ΑΕΚ και εταιρία λαϊκής βάσης: Άργησε (μόνο) 6 χρόνια ο Τάκης…
Εκ πρώτης όψεως, η εταιρία λαϊκής βάσης που ονειρεύεται για την ΑΕΚ και όλα της τα τμήματα ο Τάκης Κανελλόπουλος, ακούγεται ενδιαφέρουσα ως ιδέα και πρόταση. Στη θεωρία τουλάχιστον. Και ειδικά μόλις γίνουν γνωστές όλες οι λεπτομέρειες για το πώς θα στηθεί, θα αναπτυχθεί και θα γιγαντωθεί αυτό το πράγμα, ενόψει και της γενικής συνέλευσης στις 23 Απριλίου.
Η απόσταση όμως από τη θεωρία μέχρι την πράξη είναι μερικές φορές πολύ μεγάλη και δεν καλύπτεται όσο κι αν αγωνιστείς γι’ αυτό που πασχίζεις να εφαρμόσεις. Δεν έχω τη καλύτερη σχέση με τέτοιου είδους υπολογισμούς, αλλά αν πάρω κομπιουτεράκι και κάνω πράξεις, κάτι δεν πάει καλά, τα νούμερα δεν βγαίνουν με τίποτα.
Έστω ότι θα μαζευτούν εικοσαπλάσιοι από τους 700 που ενεγράφησαν στο προ 7ετίας φιλόδοξο εγχείρημα της «Ένωσης 1924», όταν ο Ψαριανός με τεράστιο αγώνα με το ζόρι μάζεψε 17 χιλιάρικα. Ας πούμε ότι θα βρεθούν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα 15.000 φίλοι της ΑΕΚ που θα πειστούν να δίνουν από το …περίσσευμα τους κατά μέσο όρο και 300 ευρώ ετησίως. Λέω 300, γιατί άλλος μπορεί να βάλει πενηντάρικο και κατοστάρικο και άλλος πεντακοσάρικο. Το συνολικό ποσό που θα μπει στα ταμεία της ΠΑΕ είναι λίγο κάτω από τα πέντε εκατομμύρια.
Μια χαρά για τον προϋπολογισμό του Άρη, ενδεχομένως του ΠΑΟΚ, καθόλου καλά για μια ΑΕΚ που οφείλει κάθε χρόνο να επιδιώκει την αναμέτρηση με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Εκεί πρέπει να είναι ο πήχης για ομάδα του μεγέθους της ΑΕΚ και όχι να ρίχνει ματιές στη Θεσσαλονίκη για το πώς λειτουργεί και τα καταφέρνει περίφημα στον Άρη η λέσχη φίλων του. Επιπροσθέτως, για να επιστρέψουμε στα νούμερα, αυτοί οι 15.000 που θα δώσουν κατά μέσο όρο από τρία κατοστάρικα, θα πρέπει να βγάλουν από την τσέπη τους κι άλλα διακόσια – τριακόσια ευρώ για να αγοράσουν ένα εισιτήριο διαρκείας, έστω σε μειωμένη τιμή, λόγω της προνομιακής σχέσης που θα έχουν ως μέλη – μέτοχοι.
Τέλος πάντων, ας μη συνεχίσουμε άλλο με (πρόχειρους) υπολογισμούς, μιας και όλα είναι θεωρία και ας δούμε την ουσία του θέματος. Ο Κανελλόπουλος διατύπωσε μια πρόταση (στην εφημερίδα «Εξέδρα») για την οποία όφειλε να αγωνιστεί το 2004. Άργησε (μόνο) έξι χρόνια ο Τάκης και δεν γνωρίζουμε (ακόμη) αν στην περίπτωση του ισχύει το «κάλλιο αργά, παρά ποτέ».
Την χρυσή ευκαιρία η ΑΕΚ την κλώτσησε το 2004. Όταν βγήκε μπροστά ο Ντέμης και η αποδοχή του έφτανε στα επίπεδα του …101%. Όταν η συσπείρωση των οπαδών της ΑΕΚ χτύπησε ταβάνι. Όταν το Ολυμπιακό Στάδιο «γέμιζε», όταν ξεκίνησε μια μόδα που πλέον έγινε καθεστώς και γι’ αυτό μπορούν να είναι περήφανοι οι ΑΕΚτζίδες. Έγιναν οι μεγαλύτεροι χορηγοί της ΑΕΚ από το 2004 μέχρι σήμερα. Ο αιμοδότης της ΑΕΚ ήταν ο ίδιος ο κόσμος της. Και το λένε τα νούμερα με τα διαρκείας που διέθετε κάθε καλοκαίρι.
