Ανατολάκης: Το διπλό πρόσωπο του Ιανού

Οταν ο
Ντούσαν Μπάγεβιτς έκανε το καθοριστικό “παιδομάζωμα” που κατά γενική ομολογία καθόρισε την πορεία του ελληνικού πρωταθλήματος τα επόμενα… έντεκα χρόνια, ένα από τα ταλέντα που βρέθηκαν στο λιμάνι, έστω και καθυστερημένα, ήταν ο
Γιώργος
Ανατολάκης. Με τη φανέλα του
Ηρακλή, ο γεννημένος στις 16 Μαρτίου του 1974 κεντρικός αμυντικός, είχε δώσει τα διαπιστευτήριά του και η κάθοδος στον Πειραιά αποτέλεσε την επιβράβευσή του.

Κάτι περισσότερο από δέκα χρόνια μετά από εκείνο τον Ιανουάριο, ο 33χρονος πλέον Ανατολάκης, αποχαιρετά τον Ολυμπιακό έχοντας γράψει τη δική του σελίδα στην ιστορία των “ερυθρολεύκων”. Τα δέκα πρωταθλήματα σε έντεκα χρόνια είναι και δικό του κατόρθωμα, ωστόσο εξίσου σημαντικό “λιθαράκι” έχει βάλει και στη “φτωχή” εμπειρία σε προχωρημένες φάσεις ευρωπαϊκών διοργανώσεων.

Η γενικότερη πορεία του ως ποδοσφαιριστής των “ερυθρολεύκων” ακροβατεί μεταξύ δύο πραγματικοτήτων. Καλός-κακός. Χρήσιμος-ευνοημένος. Παθιασμένος-αντιαθλητικός. Κάθε πλευρά μπορεί να υποστηρίζει με αποδείξεις ότι ο Γιώργος Ανατολάκης ανήκει σε όλες αυτές τις κατηγορίες. Ο διεθνής αμυντικός έχει καταφέρει να… δικαιώσει τους πάντες. Το διπλό του πρόσωπο ήταν και αυτό που τον χαρακτήρισε όλα αυτά τα χρόνια…

Στα πρώτα του χρόνια στον Ολυμπιακό βρήκε στην άμυνα την ηγετική μορφή του Κυριάκου Καραταΐδη. Αν και πήρε αρκετά μαθήματα από πολύπειρο συμπαίκτη του, από τα πρώτα του χρόνια έδειξε τις διαφορετικές… διαθέσεις του. Και ήταν άγριες. Σκληρά μαρκαρίσματα, προκλητικές συμπεριφορές που ξεγελούσαν τον αντίπαλο και τον εξωθούσαν σε απώλεια της ψυχραιμίας και πολλές φορές αντιαθλητικές προβολές τον έβαλαν γρήγορα στη λίστα με τους αμυντικούς που φοβάσαι να… πλησιάσεις.

Αυτά, όσον αφορά τα 100 μέτρα του γηπέδου, αφού εκτός αυτού, ο χαρακτήρας του είναι τελείως διαφορετικός. Κλειστός και ήρεμος άνθρωπος, σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει τον ποδοσφαιριστή Ανατολάκη. Η παρέα του (ή η κλίκα του, σε ακόμα μία διπλή ανάγνωση των πραγμάτων), ο Γρηγόρης Γεωργάτος και ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος, το επιβεβαιώνουν αυτό, αφού τον έζησαν τόσο εκτός γηπέδου, όσο και στην αμυντική γραμμή της ομάδας, όταν συνυπήρξαν για αρκετό καιρό.

Η ταχύτητά του ήταν πάντα το μειονέκτημά του και προσπαθούσε να το εξισορροπήσει με τον πάθος και τον τσαμπουκά. Αυτά τα στοιχεία πολλές φορές ξεπερνούσαν τα όρια και παίκτες όπως ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Κώστας Κιάσσος το γνωρίζουν καλά, αφού μετά από μαρκαρίσματά του έμειναν για αρκετούς μήνες μακριά από τους αγωνιστικούς χώρους.

