Ζητούνται ποδοσφαιρικά ταλέντα

Ο Ράινερ Μάουρερ -προπονητής του ΟΦΗ- προέρχεται από μια ποδοσφαιρικά ανεπτυγμένη χώρα, τη Γερμανία. Μπορεί ο ίδιος να μην είναι κάποιο μεγάλο προπονητικά όνομα και η χώρα του να μην διανύει και τα καλύτερα ποδοσφαιρικά της χρόνια, αλλά ο άνθρωπος εξέφρασε σε πρόσφατες δηλώσεις του μια απλή απορία: «Τι γίνεται με το θέμα των ακαδημιών;».

Προφανώς ο Μάουρερ δεν είναι πολύ καιρό στη χώρα μας (μόλις από τον περασμένο Ιούνιο) και δεν έχει ακόμα καταλάβει ότι οι ακαδημίες των ομάδων μας υπάρχουν απλά για να έχουνε να λένε ότι φροντίζουν για το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Στο σύγχρονο ελληνικό ποδόσφαιρο με φωτεινή εξαίρεση τη φουρνιά των Γκουμομπασινάδων του Παναθηναϊκού οι ακαδημίες των ομάδων δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτα το αξιόλογο. Αποτελούν ένα θέμα με το οποίο κανείς δεν έχει ποτέ προσπαθήσει να ασχοληθεί στα σοβαρά.

Μια γρήγορη ματιά στους τρεις μεγάλους του κέντρου φανερώνει τις χτυπητές αδυναμίες του ελληνικού ποδοσφαίρου και στο επίπεδο των ακαδημιών. Ο ισόβιος πρωταθλητής Ολυμπιακός δεν έχει καταφέρει να «φτιάξει» ούτε έναν δικό του ποδοσφαιριστή. Ο Κόκκαλης φροντίζει να πληρώνει πλουσιοπάροχα τους ξένους ή τους εγχώριους αστέρες της ομάδας, αλλά από ακαδημίες… τίποτα.

Ο Παναθηναϊκός φαίνεται πως σταμάτησε να προωθεί τους παίχτες από τις ακαδημίες του μια και πλέον στην συντριπτική πλειοψηφεία τους καταλήγουν δανεικοί από εδώ και από εκεί μέχρι που να πουληθούν. Ακόμα όμως και αν κάποιοι καταφέρουν να επιστρέψουν (Λεοντίου, Δάρλας) βλέπουν ενδεκάδα μόνο … με τα κιάλια. Τέλος η ΑΕΚ προωθεί σιγά σιγά κάποιους νέους, αλλά αυτό συμβαίνει περισσότερο επειδή έχει στον πάγκο της το μοναδικό προπονητή που έχει κάποιο πλάνο, παρά γιατί πιστεύει σε αυτούς. Όσο για τις υπόλοιπες ελληνικές ομάδες, είτε δεν έχουν καν ακαδημίες είτε προτιμούν φτηνές λύσεις από το εξωτερικό.

Αντίθετα με την Ελλάδα, οι προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες ακολουθούν (όπως άλλωστε συνηθίζεται σε όλα τα θέματα που αφορούν στο ποδόσφαιρο) μια διαφορετική λογική. Κολοσσοί όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Άρσεναλ, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μπαρτσελόνα προωθούν παιδιά από τις ακαδημίες τους, στηρίζονται σε αυτά και στις περισσότερες περιπτώσεις δικαιώνονται. Για να μην μιλήσουμε για ποδοσφαιρικές σχολές στυλ Γαλλίας ή Αγγλίας όπου επιλέγονται τα καλύτερα φυντάνια από όλη τη χώρα για να προπονούνται μαζί κάτω από τις οδηγίες των καλύτερων προπονητών σε αυτό το επίπεδο με μακροπρόθεσμο στόχο όχι το να πλαισιώσουν μόνο τις ομάδες τους, αλλά και την Εθνική της χώρας τους! Εμείς τι κάνουμε εδώ; Α, συγνώμη ξέχασα, έχουμε την Εθνική Ελπίδων!

Αν κανείς ποτέ ασχοληθεί σοβαρά με τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες θα αντιληφθεί ότι όπως ακριβώς και στο σχολείο ένα παιδί παίρνει όλα τα εφόδια που θα χρειαστεί για να αντιμετωπίσει τη μετέπειτα ζωή του, έτσι και στο ποδόσφαιρό η ποδοσφαιρική ακαδημία λειτουργώντας σαν σχολείο οφείλει να μάθει σε ένα ποδοσφαιρικό ταλέντο πως θα καταφέρει να περάσει από το στάδιο του ταλέντου στο επίπεδο του ολοκληρωμένου ποδοσφαιριστή. Η εκπαίδευση αυτή θα πρέπει να επικεντρωθεί σε πολλά επίπεδα, τα πλέον σημαντικά των οποίων είναι η φυσική κατάσταση των παιχτών (με 3-4 προπονήσεις δε γίνεται δουλειά που είπε και ο Μάουρερ), η τεχνική τους κατάρτιση (στην Αγγλία αποτελεί θέμα συζήτησης το κατά πόσο η εκπαίδευση στο επίπεδο της τεχνικής κατάρτισης των νέων ποδοσφαιριστών πρέπει να βελτιωθεί για να μην υστερούν αργότερα σε σχέση με τους Λατίνους), η ψυχολογία τους σε διάφορες καταστάσεις που θα αντιμετωπίσουν στην ποδοσφαιρική τους καριέρα και άλλα πολλά. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες, οι ομάδες δεν θα έχουν κέρδος μόνο γιατί οι ποδοσφαιριστές τους θα είναι καλύτεροι, αλλά και γιατί πολύ λαϊκά θα έχουν και το μικρόβιο της ομάδας από μικροί στο αίμα τους.

Μπορεί βέβαια να χρειάζεται χρόνος και υπομονή για να μπορέσουν οι νέοι ποδοσφαιριστές να βρουν θέση στην ενδεκάδα, αλλά τα μετέπειτα κέρδη θα είναι πολλαπλά. Μάλιστα για να μιλήσουμε και στη γλώσσα των προέδρων οι ομάδες δεν θα αναγκάζονται να ξοδεύονται σε κάθε μετεγγραφική περίοδο για να φέρουν ποδοσφαιριστές-σωτήρες και ταυτόχρονα θα έχουν και τη δυνατότητα να πουλήσουν ακριβά αν τους ζητηθεί.

Η μόνη ελπίδα για τους ελληνικούς συλλόγους θα μπορούσε να είναι κάποιες πρωτοβουλίες των ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών (όπως της ΕΠΟ ή της OYEFA) που αναγκάζουν πλέον τις ομάδες να έχουν στις αποστολές τους νεαρούς ποδοσφαιριστές, αλλά το ελληνικό δαιμόνιο έχει και σε αυτή την περίπτωση τη λύση. Οι ομάδες μας αντί να αγοράζουν μόνο ποδοσφαιριστές-σωτήρες, τώρα θα αγοράζουν και νεαρούς ποδοσφαιριστές για να καλύπτουν τις απαιτήσεις των διοργανωτών. Αντί δηλαδή να ανοίξουν τα μάτια τους και να ασχοληθούν σοβαρά με τις ακαδημίες τους, αυτές θα ξοδεύουν ακόμα περισσότερο. Λέτε τελικά να είμαστε τόσο έξυπνοι και οι υπόλοιποι τόσο χαζοί;