2004: 17.361
2005: 16.454
2006: 20.043
2007: 25.495
2008: 18.200
2009: 18.000
Αν κάνουμε την πρόσθεση, προκύπτει σύνολο 115.000 εισιτηρίων διαρκείας μέσα σε έξι καλοκαίρια. Σε μια συνέντευξη Τύπου το Μάιο του 2005 ο Ντέμης είχε πει ότι ο μέσος όρος της τιμής των διαρκείας είναι 310 ευρώ. Επειδή από τότε έγιναν κάποιες μικροαυξήσεις στις τιμές, ας πάρουμε ως μέσο όρο τα 350 ευρώ. Με τον πολλαπλασιασμό προκύπτει ότι τα λεφτά που έδωσαν μόνο για διαρκείας οι φίλοι της ΑΕΚ είναι (χονδρικά) 40 εκατομμύρια ευρώ. Χώρια τα λεφτά από επιπλέον εισιτήρια σε ντέρμπι και ευρωπαϊκά παιχνίδια.
Σ΄ αυτόν τον κόσμο, λοιπόν, που έξι καλοκαίρια στηρίζει και με το παραπάνω την ΑΕΚ, χωρίς να επηρεάζεται από ένα σωρό καταστάσεις που τον ξενέρωσαν, έρχεται ο Κανελλόπουλος το 2010 να του πει πως πρέπει να βάλει κι άλλα λεφτά για να σωθεί η ομάδα. Με δέλεαρ, τη δυνατότητα που θα έχει ο οπαδός να συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων. (Μεταξύ μας, τώρα, αν ρωτήσετε εκατό οπαδούς, τι γουστάρουν περισσότερο, να συναποφασίζουν για τις τύχες της ομάδας ή να βρεθεί επιτέλους και για την ΑΕΚ ένας …Βγενόπουλος, υποθέτω ότι το αποτέλεσμα θα είναι συντριπτικό υπέρ της δεύτερης λύσης).
Πριν φτάσει σ’ αυτή την πρόταση ο Κανελλόπουλος, οφείλει να μιλήσει ξεκάθαρα για το 2004. Γιατί απέτυχε, τότε, η προσπάθεια (αρκετών) να πείσουν το Νικολαϊδη, για τη μετατροπή της ΠΑΕ σε εταιρία λαϊκής βάσης. Γιατί το πολέμησε ο Ντέμης, γιατί δεν γιγαντώθηκε ποτέ η «Ένωση 1924». Γιατί ,άνθρωποι που κάποτε έπιναν νερό στο όνομα του Ντέμη, ήταν δίπλα στον Ντέμη από τον καιρό που έπαιζε μπάλα, είναι πεπεισμένοι σήμερα πως η προσπάθεια του 2004 πήρε λάθος δρόμο όταν ο Ντέμης αποφάσισε να διοικήσει ως «απόλυτος μονάρχης». Με τα λεφτά του κόσμου και της παρέας που τον ακολούθησε και τον πίστεψε το 2004. Των μετόχων που έβαλαν και έχασαν τα χρήματα τους. Από τα πολλά που έβαλε μεταξύ άλλων και ο Κανελλόπουλος (3-4 εκατομμύρια), μέχρι τα λίγα των μικρομετόχων. Λίγα βεβαίως τρόπος του λέγειν, διότι για να βάλει πενήντα χιλιάρικα (το 2004) ο γιατρός ο Λουτσίδης επειδή πίστεψε στον Ντέμη, έκανε του κόσμου τα ξενύχτια σε εφημερίες. Τα δούλεψε σκληρά και από το υστέρημα του τα έδωσε στον Ντέμη.
Έξι χρόνια αργότερα τίποτα δεν είναι όπως το 2004. Ντέμης δεν υπάρχει σήμερα για να εμπνεύσει τον κόσμο και να τον κάνει (κανονικά) συνέταιρο στην ΑΕΚ. Το εισόδημα του μισθοσυντήρητου οπαδού (εφόσον δεν είναι άνεργος) έχει συρρικνωθεί επικίνδυνα και επειδή όπως μας προϊδεάζουν «ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα», έρχονται ακόμα πιο ζόρικες μέρες. Έρχονται καταστάσεις που θα υποχρεώσουν τον οπαδό να υπολογίζει και το ευρώ που θα χαλά για πασατέμπο στο γήπεδο.
