Αν ο Χάβος ήτανε… Χαβιέρ
Εάν αντί για Μάκη Χάβο τον έλεγαν Μανουέλ Χαβιέρ, Ολιβιέ Χαβιέν, ή Μπόζινταρ Χάβιτς θα είχε γίνει... Θεός. Ανέλαβε μια παραπαίουσα ψυχολογικά και διχασμένη ομάδα και σε τέσσερα ματς στον πάγκο έχει τρεις νίκες στην Ελλάδα και μια άδικη ήττα στην Ευρώπη.
Εντάξει, ο Χάβος δεν έχει την εμπειρία και το βιογραφικό του προπονητή για μια ομάδα με υψηλούς στόχους, όπως ο ΠΑΟΚ. Ως πρώην ποδοσφαιριστή της ομάδας όμως, με σημαντική καριέρα στη Τούμπα, θα μπορούσε να τον περιβάλλει όλη η οικογένεια του ΠΑΟΚ με περισσότερη εμπιστοσύνη και να αποτελέσει με καθολική στήριξη – και όχι με μουρμούρες – τον μεταβατικό προπονητή, έως ότου βρει, με ηρεμία και χωρίς καμία πρεμούρα και βιασύνη, ο Θόδωρος Ζαγοράκης τον κατάλληλο τεχνικό της επόμενης τριετίας, απ’ όλες τις απόψεις (δύσκολο για μήνα Νοέμβριο).
Και γιατί όχι, εάν συνεχίσει και τα πηγαίνει καλά ο Χάβος να μείνει στον πάγκο για όλη τη σεζόν. Υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα στο εξωτερικό πρώην ποδοσφαιριστών μεγάλων ομάδων με μηδενική προπονητική εμπειρία (π.χ. Γκουαρντιόλα), στους οποίους οι σύλλογοι εμπιστεύθηκαν τις τύχες τους και δεν περίμεναν τον ξένο «Σωτήρα». Αλλά ο Χάβος, όπως και ο κάθε Χάβος, είναι θύμα της ελληνικής ξενομανίας, με λίγες εξαιρέσεις, όπως του Νιόμπλια που πήρε πρωτάθλημα πέρυσι με τον Παναθηναϊκό.
Ο Χάβος όχι μόνο δεν στηρίχθηκε από την αρχή και απ’ όλους μέσα στον ΠΑΟΚ, αλλά χλευάστηκε από αρκετούς οπαδούς της ομάδας επειδή, προφανώς, τόλμησε να βάλει στη θέση τους πολλούς από τους κακομαθημένους άσους της ομάδας, οι οποίοι σήκωσαν μπαϊράκι από τότε που έφυγε ο Σάντος.
Δεν ξέρω, εάν η άγουσα για τα αποδυτήρια που έδειξε στον Γκαρσία τις πρώτες μέρες ανάληψης των καθηκόντων του ως πρώτου προπονητή, ήταν μια κίνησή του προσχεδιασμένη, με την έννοια της αποστολής μηνύματος σε όλους τους παίκτες ή ήταν μια κίνηση αυθόρμητη, αλλά σίγουρα ήταν μια κίνηση σωστή, γιατί κατάλαβαν όλοι οι παίκτες πως ο ΠΑΟΚ δεν είναι κάποια συνοικιακή ομάδα για να κάνουν ό,τι θέλουν. Ομάδα χωρίς πειθαρχία, δεν νοείται.
Οι κινήσεις του Χάβου έως τώρα δείχνουν ότι τον διέπει μια σοβαρότητα. Στο κοουτσάρισμα τόλμησε και άλλαξε το σύστημα της ομάδας, βάζοντας το δικό του στίγμα στην ανάπτυξή της. Στα εκτός έδρας ματς, όπως στο Μαδριγάλ και στο Παγκρήτιο, «έστησε» την ομάδα με 4-1-4-1 και στα εντός έδρας, όπως με τον Πανιώνιο, με καθαρό 4-4-2. Τα αποτελέσματα τον δικαίωσαν.
Στο Μαδριγάλ ο ΠΑΟΚ έκανε μια αξιοπρεπέστατη εμφάνιση, άφησε την Βιγιαρεάλ μακριά από την εστία του Κρέσιτς και έχασε το παιχνίδι στις λεπτομέρειες. Με τον Πανιώνιο πήρε μια άνετη νίκη, με αρκετά καλή εμφάνιση, «καθαρίζοντας» τον αγώνα από το πρώτο ημίωρο.
