Ξενέρα…

Πού είναι η γκρίνια για τη διαιτησία; Πού είναι η γκρίνια για το ανάποδο πλάγιο; Πού είναι η γκρίνια για τις κάρτες που δεν έδωσε; Πού είναι η γκρίνια για την “εχθρική” και “κολασμένη” ατμόσφαιρα;

Το καλύτερο ντέρμπι των τελευταίων ετών ήταν συνάμα το πλέον αδιάφορο. Γιατί δεν είχαμε νικητή και αδικημένο. Αυτό το ντέρμπι δεν ήταν για τη Super League. Ηταν για ένα άλλο, πιο ανεπτυγμένο πρωτάθλημα από το δικό μας που δεν “τρέφεται” με “αίμα” και “δάκρυα”.

Τι ειρωνεία… Το καλύτερο παιχνίδι ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό δεν ήταν αρκούντως χορταστικό σε όλα τα θέματα που αφορούν τα εξωαγωνιστικά. Και τι θα γράψουμε εμείς οι πολεμοχαρείς κύριε Τζιμπούρ, κύριε Λέτο, κύριε Μιραλάς, κύριε Καπίνο, κύριε Βαλβέρδε, κύριε Φερέιρα, μα πάνω απ’ όλα, κύριε Γιάχο;

Θα γράψουμε ότι όταν υπάρχει το κατάλληλο ρόστερ, οι κατάλληλοι προπονητές και τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας, μπορούμε και εμείς οι άμοιροι να απολαύσουμε ένα ντέρμπι επιπέδου. Αλλά, δυστυχώς, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός: “Μία φορά στα δέκα χρόνια…”

YΓ: Ευτυχώς το ντέρμπι του μπάσκετ δεν θα λήξει ισόπαλο. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον εκεί να πεταχτεί κανά… σιφόνι για να ασχοληθούμε… με πιο σοβαρά πράγματα από τη μπάλα.