Το μοντέλο που ακολουθούν αρκετοί ευρωπαϊκοί σύλλογοι, με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά και να στηρίζει οικονομικά τις ομάδες, δεν είναι τόσο απλό να εφαρμοστεί στο δικό μας ποδόσφαιρο. Πρώτα πρώτα, λόγω διαφοράς στην κουλτούρα, στην αντίληψη περί ποδοσφαίρου. Για τον οπαδό της Ντόρτμουντ, που βρέξει χιονίσει θα «φουλάρει» το «Βεστφάλεν» (στο οποίο αποτελεί είδηση αν πάνε λιγότεροι από 75.000 φίλαθλοι, όποιο κι αν είναι το ματς), το γήπεδο είναι τρόπος ζωής. Στην Αγγλία, στη Γερμανία, όπου δεν βρίσκεις εισιτήριο ούτε για δείγμα, ο κόσμος πάει στο γήπεδο επειδή αγαπάει το ποδόσφαιρο και την ομάδα του. Στην Ελλάδα, πάει επειδή αγαπάει τη νίκη. Επίσης πάει στα ντέρμπι και στα ευρωπαϊκά. Τέλος. Το έχουμε δει άπειρες φορές και στην ΑΕΚ, ακόμα και τα χρόνια που έπαιζε στη Ν.Φιλαδέλφεια. Δυο στραβά αποτελέσματα να κάνει, λίγο πίσω να μείνει βαθμολογικά, την μεθεπόμενη Κυριακή οι μισοί θα έχουν ξενερώσει και δεν θα πάνε στο γήπεδο.
Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα για το γήπεδο, αν υπάρχει μια πιθανότητα να υλοποιηθεί το εγχείρημα με τη λαϊκή βάση, πιο εύκολα θα το τρέξεις και θα το πετύχεις αν έχεις δικό σου γήπεδο. Αν η ΑΕΚ σήμερα διέθετε ένα δικό της παλατάκι, «τριαντάρι» στη Ν.Φιλαδέλφεια, θα είχε άλλη δυναμική και ο ΑΕΚτζής θα έβλεπε μια ελπιδοφόρα προοπτική στηρίζοντας οικονομικά την ομάδα. Αυτή την προοπτική του την στέρησε το «παρεάκι», τον Μάιο του 2005. Συμμετείχε τότε και ο Κανελλόπουλος, στην λυσσαλέα προσπάθεια να χάσει τις εκλογές ο Μελισσανίδης. Και να στηριχθεί ο συνδυασμός του Ζούπα. Του λαμπρού κατά τάλλα παλαίμαχου αθλητή και λαμπρού επιστήμονα, που από τότε κανείς δεν τον ξανάδε σε εκδήλωση της ΑΕΚ…
Έστω ότι θα μαζευτούν εικοσαπλάσιοι από τους 700 που ενεγράφησαν στο προ 7ετίας φιλόδοξο εγχείρημα της «Ένωσης 1924», όταν ο Ψαριανός με τεράστιο αγώνα με το ζόρι μάζεψε 17 χιλιάρικα. Ας πούμε ότι θα βρεθούν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα 15.000 φίλοι της ΑΕΚ που θα πειστούν να δίνουν από το …περίσσευμα τους κατά μέσο όρο και 300 ευρώ ετησίως. Λέω 300, γιατί άλλος μπορεί να βάλει πενηντάρικο και κατοστάρικο και άλλος πεντακοσάρικο. Το συνολικό ποσό που θα μπει στα ταμεία της ΠΑΕ είναι λίγο κάτω από τα πέντε εκατομμύρια.
Μια χαρά για τον προϋπολογισμό του Άρη, ενδεχομένως του ΠΑΟΚ, καθόλου καλά για μια ΑΕΚ που οφείλει κάθε χρόνο να επιδιώκει την αναμέτρηση με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό. Εκεί πρέπει να είναι ο πήχης για ομάδα του μεγέθους της ΑΕΚ και όχι να ρίχνει ματιές στη Θεσσαλονίκη για το πώς λειτουργεί και τα καταφέρνει περίφημα στον Άρη η λέσχη φίλων του. Επιπροσθέτως, για να επιστρέψουμε στα νούμερα, αυτοί οι 15.000 που θα δώσουν κατά μέσο όρο από τρία κατοστάρικα, θα πρέπει να βγάλουν από την τσέπη τους κι άλλα διακόσια – τριακόσια ευρώ για να αγοράσουν ένα εισιτήριο διαρκείας, έστω σε μειωμένη τιμή, λόγω της προνομιακής σχέσης που θα έχουν ως μέλη – μέτοχοι.
