Σκάνδαλο Μπεκατώρου - "Κι αυτός ο κύριος θέλει να μου πιάνει και τον κώ...."

Η Σοφία Μπεκατώρου τόλμησε να μιλήσει και να καταγγείλει τη σεξουαλική κακοποίησή της. Η ελληνική κοινωνία ευαισθητοποιήθηκε, αλλά είναι έτοιμη να την ακούσει; Και πόσο μπορεί να βοηθήσει η Πολιτεία που σχεδόν υποκριτικά ανοίγει το στόμα από την έκπληξη; Ο Γιάννης Φιλέρης γράφει για το πραγματικό νόημα της αποκάλυψης που έκανε η Ελληνίδα ολυμπιονίκης.

Η Σοφία Μπεκατώρου τόλμησε να μιλήσει για τη σεξουαλική κακοποίησή της. Θα την ακούσουμε;
Η Σοφία Μπεκατώρου τόλμησε να μιλήσει για τη σεξουαλική κακοποίησή της. Θα την ακούσουμε; EUROKINISSI SPORTS

Αν ισχύει ότι τα θαύματα στην Ελλάδα κρατάνε τρεις μέρες, ο σάλος που ξέσπασε μετά τη συνταρακτική αποκάλυψη της Σοφίας Μπεκατώρου θα αρχίσει σιγά-σιγά να καταλαγιάζει. Ίσως πάλι να μη συμβεί, αν σκεφτεί κανείς πόσο γρήγορα ξεπεράστηκαν τα όρια της ιστιοπλοΐας, του αθλητισμού γενικότερα κι η φωνή της 43χρονης πρώην αθλήτριας και Ολυμπιονίκη άγγιξε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Τουλάχιστον σε πρώτη φάση.

Δεν είναι τυχαίο ότι μετά τις αποκαλύψεις Μπεκατώρου, που κατήγγειλε ευθέως τη σεξουαλική κακοποίηση της από υψηλόβαθμο στέλεχος της ιστιοπλοϊκής ομοσπονδίας, άνοιξαν στόματα κι άλλων αθλητριών, γυναικών που βρέθηκαν στην ίδια θέση, που βίωσαν κάτι ανάλογο. Μέσα σε ένα, δυο 24άωρα, δύο, τρεις, πέντε περιπτώσεις ακόμη δημοσιοποιήθηκαν, απόδειξη ότι το απόστημα όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι πολύ μεγαλύτερο απ' όσο, ενδεχομένως, να φανταζόμαστε.

Η ανοχή είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος, γιατί η ντροπή, ο φόβος μιας ενδεχόμενης κατακραυγής, πνίγουν τη φωνή κι ενώ όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει, απλά κρύβουμε τη στάχτη κάτω από το χαλάκι. Αν η Μπεκατώρου κατάφερε το ακριβώς αντίθετο, γεμίζοντας με θάρρος όσες γυναίκες δεν τολμούσαν, όχι να μιλήσουν, αλλά ακόμη και να σκεφτούν ότι μπορούν να το κάνουν, η κοινωνία μας (θα) της οφείλει περισσότερα.

Δεν εξετάζουμε εδώ αν σε όλα αυτά εμπλέκονται οι εκλογές της ομοσπονδίας ιστιοπλοΐας, είναι τόσο μεγαλύτερο το μέγεθος της πράξης της Μπεκατώρου, που πραγματικά δεν έχει νόημα να το συζητάμε. Καλό θα είναι μάλιστα, όσοι βρήκαν την ευκαιρία, συμπαραστεκόμενοι στην κορυφαία ιστιοπλόο να κάνουν και μικροπολιτική για την ΕΙΟ, να σωπάσουν ή να περιμένουν λίγο. Δεν χάθηκε ο κόσμος.

Γιατί δεν μιλάνε

Αν διαβάσει κανείς τα όσα είπε κυρία Όλγα Θεμελή, καθηγήτρια Εγκληματολογικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο NEWS247, δεν θα χρειαστεί να ρωτήσει το παλαιολιθικό "γιατί τώρα;", πολύ περισσότερο να ρίξει χολή, όπως έκαναν δυστυχώς και στην περίπτωση της Ελληνίδας πρωταθλήτριας αρκετοί και δυστυχώς αρκετές στα αδηφάγα social media. Από τα θύματα που κακοποιούνται σεξουαλικά όταν είναι ανήλικα, ελάχιστα είναι εκείνα που μιλούν κι ο πραγματικός αριθμός των υποθέσεων σεξουαλικής βίας είναι τελικά άγνωστος σε όλους μας. Και σίγουρα σημαντικά μικρότερος από αυτόν που φανερώνεται.

Η αποκάλυψη της αλήθειας φαντάζει τρομακτική για τα θύματα, τα οποία προτιμούν να σιωπήσουν κι αν μπορέσουν να ξεχάσουν. Αλλά και όσα μιλάνε, όπως σημειώνει η κυρία Θεμελή, αναγκάζονται να βιώσουν την κακοποίησή τους ξανά και ξανά, καταθέτοντας σε αστυνομικά τμήματα, σε εισαγγελείς και ιατροδικαστές, σε ανθρώπους χωρίς καμιά εκπαίδευση. Όσες υποθέσεις φτάνουν στα δικαστήρια, τελεσιδικούν έπειτα από μια δεκαετία, με το οποιοδήποτε κορίτσι που έχει κακοποιηθεί να είναι υποχρεωμένο να επαναλαμβάνει κάθε φορά τα ίδια. Και υποχρεούται, προφανώς, να ακούει την οποιαδήποτε ερώτηση, προσβλητική ή όχι, των συνηγόρων υπεράσπισης.