Ο χαρακτήρας που έβγαλε στο γήπεδο ήταν και αυτός που τον… κρατούσε εκεί. Αν και όλοι οι προπονητές του Ολυμπιακού έψαχναν μία βελτιωμένη συνταγή για την αμυντική γραμμή της ομάδας, είτε προσθέτοντας παίκτες, είτε αλλάζοντας σύστημα, ο Ανατολάκης ήταν πάντα εκεί. Ισως γιατί είχε δημιουργήσει το δικό του κατεστημένο, βγάζοντας τα “κάστανα από τη φωτιά” όταν οι πειραματισμοί είχαν ατυχές αποτέλεσμα.

Ποτέ δεν φοβήθηκε να βγει μπροστά για να σώσει τα προσχήματα. Οταν το πετύχαινε, γινόταν πρωτοσέλιδο. Πολλές φορές, όμως, τα (καθοριστικά) λάθη του τον καταβαράθρωναν. Ακόμα κι έτσι, διατηρούσε τη θέση του στη βασική ενδεκάδα, αφού τα χρόνια περνούσαν, οι τίτλοι, όμως, συνέχιζαν να έρχονται. Σε έναν φύσει επιθετικό Ολυμπιακό, ο Ανατολάκης ήταν η σταθερή για κάθε τεχνικό, ο οποίος είχε περισσότερο στο νου του την επίθεση.

Οι ευρωπαϊκές κατραπακιές, όμως, πλήθαιναν, το ίδιο και οι αντιδράσεις από τον κόσμο. Η αυταπάρνηση και η ψυχή που διέκριναν το παιχνίδι του δεν ήταν αρκετές για να γλιτώσουν τον Ολυμπιακό από την “επτάρα” από τη Γιουβέντους, ή τις “τεσσάρες” από Λιόν και Βαλένθια μέσα στο “Καραϊσκάκη”. Τα σημαντικά λάθη του και η αδυναμία του να τα βγάλει πέρα ακόμα και με βατούς αντιπάλους, τον κατέστησαν αναλώσιμο για τους φιλάθλους.

Ο μεταγραφικός σχεδιασμός των “ερυθρολεύκων” περιείχε πάντα και έναν κεντρικό αμυντικό. Τον διάδοχό του. Ή τουλάχιστον ποδοσφαιριστές που θα προσπαθούσαν να τον αντικαταστήσουν, διότι τελικώς αυτοί που κατέφθαναν στο προπονητήριο του Ρέντη, σπανίως κατάφερναν να πείσουν τον εκάστοτε τεχνικό του Ολυμπιακού να προβεί στην αλλαγή προσώπου στην “καρδιά” της άμυνας.

Η φετινή χρονιά ήταν αρκετά περίεργη για τον ίδιο. Το συμβόλαιό του τελείωνε το καλοκαίρι του 2007 και μονόδρομος για την ανανέωση (την οποία επιθυμούσε ο ίδιος), ήταν οι καλές εμφανίσεις. Ενα λάθος του με τον Παναθηναϊκό επέφερε την πιο άσχημη στιγμή της φετινής χρονιάς για τους “ερυθρολεύκους”, αφού το πρωτάθλημα (θεωρητικά) είχε εξασφαλιστεί και η επικράτηση επί του “αιωνίου” ήταν ο εναπομείναντας στόχος. Η χρονιά… κατέληξε ως συνήθως: πρωτάθλημα, κακή πορεία στην Ευρώπη.

Το μήνυμα, για ακόμα μία φορά, είχε σταλεί. Ανανέωση. Μόνο που φέτος, σε αντίθεση με τα προηγούμενα καλοκαίρια, έπεσε “θύμα” της. Ο ποδοσφαιριστής με τα περισσότερα πρωταθλήματα στην Ελλάδα (μαζί με τον Τζόρτζεβιτς, τον Δομάζο και τον Αλεξανδρή), ο αμυντικός με τους περισσότερους εχθρούς στην Ελλάδα, αποτελεί παρελθόν για τον Ολυμπιακό. Το ερώτημα, όμως, παραμένει και αφορά τον αντικαταστάτη του. Τον αμυντικό, δηλαδή, με μεγαλύτερα τεχνικά χαρίσματα, που θα μπορεί να μαρκάρει αντιπάλους ακόμα και πιο γρήγορους από αυτόν, αλλά και τον αμυντικό που θα εμψυχώνει τους συμπαίκτες του σε δύσκολες καταστάσεις και έδρες και θα καταφέρνει για μία δεκαετία να παραμείνει βασικός και αναντικατάστατος στο κέντρο της άμυνας του Ολυμπιακού…

---