Τέλος πάντων, ας μη συνεχίσουμε άλλο με (πρόχειρους) υπολογισμούς, μιας και όλα είναι θεωρία και ας δούμε την ουσία του θέματος. Ο Κανελλόπουλος διατύπωσε μια πρόταση (στην εφημερίδα «Εξέδρα») για την οποία όφειλε να αγωνιστεί το 2004. Άργησε (μόνο) έξι χρόνια ο Τάκης και δεν γνωρίζουμε (ακόμη) αν στην περίπτωση του ισχύει το «κάλλιο αργά, παρά ποτέ».
Την χρυσή ευκαιρία η ΑΕΚ την κλώτσησε το 2004. Όταν βγήκε μπροστά ο Ντέμης και η αποδοχή του έφτανε στα επίπεδα του …101%. Όταν η συσπείρωση των οπαδών της ΑΕΚ χτύπησε ταβάνι. Όταν το Ολυμπιακό Στάδιο «γέμιζε», όταν ξεκίνησε μια μόδα που πλέον έγινε καθεστώς και γι’ αυτό μπορούν να είναι περήφανοι οι ΑΕΚτζίδες. Έγιναν οι μεγαλύτεροι χορηγοί της ΑΕΚ από το 2004 μέχρι σήμερα. Ο αιμοδότης της ΑΕΚ ήταν ο ίδιος ο κόσμος της. Και το λένε τα νούμερα με τα διαρκείας που διέθετε κάθε καλοκαίρι.
2004: 17.361
2005: 16.454
2006: 20.043
2007: 25.495
2008: 18.200
2009: 18.000
Αν κάνουμε την πρόσθεση, προκύπτει σύνολο 115.000 εισιτηρίων διαρκείας μέσα σε έξι καλοκαίρια. Σε μια συνέντευξη Τύπου το Μάιο του 2005 ο Ντέμης είχε πει ότι ο μέσος όρος της τιμής των διαρκείας είναι 310 ευρώ. Επειδή από τότε έγιναν κάποιες μικροαυξήσεις στις τιμές, ας πάρουμε ως μέσο όρο τα 350 ευρώ. Με τον πολλαπλασιασμό προκύπτει ότι τα λεφτά που έδωσαν μόνο για διαρκείας οι φίλοι της ΑΕΚ είναι (χονδρικά) 40 εκατομμύρια ευρώ. Χώρια τα λεφτά από επιπλέον εισιτήρια σε ντέρμπι και ευρωπαϊκά παιχνίδια.
Σ΄ αυτόν τον κόσμο, λοιπόν, που έξι καλοκαίρια στηρίζει και με το παραπάνω την ΑΕΚ, χωρίς να επηρεάζεται από ένα σωρό καταστάσεις που τον ξενέρωσαν, έρχεται ο Κανελλόπουλος το 2010 να του πει πως πρέπει να βάλει κι άλλα λεφτά για να σωθεί η ομάδα. Με δέλεαρ, τη δυνατότητα που θα έχει ο οπαδός να συμμετέχει στη λήψη αποφάσεων. (Μεταξύ μας, τώρα, αν ρωτήσετε εκατό οπαδούς, τι γουστάρουν περισσότερο, να συναποφασίζουν για τις τύχες της ομάδας ή να βρεθεί επιτέλους και για την ΑΕΚ ένας …Βγενόπουλος, υποθέτω ότι το αποτέλεσμα θα είναι συντριπτικό υπέρ της δεύτερης λύσης).
