Χρειάζονται και αποδείξεις
Ο Κώστας Κεφαλογιάννης σκιαγραφεί τον παράγοντα Βελλή, ο οποίος προς το παρόν αποτελεί μια φωνή που δεν μασάει. Χρειάζονται όμως και αποδείξεις... Διαβάστε ακόμη για την εκστρατεία ειλικρίνειας του Απολλωνιστή προέδρου και την ελευθερία του λόγου του.
Ο Σταμάτης Βελλής είναι τη δεδομένη στιγμή πιο δημοφιλής στους Έλληνες ποδοσφαιρόφιλους (με εξαίρεση ασφαλώς την πλειονότητα των οπαδών του Ολυμπιακού) από ότι η Ελένη Μενεγάκη στις Ελληνίδες νοικοκυρές. Αν υπήρχε βραβείο για τον πρόεδρο του μήνα θα είχε σαρώσει στην σχετική ψηφοφορία (αρκεί να ψήφιζε ο κόσμος και όχι οι υπόλοιποι πρόεδροι της Σούπερ Λίγκας). Δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό. Σπανίως παράγοντας στη χώρα μας έχει μιλήσει στο παρελθόν τόσο φόρα παρτίδα για όλους και για όλα. Και όταν συνέβη, υπήρχε πάντα ή σχεδόν πάντα ένα προσωπικό κίνητρο πίσω από το «ξέσπασμα» του. Με αποτέλεσμα οι αλήθειες που ακουγόταν να είναι μισές. Στην περίπτωση Βελλή αντιθέτως, ούτε προσωπικό κίνητρο μοιάζει να υπάρχει, ούτε μισές αλήθειες. Το αφεντικό του Απόλλωνα λέει αυτά που πιστεύει και αυτά που έχει αντιληφθεί κινούμενος στους δρόμους και –κυρίως- στα δρομάκια του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Τα λέει στα ίσα…
Το αφεντικό του Απόλλωνα λέει επίσης αυτά που λένε εδώ και καιρό πάρα πολλοί άλλοι off the record. Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα. Αλλά και κανείς δεν έπαιρνε την ευθύνη να μιλήσει με ονόματα και διευθύνσεις επειδή κανείς δεν ήθελε να σηκώσει το βάρος της απόδειξης. Ο Βελλής προφανώς δεν ενδιαφέρεται για τις συνέπειες. Δεν τον νοιάζει να περιγράψει τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια. Τον νοιάζει να πει ευθαρσώς ότι είναι γάτα. Γιατί το ξέρει ότι είναι γάτα κι ας μην την έχει δει με τα μάτια του.
Θα ωφελήσει το άθλημα;
Κατά πόσον η εκστρατεία ειλικρίνειας του Απολλωνιστή προέδρου ωφελήσει το άθλημα ή απλώς ξεχαστεί μετά από λίγο καιρό, όταν και ο ίδιος, αηδιασμένος θα έχει πια αποχωρήσει, μένει να αποδειχθεί. Προσωπικά πάντως νομίζω ότι το πράγμα κρύβει μια μεγάλη παγίδα. Η ελευθερία λόγου του Βελλή είναι σχεδόν λυτρωτική για όσους επιθυμούσαν διακαώς να πουν τα ίδια. Ωστόσο, αν σταδιακά αρχίσουμε όλοι, παράγοντες, παίκτες, προπονητές, δημοσιογράφοι να απεγκλωβιζόμαστε από το βάρος της απόδειξης των λεγομένων μας, τότε η ελευθερία θα μετατραπεί σύντομα σε ασυδοσία.
Δεν υπάρχει ασυδοσία;
Θα μου πείτε, γιατί τώρα τι γίνεται; Δεν υπάρχει ασυδοσία; Δεν υπάρχει ένα ολόκληρο σύστημα επαγγελματιών συκοφαντών (αρκετοί δηλώνουν δυστυχώς δημοσιογράφοι, αλλά είναι απλώς η ντροπή του επαγγέλματος) που φέρνει διαρκώς την πραγματικότητα στα μέτρα του, κάνει το άσπρο – μαύρο, λασπολογεί, εκφοβίζει, εκβιάζει, δέρνει ή και φροντίζει να χάσει τη δουλειά του όποιος του εναντιωθεί; Υπάρχει. Πλην όμως η απάντηση σε όλα τούτα δεν νοείται να δοθεί με τις ίδιες πρακτικές.
Ο Βελλής λοιπόν προς το παρόν αποτελεί μια φωνή που δεν μασάει. Μια καλή αρχή. Η συνέχεια, για να φέρει αποτέλεσμα, χρειάζεται αποδείξεις…
Διαβάστε ακόμη:
