2006: Η ανασκόπηση του Παναθηναϊκού

Απ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, όσο αισιόδοξα κι αν επιχειρήσεις να σταθείς απέναντι στα γεγονότα, είναι βέβαιο ότι θα αποτύχεις να πείσεις και τον πλέον αδαή, ότι το 2006 δεν είναι, με διαφορά μάλιστα, η χειρότερη χρονιά του Παναθηναϊκού τα τελευταία χρόνια.

Ακόμη κι αν την βάλεις στην ζυγαριά με το 1997, όταν ο Παναθηναϊκός έμεινε εκτός Ευρώπης με την αλησμόνητη κεφαλιά του Κουτσουπιά, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, θα αναγνωρίσεις ότι τότε, στο δεύτερο μισό του έτους, υπήρξε ένα νέο ξεκίνημα από τις στάχτες της ομάδας που έφτασε μία ανάσα από τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ και κατέκτησε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα το ’95 και το ’96.

Αντίθετα το 2006 μας αποχαιρετά, με μοναδική πηγή αισιοδοξίας, την βεβαιότητα ότι πλέον είμαστε στον πάτο, οπότε θα πρέπει να αποκλείσουμε ότι υπάρχουν και χειρότερα…

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Πρόσωπο της χρονιάς αναδεικνύεται με βραχεία κεφαλή ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης. Και ξεπερνά στο φίνις, αυτόν που αντικατέστησε στην γραμμή πυρός των «πρασίνων», τον Φάνη Γκέκα. Θα μπορούσε ο Γκέκας να είναι το πρόσωπο, με όλα όσα τον έθεσαν εκτός της οικογένειας του «τριφυλλιού», όπως επίσης θα δικαιούταν τον τίτλο, λόγω της εντυπωσιακής σεζόν που διάγει στα γερμανικά γήπεδα, όντας μεταξύ των κορυφαίων σκόρερς της Μπουντεσλίγκα.

Από την άλλη όμως, ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης αποτελεί σίγουρα έναν σταθμό στην σύγχρονη ιστορία του Παναθηναϊκού ως η ακριβότερη μεταγραφή του στην μετά Κωνσταντίνου εποχή. Έχει ιδιαίτερη σημασία για έναν ακόμη λόγο: αποτελεί την δεύτερη (μετά τον Κωνσταντίνου) περίπτωση ποδοσφαιριστή, για τον οποίο ενδιαφέρθηκαν αποδεδειγμένα οι δύο «αιώνιοι», με νικητές τους «πράσινους».

Το βέβαιο είναι ότι το γενικότερο αγωνιστικό «ναυάγιο» δεν επιτρέπει στον διεθνή επιθετικό να κάνει το ξεκίνημα που ονειρευόταν στη νέα του ομάδα, ούτε να υλοποιήσει τους υψηλούς στόχους που δεν του επέτρεπε η παρουσία του στον ΠΑΟΚ (ένα πρωτάθλημα).

Παραταύτα, ο περσινός πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος έχει δώσει και φέτος πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα του, υπολείπεται μόλις ενός γκολ των πρωτοπόρων στον πίνακα των σκόρερς (9 έναντι 10). Χωρίς αμφιβολία αποτελεί επένδυση και υπό διαφορετικές συνθήκες θα είναι αμφίδρομο το κέρδος για σύλλογο και ποδοσφαιριστή.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Το επικοινωνιακό άνοιγμα του Γιάννη Βαρδινογιάννη προς τον Τύπο μετά τις συνεδριάσεις της Σούπερ Λίγκας. Στην αρχή αιφνιδίασε, έχοντας απέναντί του συναδέλφους που μικρή σχέση έχουν με το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού, αλλά στη συνέχεια φθάσαμε σε επίπεδα συνέντευξης τύπου, με τους ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού να ξεπερνούν αριθμητικά αυτούς της Σούπερ Λίγκας σε κάθε της συνεδρίαση. Πλέον έχουμε σε μηνιαία βάση, αν όχι και συχνότερα, δημόσιες τοποθετήσεις του μεγαλομετόχου της «πράσινης» ΠΑΕ για ό,τι συμβαίνει στον σύλλογο.

Ναι, δεν είναι ο καταλληλότερος χώρος, σίγουρα δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος, αλλά η επίσημη ενημέρωση από τα πλέον υπεύθυνα χείλη και απαραίτητη είναι και καλοδεχούμενη.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ουδέποτε αρνήθηκε να απαντήσει κάποια ερώτηση, έστω κι αν κάποια φορά οι απαντήσεις δημιουργούν πολλά περισσότερα ερωτηματικά από το αρχικό, με τους δημοσιογράφους να αποφεύγουν να δώσουν συνέχεια, προκειμένου να προλάβουν να εξαντλήσουν την γκάμα των θεμάτων της επικαιρότητας.

