2004-2008: Η Ελλάδα στα προκριματικά

Πριν από τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα μοχθούσε για να προκριθεί στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Πορτογαλίας αλλά εν τέλει κατέκτησε το τρόπαιο. Για τη διοργάνωση Αυστρίας – Ελβετίας, τα πράγματα δείχνουν και είναι πολύ διαφορετικά. Μία νίκη στους τελευταίους τρεις αγώνες απέναντι σε Τουρκία (εκτός), Μάλτα (εντός) ή Ουγγαρία (εκτός) αρκεί για να τσεκάρουν το εισιτήριο οι διεθνείς του Ότο Ρεχάγκελ και να υπερασπιστούν τον τίτλο τους στα γήπεδα των δύο χωρών. Ας ρίξουμε μία ματιά στις δύο περιπέτειες…

Ο μπαρμπά Ότο ο… κανατάς

Το ανεπανάληπτο ταξίδι που είχε προορισμό την ευρωπαϊκή κούπα στη Λισσαβώνα, άρχισε με τρόπο που μέχρι τότε δεν προκαλούσε έκπληξη βάσει συνηθειών του ελληνικού εθνικού ποδοσφαίρου. Το φθινόπωρο του 2002, οι Έλληνες διεθνείς ηττώνται 0-2 από την Ισπανία στη Λεωφόρο και με το ίδιο σκορ στο Κίεβο από την Ουκρανία.

Μηδέν πόντοι μετά από δύο ματς και τελευταία θέση του ομίλου των πέντε ομάδων. Τα σχόλια δεν αργούν να κατακλύσουν τη συντριπτική πλειοψηφία του Τύπου και να τύχουν αποδοχής από τον κόσμο. Ο Ότο Ρεχάγκελ δεν μπορεί, ήρθε στην Ελλάδα για ένσημα, δεν βλέπει από το κρασί και όλα τα συναφή. Ποιος να το ‘λεγε τότε…

Ένα χρόνο δίχως γκολ!

Μετά από περίπου ένα μήνα αρχίζει μία σπουδαία προσπάθεια. Μία προσπάθεια που έμελλε να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα για δώδεκα μήνες. Έξι νίκες σε ισάριθμα ματς και τάσεις αυτοχειρίας από τους αντιπάλους δίνουν εν τέλει την πρόκριση. Τελευταία παράσταση των προκριματικών αυτή της 11ης Οκτωβρίου, στη Λεωφόρο, απέναντι στη Βόρειο Ιρλανδία. Ο Ζήσης Βρύζας κερδίζει πέναλτι – αποβολή, ο Βασίλης Τσιάρτας δεν αστοχεί και το 1-0 σηματοδοτεί την έναρξη μίας λαμπρής περιόδου.

Αγώνες – κλειδιά

Για να φτάσουμε όμως στο σημείο να πανηγυρίζει η Ημετέρα, οι δυσκολίες που ξεπεράστηκαν ήταν ουκ ολίγες. Μετά τις απανωτές ήττες, έρχεται το 2-0 επί της Αρμενίας στα μέσα Οκτωβρίου του 2002. Μετά, διάλειμμα πέντε μηνών και πίσω στις επάλξεις τον Μάρτη του 2003. Η Βόρειος Ιρλανδία δεν αποτελεί κάποιο ιδιαίτερα ψηλό εμπόδιο και το 0-2 του Μπέλφαστ έρχεται φυσιολογικά. Λόγος για πρόκριση δεν γίνεται, μέχρι την 7η Ιουνίου.

Στη Σαραγόσα, την προαναφερθείσα ημερομηνία, η Ισπανία υποδέχεται τους Έλληνες διεθνείς και μία έμπνευση του Ρεχάγκελ, η παρουσία του Στέλιου Γιαννακόπουλου στα αριστερά της μεσαίας γραμμής, οδηγεί στο γκολ του πολύπειρου άσου. Ένα γκολ που έμελε να είναι αρκετό για το 0-1. Από το ναδίρ, στις τρεις συνεχόμενες νίκες. Το γκολ των Ουκρανών στην εκπνοή (4-3 την Αρμενία) δεν βοηθάει αλλά οι πρώτοι δειλοί υπολογισμοί έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται.

Τέσσερις μέρες αργότερα, έρχεται ο δεύτερος… τελικός. Αυτή τη φορά εντός των τειχών, με την Ουκρανία. Το ματς βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί. Ουδείς ρισκάρει, οι αντίπαλοι έχουν τις στιγμές τους με τον Αντρέι Σεφσένκο, ο Γιαννακόπουλος χάνει πέναλτι. Σκορ δεν υπάρχει αλλά στο 86ο λεπτό ο Τσιάρτας κάνει την προσπάθεια από τα αριστερά, σεντράρει χαμηλά και ο Άγγελος Χαριστέας με προβολή δίνει το πολυπόθητο τρίποντο.

