Αναζητούνται (επειγόντως) ιδέες και φαντασία…

Κάποια στιγμή επέστρεψε ο Τσιάρτας, προστέθηκε και ο Ίβιτς. Η ΑΕΚ και στις κακές χρονιές της, δηλαδή σ’ εκείνες που έχανε από νωρίς το τρένο και δεν διεκδικούσε τίτλο, σε κάθε παιχνίδι έφτιαχνε μίνιμουμ 4-5 ευκαιρίες για γκολ. Στις πολύ καλές μέρες, έβγαζε ακόμα και μια ντουζίνα από φάσεις. Δεν ήταν ποτέ στείρα παραγωγικά, αυτό το πρωτοείδαμε στην επιστροφή Σάντος (2004), όταν μειώθηκαν ο συντελεστής ευκαιριών – τερμάτων. Ο Φερέρ προσπάθησε να επαναφέρει το μοντέλο με την ΑΕΚ που επιτίθεται, δημιουργεί και σκοράρει, αλλά κάπου στην πορεία τα θαλάσσωσε και ο Ισπανός.

Ώσπου ήρθαν ο Δώνης και τα συστήματα του, που να σας πω την αλήθεια με εκνευρίζουν αφάνταστα, διότι ελάχιστα με ενδιαφέρουν (αν δηλαδή θα παίξει με 4-3-3 ή 4-4-2). Θυμάμαι τον Ντέμη σε εκείνη την συνέντευξη Τύπου τον περασμένο Μάρτιο, όταν βγήκε δημοσίως να πει ότι «δεν είναι μπάλα αυτή που παίζει η ομάδα». Τον ρώτησα τότε «ποια στοιχεία θα πρέπει να έχει ο νέος προπονητής» και ο πρόεδρος (έχοντας ουσιαστικά συμφωνήσει με τον Δώνη) απάντησε τόσο απλά, τόσο όμορφα και ωραία: «Θέλω μια ομάδα η οποία να έχει κατοχή της μπάλας, να παίζει εξαιρετικά, να βλέπεις πράγματα τα οποία καταλαβαίνεις ότι έχουν δουλευτεί και βγαίνουν στο γήπεδο και θα χαίρεσαι που βλέπεις ποδόσφαιρο.»

Ο Δώνης προσελήφθηκε για να έχει κατοχή μπάλας η ΑΕΚ, να επιβάλλει ρυθμό, να παίζει εξαιρετικά. Και στο «εξαιρετικά» φαντάζομαι ότι ο Ντέμης θα εννοούσε μια ομάδα που θα είναι συμπαγής πίσω, δημιουργική και θεαματική μπροστά. Μέχρι στιγμής η ΑΕΚ του Δώνη, σου δίνει την εντύπωση ότι ξέρει μονάχα να αμύνεται, να παλεύει, να κόβει, να καταστρέφει. Το έκανε μια χαρά 58 λεπτά στο Φάληρο, όταν επέτρεψε στον Ολυμπιακό να πατήσει περιοχή μονάχα στην κεφαλιά του Τοροσίδη και απόκρουση του Σάχα.

Σ’ αυτό το διάστημα των 58 λεπτών η ΑΕΚ δεν υπάρχει πουθενά δημιουργικά. Δεν αναπτύσσεται με ορθόδοξο τρόπο. Δεν υπάρχει passing game. Καμία επιθετική πρωτοβουλία από τα μπακ. Καμιά μπαλιά κάθετη από τον άξονα. Καμιά προσωπική ενέργεια, να πάρει βρε παιδί μου κάποιος την μπάλα και να υπερισχύσει στο «ένας εναντίον ενός». Για αυτοματισμούς ούτε λόγος να γίνεται. Κίνηση, «ένα-δυο», πλαγιοκοπήσεις, τίποτα, μηδέν. Ο Νικοπολίδης περίπου θεατής. Ο Αβράαμ και ο Άντζας, περισσότερη δουλειά είχαν στο ίδιο γήπεδο με αντίπαλο τον Τσέζαρεκ.

Την είδα και πέρσι την ΑΕΚ στο Φάληρο, την είδα και πρόπερσι, την βλέπω από το 1982. Τόσο ρηχή επιθετικά δεν την θυμάμαι. Έβγαλε την Κυριακή 90 λεπτά με μιάμισι φάση. Το δοκάρι του Σκόκο είναι η μια. Στην μισή βάλτε όποια υποψία ευκαιρίας θέλετε. Την κεφαλιά του Κυργιάκου. Την κεφαλιά του Μπλάνκο. Ένα σουτ από πλάγια στην κλειστή γωνία του Τζιμπούρ. Ψευτο-ευκαιρίες, δηλαδή, τίποτα το σπουδαίο.

