Who gives a f… dear?

Αυτό πρέπει να είναι το μπάσκετ, φλώροι. Μετά την πιο ποπ, φλώρικη κατά το κοινώς λεγόμενο, τελετή λήξης θα πούμε επιθετικά το δικό μας αντίο σε αυτό το υπέροχο 15ήμερο. Υπέροχο διότι όταν πιάνεις για πρώτη φορά στυλό, τα παλιά τα χρόνια, ονειρεύεσαι ότι θα γράψεις για Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου κι αν γίνονται, θα είσαι εκείνος που θα δώσεις στον κόσμο την ιστορία, θα σκιαγραφήσεις τον καινούργιο ήρωα του αθλητισμού. Κοινώς κάνεις το παιδικό σου όνειρο πραγματικότητα.

Και ήταν σπουδαίοι οι Αγώνες με πολλά και ενδιαφέροντα, κυρίως την ανάδειξη αρκετών καινούργιων αθλητών σε διαφορετικά σπορ.

Ως Ελλάδα δεν τα πήγαμε κι άσχημα, γυρίσαμε ουσιαστικά εκεί που βρίσκεται η πραγματική μας βάση, να προσπαθούμε, να έχουμε λίγους αθλητές πολύ υψηλού επιπέδου αλλά όλοι να το παλεύουν. Αν έλειπαν και τα πολλά γελάκια τις πρώτες ημέρες του στίβου δεν θα είχαμε κανένα παράπονο. Είμαστε υπερήφανοι για αυτά τα παιδιά διότι προσπάθησαν πολύ έχοντας ελάχιστη βοήθεια από μία πολιτεία, η οποία το καλύτερο που έκανε ήταν να τους στερήσει από μια καλή συναθλήτριά τους για ένα ανέκδοτο.

Όσο για το μπάσκετ; Τέλειο φινάλε ένα παιχνίδι, όπως το προαναγγείλαμε από το Contra.gr, όπου στο τέλος μέτρησε ο …πρώτος κανόνας του μπάσκετ, η ουσία, ο λόγος ύπαρξής του: η επίθεση.

Οι Αμερικανοί κέρδισαν πάλι διότι μπορεί να είναι …κοντοί, ολίγον τι ανοργάνωτοι, πολύ αλαζόνες προπονητικά, αντίπαλοι σε μπασκετοκτόνους κανονισμούς που καλά θα κάνουν να μην μάθουν ποτέ, όμως είναι παλλικάρια, προσπάθησαν αν και κατάκοποι να μείνουν στην κορυφή απέναντι σε έναν σπουδαίο αντίπαλο. Έναν αντίπαλο, το έχουμε πει πολλές φορές, που αν παρακολουθούσαμε την πρόοδό του και την φιλοσοφία του γύρω από το μπάσκετ τώρα θα βλέπαμε και την γαλανόλευκη στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Για τους Αμερικανούς έχουμε ένα ακόμα άρθρο το οποίο το χρωστάμε και θα αφορά στις περίφημες ιστορίες-παραφιλολογίες-αηδίες για το αν υπόκεινται σε ελέγχους ντόπιγκ όπως οι υπόλοιποι. Περισσότερα την Τρίτη.

Όσο για τον επίλογο; Εκεί που νομίζαμε ότι από υποκουλτούρα ήμασταν μόνο εμείς το 2004 με τους βισορουβάδες, οι Άγγλοι μας ξεπέρασαν όπως ο Μπολτ στο 100αρι. Για τρεις ώρες ξέθαψαν οτιδήποτε ποπ και άφωνο είχαν (οι Spice Girls πρέπει να είναι οι μοναδικές που φαλτσάρουν σε πλέι μπακ!) και ξέχασαν το σημαντικότερο, ποιοτικότερο κι εμπορικότερο κομμάτι της μουσικής τους: το hard rock και το heavy metal. Πουθενά οι Black Sabbath οι Led Zeppelin, οι Deep Purple, οι Judas Priest, οι Iron Maiden, οι Def Leppard σχήματα που διαμόρφωσαν την μουσική και σίγουρα είναι πολύ διασημότερα-σημαντικότερα από τον κάθε πικραμένο dj.

Μόνο κάτι από Queen (λόγω του συγχωρεμένου του Mercury που θεωρείται περισσότερο pop icon) που και αυτοί την πάτησαν βγαίνοντας στην σκηνή με την Αγγλίδα Χριστίνα Κωλέτσα για να σκοτώσει το We will rock you. Άγγλοι (ξαναγίνεστε από σήμερα, Μεγάλες Βρετανίες τέλος) φλώροι.

Στο τέλος δε, πάλι εμάς βρήκαν…μπροστά τους.

Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις την αυλαία των Αγώνων να πέφτει σε ελληνικά χρώματα, να υψώνεται σημαία της πατρίδας σου και να ακούς τον εθνικό ύμνο αποδεικνύοντας σε όλους ότι τίποτε δεν τελειώνει αν δεν υψωθεί η γαλανόλευκη στον αέρα και ο πλανήτης να στέκεται σε στάση προσοχής.

Πώς; Ακούγεται εθνικιστικό; Who gives a f… dear?

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Οφείλουμε να πούμε έναν καλό, πολύ καλό λόγο για την δουλειά του διαιτητή Χρήστου Χριστοδούλου στον τελικό. Για να είμαστε ειλικρινείς φοβόμασταν έναν καινούργιο…Πιτσίλκα αλλά τα πήγε περίφημα ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο όταν του έφυγε το άγχος.

Μπορεί να μην είναι ο πλέον ικανός, μπορεί στην Ελλάδα συνήθως να τα κάνει θάλασσα ιδιαίτερα στα ντέρμπι, αλλά αποδεικνύεται πως όταν του λείπει η πίεση μπορεί να λάμψει. Βεβαίως το ίδιον του πραγματικά καλού διαιτητή είναι ότι δεν αισθάνεται πίεση πουθενά, αλλά αυτό είναι μία διαφορετική συζήτηση.