Πριν φτάσει σ’ αυτή την πρόταση ο Κανελλόπουλος, οφείλει να μιλήσει ξεκάθαρα για το 2004. Γιατί απέτυχε, τότε, η προσπάθεια (αρκετών) να πείσουν το Νικολαϊδη, για τη μετατροπή της ΠΑΕ σε εταιρία λαϊκής βάσης. Γιατί το πολέμησε ο Ντέμης, γιατί δεν γιγαντώθηκε ποτέ η «Ένωση 1924». Γιατί ,άνθρωποι που κάποτε έπιναν νερό στο όνομα του Ντέμη, ήταν δίπλα στον Ντέμη από τον καιρό που έπαιζε μπάλα, είναι πεπεισμένοι σήμερα πως η προσπάθεια του 2004 πήρε λάθος δρόμο όταν ο Ντέμης αποφάσισε να διοικήσει ως «απόλυτος μονάρχης». Με τα λεφτά του κόσμου και της παρέας που τον ακολούθησε και τον πίστεψε το 2004. Των μετόχων που έβαλαν και έχασαν τα χρήματα τους. Από τα πολλά που έβαλε μεταξύ άλλων και ο Κανελλόπουλος (3-4 εκατομμύρια), μέχρι τα λίγα των μικρομετόχων. Λίγα βεβαίως τρόπος του λέγειν, διότι για να βάλει πενήντα χιλιάρικα (το 2004) ο γιατρός ο Λουτσίδης επειδή πίστεψε στον Ντέμη, έκανε του κόσμου τα ξενύχτια σε εφημερίες. Τα δούλεψε σκληρά και από το υστέρημα του τα έδωσε στον Ντέμη.
Έξι χρόνια αργότερα τίποτα δεν είναι όπως το 2004. Ντέμης δεν υπάρχει σήμερα για να εμπνεύσει τον κόσμο και να τον κάνει (κανονικά) συνέταιρο στην ΑΕΚ. Το εισόδημα του μισθοσυντήρητου οπαδού (εφόσον δεν είναι άνεργος) έχει συρρικνωθεί επικίνδυνα και επειδή όπως μας προϊδεάζουν «ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα», έρχονται ακόμα πιο ζόρικες μέρες. Έρχονται καταστάσεις που θα υποχρεώσουν τον οπαδό να υπολογίζει και το ευρώ που θα χαλά για πασατέμπο στο γήπεδο.
Το μοντέλο που ακολουθούν αρκετοί ευρωπαϊκοί σύλλογοι, με τον κόσμο να συμμετέχει ενεργά και να στηρίζει οικονομικά τις ομάδες, δεν είναι τόσο απλό να εφαρμοστεί στο δικό μας ποδόσφαιρο. Πρώτα πρώτα, λόγω διαφοράς στην κουλτούρα, στην αντίληψη περί ποδοσφαίρου. Για τον οπαδό της Ντόρτμουντ, που βρέξει χιονίσει θα «φουλάρει» το «Βεστφάλεν» (στο οποίο αποτελεί είδηση αν πάνε λιγότεροι από 75.000 φίλαθλοι, όποιο κι αν είναι το ματς), το γήπεδο είναι τρόπος ζωής. Στην Αγγλία, στη Γερμανία, όπου δεν βρίσκεις εισιτήριο ούτε για δείγμα, ο κόσμος πάει στο γήπεδο επειδή αγαπάει το ποδόσφαιρο και την ομάδα του. Στην Ελλάδα, πάει επειδή αγαπάει τη νίκη. Επίσης πάει στα ντέρμπι και στα ευρωπαϊκά. Τέλος. Το έχουμε δει άπειρες φορές και στην ΑΕΚ, ακόμα και τα χρόνια που έπαιζε στη Ν.Φιλαδέλφεια. Δυο στραβά αποτελέσματα να κάνει, λίγο πίσω να μείνει βαθμολογικά, την μεθεπόμενη Κυριακή οι μισοί θα έχουν ξενερώσει και δεν θα πάνε στο γήπεδο.
Και μιας και το ‘φερε η κουβέντα για το γήπεδο, αν υπάρχει μια πιθανότητα να υλοποιηθεί το εγχείρημα με τη λαϊκή βάση, πιο εύκολα θα το τρέξεις και θα το πετύχεις αν έχεις δικό σου γήπεδο. Αν η ΑΕΚ σήμερα διέθετε ένα δικό της παλατάκι, «τριαντάρι» στη Ν.Φιλαδέλφεια, θα είχε άλλη δυναμική και ο ΑΕΚτζής θα έβλεπε μια ελπιδοφόρα προοπτική στηρίζοντας οικονομικά την ομάδα. Αυτή την προοπτική του την στέρησε το «παρεάκι», τον Μάιο του 2005. Συμμετείχε τότε και ο Κανελλόπουλος, στην λυσσαλέα προσπάθεια να χάσει τις εκλογές ο Μελισσανίδης. Και να στηριχθεί ο συνδυασμός του Ζούπα. Του λαμπρού κατά τάλλα παλαίμαχου αθλητή και λαμπρού επιστήμονα, που από τότε κανείς δεν τον ξανάδε σε εκδήλωση της ΑΕΚ…