Θέλει κότσια, θέλει ψυχικές δυνάμεις και θέλει να μην κοιτάξεις ποτέ πίσω, όταν ανοίξεις το στόμα σου. Η Μπεκατώρου γνωρίζει ότι καταγγέλλοντας τον δράστη της κακοποίησής της, λόγω της παρέλευσης τόσο μεγάλου χρονικού διαστήματος (άνω των 20 ετών), δεν τίθεται θέμα τιμωρίας του. Η προσφορά της, ωστόσο, στο να οδηγήσει όσο το δυνατόν περισσότερες κοπέλες στο δικό της δρόμο είναι πολύ μεγαλύτερη από την οποιαδήποτε ποινή ενός δικαστηρίου. Και η ίδια, ελευθερώθηκε!

Θα χρειαστεί φυσικά μια διαφορετική Πολιτεία από αυτήν που ξαφνικά ανοίγει το στόμα της με υποκριτική έκπληξη, μαθαίνοντας ότι αθλήτριες, φοιτήτριες, μαθήτριες, εργάτριες κακοποιούνται σεξουαλικά στην Ελλάδα από τα αφεντικά κάθε είδους. "Να 'χω κι αυτόν που του τη δίνει κάθε τόσο και που θέλει να μου πιάνει και τον κω...", τραγουδούσε στο 'Μια Μέρα της Μαίρης Παναγιωταρά', το μακρινό 1982, η Αφροδίτη Μάνου. Οι στίχοι που έγραψαν ο συνθέτης Λουκιανός Κηλαϊδόνης κι η συγγραφική ομάδα της θρυλικής 'Ελεύθερης Σκηνής' στο Άλσος Παγκρατίου, αποτύπωνε με τον καλύτερο τρόπο την Ελληνίδα στη δεκαετία του '80. Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από τότε. Σχεδόν τίποτα. Κι ας πέρασαν 38 χρόνια.

Κι άλλες Σοφίες, αλλά να τις ακούσουμε!

Οι ανισότητες παραμένουν, είτε στο σπίτι είτε στη δουλειά. Οι γυναίκες εξακολουθούν να παίρνουν λιγότερα χρήματα από τους άνδρες, να είναι μειονότητα στις θέσεις εξουσίας αλλά πλειονότητα στα ριάλιτι της καταστροφής που παίζουν καθημερινά στην τηλεόραση (και 'μορφώνουν' τη νεολαία).

Η έκθεση του γυναικείου σώματος εξακολουθεί να είναι αγοραία, με βάση το ανδρικό κοινό, αν φανταστεί κανείς ότι σε μια πρόσφατη διαφήμιση ψητοπωλείου, δυο ημίγυμνα κορίτσια σχεδόν φιλιούνται μεταξύ τους! Πότε ήταν που ένας παίκτης ριάλιτι μιλούσε στην ψύχρα για βιασμό; Θυμάστε το θόρυβο που είχε προκληθεί, τις εταιρείες που απέσυραν τις χορηγίες τους κλπ.; Αντί να σταματήσει το ριάλιτι, έφυγε ο (κακός) παίκτης για να συνεχίσει τις ανοησίες του, έξω από την τηλεόραση. Τώρα, αν την πληρώσει καμιά κοπελίτσα "δεν φταίμε εμείς, τον διώξαμε".

Τελικά, το αφεντικό που θα σου δώσει τη δουλειά, ο καθηγητής που θα σε περάσει στο μάθημα, ο γιατρός που θα σε εξετάσει, ο παράγοντας της ομοσπονδίας που θα σε προωθήσει, θεωρεί λογικό, σχεδόν αυτονόητο, να σου πιάσει και τον κώ... και γιατί όχι να προχωρήσει και περισσότερο. Θα χρειαστούν κι άλλες Σοφίες, για να σπάσει το απόστημα, για να αρχίσουν τα θύματα να μιλάνε, για να σκεφτούν οι θύτες να απλώσουν το ξερό τους.

Πιο πολύ, όμως, θα πρέπει να απαιτήσουμε όλοι μας μια άλλη κοινωνία, λιγότερο υποκριτική, περισσότερο ευαισθητοποιημένη και έτοιμη να βοηθήσει τις κακοποιημένες γυναίκες, Μια κοινωνία που θα ακούει την κάθε Μπεκατώρου, χωρίς να κλείνει τα αυτιά και τα μάτια της. Που δεν θα βλέπει τους μώλωπες από την ενδοοικογενειακή βία και θα συμφωνεί ότι η κοπέλα "έπεσε και χτύπησε στις σκάλες", που δεν θα θεωρεί ότι μια γυναίκα που βιάστηκε "προκάλεσε κι αυτή γιατί φορούσε μίνι", που η πρώτη συμβουλή της δεν θα είναι το "μη μιλάς, κάτσε στα αυγά σου".

Όχι, καμιά δεν πρέπει να σωπαίνει και να υπομένει την ενοχή και την ντροπή της σιωπής. Αλλά και όποιες μιλάνε, πρέπει να βρίσκουν ευήκοα ώτα και κυρίως ανοιχτά μυαλά...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

24MEDIA NETWORK