Ξεκάθαρες εθνικές κουβέντες
Δεν μιζεριάσαμε το Σάββατο. Δεν νεκρολογήσαμε τις επόμενες ώρες του 0-0 της Αθήνας. Δεν ρίξαμε στη μηχανή του κιμά τους διεθνείς και τον εκλέκτορα. Και δεν το κάναμε, όχι από εθνικό σεβασμό ή... πισινή εν όψει του επαναληπτικού του Ντόνετσκ, αλλά με καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια.
Πώς και γιατί δηλαδή να το κάνεις, όταν ο βασικός στόχος του αγώνα στο Ολυμπιακό Στάδιο επετεύχθη και δεν ήταν άλλος από τη διατήρηση του μηδέν στην ελληνική εστία. Ναι, θα θέλαμε και ένα γκολ στο ενεργητικό, αλλά δεν τρελαθήκαμε κιόλας που δεν ήρθε.
Και το είπαμε από την πρώτη στιγμή, λίγα μόνο λεπτά μετά το τέλος της σαββατιάτικης αναμέτρησης: ποτέ, μα ποτέ, η εθνική μας δεν ήταν… μανούλα στο ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, αλλά αναδείχθηκε… μανουλομάνουλο όλα αυτά τα χρόνια στον κλεφτοπόλεμο.
Αυτόν χρησιμοποίησε και στην Πορτογαλία το 2004, μ’ αυτόν προκρίθηκε σε τρεις τελικές φάσεις μεγάλων διοργανώσεων τα τελευταία πέντε χρόνια. Μ’ αυτόν τον εκλέκτορα και μ’ αυτό το ποδόσφαιρο. Δεν άλλαξε κάτι, όλα αυτά τα χρόνια. Κάποια πρόσωπα αποσύρθηκαν και χάθηκαν για λίγο οι ρόλοι και τα κουμάντα, αλλά εν ευθέτω χρόνω επανήλθε η ηρεμία.
Και που είστε; Μ’ αυτούς Πάμε Μουντιάλ και τα ίδια θα ξαναδούμε στη Νότιο Αφρική. Το ξέρετε και το ξέρουμε. Αν λοιπόν υπάρχει από τώρα η διάθεση να συνεχιστεί η μουρμούρα, η κριτική και η απόρριψη στο πρώτο κιόλας αρνητικό αποτέλεσμα, τότε αλλάξτε από τώρα ομοσπονδιακό τεχνικό και παίκτες.
Φτιάξτε τη δική σας εθνική και κατακτήστε τον κόσμο όπως και στο Football Manager ή το Playstation. Απομακρύνετε τους Κλέφτες και Αρματωλούς του Ντόνετσκ και κάντε τη δική σας εθνοσωτήρια επανάσταση, με μία ομάδα που θα παίζει μονότερμα τη Βραζιλία, θα κλείνει στα καρέ της την Ισπανία, θα πολιορκεί τα ιταλικά καρέ και αέραααα!
Μιλήστε τώρα, απαιτείστε ή σωπάστε. Κι εδώ που τα λέμε είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να αποφύγουμε την… κρυάδα της παρθενικής μας συμμετοχής, το ’94 στο Αμέρικα…
