Αν είχε και ο ΠΑΟΚ έναν… Ριβάλντο

Στην… Βραζιλιάνικη ατμόσφαιρα της Τούμπας ο Ριβάλντο ένιωθε πολύ οικεία. Με την μεγάλη του κλάση «καθάρισε» το παιχνίδι, έχοντας «βοηθό» του τον Καστίγιο. Στην άλλη πλευρά στον ΠΑΟΚ έκανε… μπαμ η έλλειψη ενός δημιουργικού παίκτη στο κέντρο.

Ας να μην είναι Ριβάλντο, αρκεί να έχει την ικανότητα να βγάλει μία πάσα στους επιθετικούς και να προωθήσει το παιχνίδι.

Διότι ο Ζαγοράκης, ο Ηλιάδης και ο Μουμίν που έπαιξαν στο κέντρο περιορίζονταν στα ανασταλτικά τους καθήκοντα. Πασαδόρος δεν είναι κανένας από τους τρεις. Κι ούτε είχε ο Βούκοτιτς τέτοιο παίκτη στον πάγκο.

Κι αφού δεν υπήρχε ανάπτυξη ούτε από τα καν από τα άκρα, όπως με τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ, ήταν λογικό οι επιθέσεις του ΠΑΟΚ να γίνονται με «γιόμες» που είχαν στόχο το κεφάλι του Μίετσελ και του Τόργκελε, οι οποίοι σκόραραν με προσωπικές ενέργειες και όχι από οργανωμένες προσπάθειες.

Δεν παίζεται έτσι ποδόσφαιρο… Η πονηρή κίνηση του Κωνσταντίνου να «μαρκάρει» τον Φερναντέζ στην ισοφάριση στο δεύτερο ημίχρονο, δείχνει ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού υπερτερούσαν έναντι των συναδέλφων τους του ΠΑΟΚ όχι μόνο σε ποδοσφαιρική ποιότητα, αλλά και σε εξυπνάδα.

Μετά απ’ όλα αυτά το τελικό 3-2 υπέρ του Ολυμπιακού μέσα στην Τούμπα ήταν ένα απόλυτα φυσιολογικό φινάλε. Όσο και εάν προσπαθούσαν να το αλλάξουν με τις ιαχές και τις φωνές τους από την κερκίδα οι 30.000 οπαδοί του ΠΑΟΚ δεν τα κατάφεραν…