Φυσικά ήταν και τυχερός ο Χάβος. Με τον Εορδαϊκό στην Πτολεμαϊδα, σε ένα παιχνίδι κυπέλλου, μην ξεχνάμε, με ιδιαιτερότητες, πήρε την πρόκριση στο τελευταίο λεπτό της παράτασης και με τον Εργοτέλη με γκολ στις καθυστερήσεις. Η τύχη, όμως, είναι γνωστό ότι πάει με τους ικανούς και τους τολμηρούς. Στο Παγκρήτιο ο ΠΑΟΚ δεν έθελξε με την απόδοσή του, αλλά έκανε την ανατροπή και «γύρισε» το ματς, παίζοντας με συνεκτικότητα στις γραμμές του και ψυχραιμία και επιδιώκοντας το γκολ της νίκης μέχρι το τέλος. Η επιμονή και η υπομονή των παικτών του δικέφαλου του βορρά επιβραβεύτηκε με το πολύ όμορφο γκολ του – πολλάκις κατά την διάρκεια του ματς – προωθημένου Κοντρέρας.
Τονίζω το, «πολλάκις», διότι η κίνηση του Κοντρέρας στο γκολ δεν ήταν τυχαία. Ολοφάνερα οι πολλές προωθήσεις του Χιλιανού στόπερ σε όλο τον αγώνα ήταν τακτική επιλογή και οδηγία από τον πάγκο. Άρα το γκολ, ναι μεν, προήλθε από λάθος απόκρουση αμυνομένου, αλλά εμπεριείχε ομαδικό σχεδιασμό και ικανότητα.
Η κίνηση και η κάθετη πάσα – μισό γκολ του Βιεϊρίνια στην ισοφάριση ήταν… όλα τα λεφτά. Σημαντικό και το γεγονός ότι ο Σαλπιγγίδης σκόραρε σε δεύτερο συνεχόμενο ματς, δείχνοντας ότι ξαναβρίσκει το δρόμο προς τα δίχτυα. Στο γκολ του Εργοτέλη ευθύνεται ο Μαλεζάς που έχασε τον Μπούντιμιρ. Το δεύτερο ημίχρονο στο Παγκρήτιο ήταν μοιρασμένο μεταξύ των δυο ομάδων, κυρίως διότι ο ΠΑΟΚ δεν είχε την δυνατότητα ελέγχου στην μεσαία γραμμή, αφού ο Φωτάκης στον κεντρικό άξονα, μετά από μερικά καλά παιχνίδια, υστέρησε σε απόδοση και ήταν μόνος του ο Βιτόλο.
Ο ΠΑΟΚ δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί ούτε το αριθμητικό πλεονέκτημα, γιατί εξαιτίας του – ενδεδειγμένου – τρόπου αποβολής του Ζούνιορ και αμφοτέρων καθυστερήσεων για τραυματισμούς, στο τελευταίο τέταρτο ελάχιστος χρόνος καθαρού ποδοσφαίρου παίχθηκε.
Συμπερασματικά, η επιλογή του προπονητή της επόμενης τριετίας είναι μια πολύ σοβαρή απόφαση, η οποία θα έχει θετικές ή αρνητικές αγωνιστικές και οικονομικές επιπτώσεις για το μέλλον της ομάδας. Είναι μια απόφαση που δεν πρέπει να παρθεί βεβιασμένα, ούτε στον «βωμό» της ικανοποίησης του λαϊκού αισθήματος που ζητά την έλευση του μεγάλου ονόματος από το εξωτερικό εδώ και ρώτα.
«Μεσσίες» δεν υπάρχουν. Υπάρχουν προπονητές καλοί ή πολύ καλοί, ακριβοί ή περισσότερο προσιτοί στα οικονομικά δεδομένα του ΠΑΟΚ. Το τιμόνι μέχρι τώρα το κρατάει καλά ο Χάβος. Αυτό είναι διαπραγματευτικό ατού στα χέρια της διοίκησης Ζαγοράκη για την τελική επιλογή του προπονητή και από αγωνιστικής και από οικονομικής απόψεως.
Από αγωνιστικής απόψεως γιατί οι υποψήφιοι προπονητές μαθαίνουν για την πορεία του ΠΑΟΚ και επηρεάζονται θετικά όταν είναι καλή και από οικονομικής απόψεως, γιατί η διοίκηση δεν βιάζεται να προσλάβει έναν προπονητή όσο ακριβά και εάν κοστίσει, «υποθηκεύοντας» το οικονομικό μέλλον της ΠΑΕ.