Η… εξωτερική βοήθεια

Τέταρτη συναπτή νίκη και η δεύτερη θέση που οδηγεί στα μπαράζ γίνεται ευθεία απαίτηση. Σαράντα πέντε λεπτά της ώρας αργότερα, τα νέα από το Μπέλφαστ είναι εξαιρετικά. Η Ισπανία σκοντάφτει σε τοίχο και μένει στο μηδέν με τη Βόρειο Ιρλανδία. Η κουβέντα… αλλάζει και πλέον η πρωτιά βρίσκεται σε απόσταση βολής.

Τα προκριματικά πλησιάζουν προς το τέλος τους και ο Σεπτέμβρης προμηνύεται και είναι καυτός. Η Ελλάδα δοκιμάζεται στην Αρμενία και το πλαίσιο του αγώνα δεν είναι καλό. Κάθε άλλο. Αναφορές των Αρμενίων για προσπάθεια δωροδοκίας δηλητηριάζουν το κλίμα, κάτι που δεν αλλάζει μόλις αποδεικνύεται πως δεν συνέτρεχε κάτι το μεμπτό. Οι γηπεδούχοι σκυλιάζουν αλλά ο Βρύζας έχει τον τρόπο του και με ένα γκολ δίνει ακόμη μία νίκη. Η Βόρειος Ιρλανδία κάνει το χρέος της, κρατάει και την Ουκρανία στη λευκή ισοπαλία (στο Κίεβο παρακαλώ) και το ενδιαφέρον μεταφέρεται κατά ένα τετραήμερο, για τις 10 Σεπτεμβρίου.

Η Ελλάδα δεν παίζει αλλά άπαντες γνωρίζουν πως η τύχη είναι στα πόδια των διεθνών μας. Η Ισπανία παίρνει το εντός έδρας τρίποντο με την Ουκρανία με 2-1 και την πετάει εκτός νυμφώνος. Φτάνει τους 14 πόντους, έναν λιγότερο από την Εθνική. Όπερ μεθερμηνευόμενον, μία νίκη με… μισό-μηδέν επί της Βορείου Ιρλανδίας είναι αρκετή για την απ’ ευθείας πρόκριση και την αποφυγή των μπαράζ. Αποτέλεσμα; Το γράψαμε παραπάνω: Τσιάρτας, πέναλτι και… ζητωκραυγές.

Ηδιαφορά και η χρυσή ομοιότητα

Η τωρινή πορεία στα προκριματικά, έχει μία τεράστια διαφορά σε σχέση με αυτή που οδήγησε στην Ιβηρική Χερσόνησο: Στα τρία πρώτα ματς έρχονται ισάριθμες νίκες, πριν το 1-4 από την Τουρκία στο “Γ. Καραϊσκάκης”. Η συντριβή από τη γείτονα χώρα, τόσο σε αγωνιστικό, όσο και σε επίπεδο γοήτρου, στις 24 Μαρτίου προκαλεί κλυδωνισμούς οι οποίοι απλά μετριάζονται με το 0-1 της Μάλτας που ακολούθησε άμεσα.

Ακολουθούν όμως ακόμη δύο νίκες με Ουγγαρία και Μολδαβία (η δεύτερη στο πέμπτο λεπτό των καθυστερήσεων) και η μητέρα των μαχών, αυτή του Όσλο, βρίσκει τους Έλληνες στον αφρό. Το 2-2 είναι ο συνδυασμός που ανοίγει το θησαυροφυλάκιο. Η Βοσνία υποτάσσεται με τη σειρά της αλλά έχει προλάβει να στερήσει πόντους στους άλλους δύο διεκδικητές.

Κάπου εκεί έρχεται η ομοιότητα. Με εξαίρεση τους άμεσους διεκδικητές (Ισπανία, Ουκρανία τότε, Τουρκία, Νορβηγία τώρα), οι Πρωταθλητές Ευρώπης μετρούν μόνο νίκες. Δεν σπατάλησαν τον παραμικρό πόντο απέναντι σε υποδεέστερο σύνολο και η πρόκριση χαμογελάει για δεύτερη συνεχόμενη φορά. Ποιος τώρα μπορεί να κατηγορήσει τον Ότο Ρεχάγκελ, ο οποίος δεν σταματάει να λέει ότι οι συγκεκριμένοι αγώνες δεν είναι αγώνας σπριν αλλά 400 μέτρων; Μάλλον ουδείς…