφοι, αυτός όμως δεν μπορεί να βρει κανέναν από αυτούς με τους οποίους συνεργάζονταν μέχρι πρόσφατα.

Η λύση είναι απλή, «Θα τους δώσω όλους! Με πήρε τηλέφωνο ο Θωμαΐδης και θα βγω στην εκπομπή του να τα πω». Φαντάζομαι, κάπως έτσι θα μίλησε στον κολλητό του φίλο ή, την κοπέλα του ή, οποιονδήποτε άλλον εμπιστεύεται πριν την εκπομπή «Δίκη» του EXTRA, αν και ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός σε όσα μαρτύρησε καθώς ο ίδιος είπε πως βρίσκεται σε συνεννόηση με τον δικηγόρο και τις μεγάλες αποκαλύψεις θα τις κάνει στον εισαγγελέα όταν τον καλέσει.

Πόσο μεμπτό μπορεί να είναι αυτό; Κατά την ταπεινή μου άποψη, καθόλου. Φταίει ο Κώστας ή ο Βαβύλης που έγινε χαφιές ή, φταίει το θεωρητικά ευνομούμενο κράτος που ζούμε; Αυτοί που γνωρίζουν από καιρό τα πάντα και δεν ενεργούν για πολλούς λόγους, είτε γιατί βαριούνται (υπάρχουν και αυτά αφού για παράδειγμα υπεύθυνη του τμήματος εγκρίσεως βεβαίωσης κερδών του ΟΠΑΠ υπέγραφε μαζικά σχετικά έγγραφα για λογαριασμό του μεγαλέμπορου κοκαΐνης Αγγελόπουλου, χωρίς να τα ελέγχει προφασιζόμενη «φόρτο εργασίας»), είτε γιατί εμπλέκονται, είτε γιατί είναι «χωμένοι» σε άλλο σκάνδαλο και φοβούνται, είτε…., είτε…

Ερχόμαστε εμείς οι δημοσιογράφοι και μιλάμε για τον εγκέφαλο «Κώστα Σ.», για τον πατέρα Ραφαήλ, για το Φάκελο Χόιτσερ και στην συνείδηση του αναγνώστη, ακροατή, τηλεθεατή αποτυπώνεται πως αυτοί φταίνε για όλα και παράλληλα το μαχαίρι όχι απλά δεν φτάνει μέχρι το κόκαλο αλλά δεν ξεπερνάει καν το υποδόριο λίπος.

Ο Υφυπουργός Αθλητισμού κάθε φορά που ερωτάται επί του θέματος «νίπτει τας χείρας του» και παραπέμπει στην εισαγγελική έρευνα. Δηλαδή, δεν εναπόκειται στις αρμοδιότητες του το να καλέσει τον Πανιώνιο (αναφέρω την εν λόγω ομάδα γιατί φέρεται ως εμπλεκόμενη) και να ζητήσει εξηγήσεις επί του θέματος;

Για την ΕΠΟ και την κωλυσιεργία σας παραπέμπω στο σχόλιο του Γιώργου Βαβρίτσα.

Στους δημοσιογραφικούς κύκλους υπάρχουν όλα τα ονόματα των εμπλεκομένων και αυτό που υπερισχύει είναι η μη δημοσίευση τους γιατί άπαντες απειλούν με μηνύσεις που ξεκινούν από 300 χιλιάδες ευρώ μέχρι τιμές που καλύπτουν όλα τα γούστα. Προστασία λοιπόν στους υπεύθυνους και «χαφιεδισμός» με αποτέλεσμα η αποσύνθεση να έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που ο ακρωτηριασμός δεν θα έχει καμία ιαματική ιδιότητα. Αν η κοινωνία μας λειτουργούσε όπως ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής τότε θα χρειαζόταν ένα περιποιημένο φορμάτ.

Δεν έχω να προτείνω λύσεις, δεν είμαι ούτε κοινωνιολόγος, ούτε τις κατάλληλες γνώσεις για το πώς θα μπορούσε να δομηθεί εκ νέου μια ευνομούμενη κοινωνία και επαγωγικά ένα τίμιο ποδόσφαιρο, αυτό που ξέρω είναι πως σιχαίνομαι τους χαφιέδες και αυτούς που τους δημιουργούν. Επίσης, δεν μπορώ να ξέρω, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος, πως θα «πληρώσουν» οι λιγότερο υπεύθυνοι, οι «αχυράνθρωποι» και τα μεγάλα κεφάλια θα «χώσουν» το κεφάλι τους στην άμμο για ένα με δυο χρόνια και μόλις ευνοήσουν οι καταστάσεις θα κοιτάξουν πάλι κατάματα τον ήλιο του εύκολου κέρδους. Επειδή θα υπάρξουν e-mail από διάφορους που θα λένε πως μέμφομαι την κοινωνία στο σύνολο της, θέλω να τους προλάβω και να πω πως οι πράξεις των λίγων «στολίζουν» καθημερινά τα πρωτοσέλιδα της επικαιρότητας, οι αγώνες των πολλών μένουν στα πλαίσια των «προαστιακών» μύθων.