Ιδιαίτερα οι τελευταίες του τοποθετήσεις σήκωναν περισσότερη συζήτηση και δυστυχώς δεν έγινε. Θα είχε ίσως απαντήσει, για την απομάκρυνση μιας σειράς παικτών με την ταμπέλα του «λούζερ», όταν ο ίδιος επιμένει ότι αρκετά πρωταθλήματα χάθηκαν για άλλους λόγους, θα είχε πιθανότατα απαντήσει για την επίκληση της ευρωπαϊκής ταυτότητας όταν από την ημέρα που ανέλαβε τα ηνία την θέτει διαρκώς σε δεύτερη μοίρα αναδεικνύοντας ως πρώτη προτεραιότητα το ελληνικό πρωτάθλημα, θα… θα…

Σε κάθε περίπτωση όμως, πρόκειται για μία πρωτοποριακή κίνηση, που καλό θα ήταν να βρει μιμητές, σε όσους τουλάχιστον θεωρούν τους εκπροσώπους του Τύπου ένα σημαντικό κομμάτι στο παζλ του ελληνικού αθλητισμού.

Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

Συνολικά ο προγραμματισμός. Ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε ο Παναθηναϊκός τόσο σε ό,τι αφορά στην αντικατάσταση του Αλμπέρτο Μαλεζάνι, όσο και στο κομμάτι της ενίσχυσης του έμψυχου υλικού.

Η έλευση ενός προπονητή που ουδεμία σχέση είχε και έχει με την μεσογειακή πραγματικότητα, αντιδιαμετρικά αντίθετη συνταγή από αυτό που χρειάζεται μία ομάδα χαμηλών τόνων και καλών παιδιών (προπονητή που ντοπάρει ψυχολογικά και συμμετέχει στο παιχνίδι), ήταν όχι απλά μία αποτυχημένη επιλογή, αλλά ολωσδιόλου καταστροφική.

Η απόκτηση τεσσάρων ποδοσφαιριστών που προορίζονταν για βασικά γρανάζια της «πράσινης» μηχανής, μετά το πέρας της βασικής προετοιμασίας, ήταν η αποθέωση της προχειρότητας, με την οποία κινήθηκαν οι «πράσινοι» ενώ τα τρία προηγούμενα χρόνια μας είχαν συνηθίσει στο ακριβώς αντίθετο: τον έγκαιρο προγραμματισμό.

Αντίθετα παρέμεινε σταθερή η «πολιτική» να αποκτούνται ποδοσφαιριστές για σύστημα που ο Παναθηναϊκός δεν χρησιμοποίησε ποτέ. Όπως επί Μαλεζάνι αποκτήθηκαν οι Νίλσον και Σέριτς για να καλύψουν τις πτέρυγες στο σύστημα 3-4-3 που επιθυμούσε ο Ιταλός, πριν αλλάξει γνώμη και αγωνιστεί με 4-4-2 και 4-3-3, έτσι και φέτος αποκτήθηκε ένας… σκασμός από εξτρέμ που πατούν περιοχή για το 4-3-3 με το οποίο τελείωσε την περσινή χρονιά ο Παναθηναϊκός και χαρακτήριζε ιδανικό ο Μπάκε, για να γυρίσει ο Σουηδός εντός δύο αγωνιστικών σε 4-4-2…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σαφώς και το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι μονοδιάστατο, γι αυτό και δεν είναι εύκολη η λύση του. Σαφώς και δεν είναι μόνο θέμα παικτών, σαφώς και δεν είναι μόνο προπονητικό ή μόνο διοικητικό.

Είναι θέμα φιλοσοφίας, είναι θέμα στρατηγικής και πολιτικής, για το τι ζητάμε, τι θέλουμε και πως θα το αποκτήσουμε. Ο Παναθηναϊκός άλλαξε πετυχημένες συνταγές του παρελθόντος, αναζητώντας κάτι καλύτερο, αλλά οδηγήθηκε ολοταχώς στο χειρότερο.

Το επιχείρημα του «καβούρια» ιδιοκτήτη κονιορτοποιήθηκε την τελευταία πενταετία, με τον Παναθηναϊκό να ρίχνει υπερδιπλάσια χρήματα στο παζάρι από κάθε άλλο ελληνικό σύλλογο, συντρίβοντας κάθε άλλο ιστορικό προηγούμενο. Το… παραμύθι της κακής (και δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας) είναι μία απλή παρωνυχίδα του προβλήματος και όχι το πρόβλημα. Όσο γρηγορότερα το καταλάβουν, τόσο συντομότερα θα οδηγηθούν σε πρακτικές και αποδοτικές λύσεις…