Φαντάζομαι ότι ο χαρισματικός ποδοσφαιριστής Ντέμης δεν θα ‘θελε με τίποτα να παίζει στην κορυφή, σε μια τόσο φτωχή σε ιδέες και φαντασία ομάδα. Θα ήταν ένας μοναχικός καβαλάρης στην έρημο και θα έψαχνε μάταια για μια όαση.

Το ξεκαθαρίζω για να μην παρεξηγηθώ. Το ρόστερ της ΑΕΚ είναι πάρα πολύ καλό. Δεν λέω «το καλύτερο των τελευταίων ετών», όπως το είδε ο Ντέμης, γιατί είναι πολύ νωρίς να πάρουμε τόσο τολμηρή θέση χωρίς προηγουμένως να δούμε πράγματα στο γήπεδο.

Σ’ αυτό το ρόστερ, ωστόσο, ισχύει ο κανόνας που λίγο πολύ ακολουθεί κάθε ομάδα: «Δείξε μου τα χαφ που έχεις να σου πω τι ομάδα είσαι». Λοιπόν, τα κουκιά είναι μετρημένα, δεν χρειάζεται να το φιλοσοφήσουμε και πολύ: Μπασινάς, Πελετιέρι, Λαγός, Καφές, Ρίκκα, Πλιάτσικας, Χετεμάι. Μια χαρά χαφ εργάτες-χαμάληδες είναι σχεδόν όλοι για να καταστρέφουν το παιχνίδι του αντιπάλου, να κόβουν, να μαρκάρουν, να δίνουν την μπάλα στα δυο μέτρα, άντε το πολύ στα τρία. Υπάρχει κανείς από τα χαφ που ανέφερα παραπάνω, ο οποίος θα πάρει την ομάδα πάνω του, θα ξεχωρίσει για τον υψηλό δείκτη τεχνικής, για τις δημιουργικές του ικανότητες, θα βγάζει από μια έως δυο ασίστ σε κάθε ματς;

Εγώ δεν βλέπω κανέναν, ούτε τον Μπασινά που ύστερα από έξι επίσημα ματς με την φανέλα της ΑΕΚ, εδέησε να βγάλει και μια μακρινή πάσα για γκολ (δοκάρι Σκόκο). Ούτε τον Πελετιέρι, που είναι σούπερ στα ανασταλτικά του καθήκοντα (κι ας έκανε το λάθος στο πρώτο γκολ του Ολυμπιακού), που τρέχει, μαρκάρει, καλύπτει χώρους, κλείνει τρύπες, αλλά πολύ φοβάμαι ότι στην παραγωγή δεν έχει και πολλά να δώσει.

Άφησα σκοπίμως έξω τον Σκόκο διότι όσο και να επιμένει ο Δώνης, δεν με πείθει (προς το παρόν) ότι ο Αργεντινός μπορεί να ανταποκριθεί σε ρόλο χαφ, είτε κινούμενος στις πτέρυγες, είτε στον άξονα ως «δεκάρι». Ο Σκόκο το φωνάζει με το παιχνίδι του, με την απόδοση του, από ματς σε ματς: Μπροστινός είναι, μόνο κοντά στο αντίπαλο τέρμα μπορεί να πάρει (πολλά) πράγματα από το ταλέντο του η ΑΕΚ.

Στο Καραισκάκη, τον είδαμε πότε αριστερά, πότε δεξιά, πότε στον άξονα. Απαρατήρητος πέρασε. Αισθητή έκανε την παρουσία του μια φορά. Όταν κινήθηκε από θέση (δεύτερου) επιθετικού στην μπαλιά του Μπασινά και το σουτ στο δοκάρι. Να δεχτώ ότι ο Δώνης ως προπονητής που δουλεύει κάθε μέρα με τους παίκτες, ξέρει δέκα πράγματα παραπάνω από τον καθένα μας. Το αποτέλεσμα όμως δεν τον δικαιώνει. Τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με τον ρόλο του Σκόκο στο παιχνίδι της ομάδας.

Όλα τα υπόλοιπα για 4-3-3, 4-4-2 και όποια άλλα νούμερα σας αρέσουν, είναι για να βρισκόμαστε σε δουλειά. Νομίζω ότι και στο ένα σύστημα, και στο άλλο σύστημα, τα χαφ της ΑΕΚ είναι τα ίδια. Και τα μπακ, από τα οποία περιμένεις βοήθεια στην ανάπτυξη, επίσης είναι τα ίδια.

Όλα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά, αν στο ρόστερ της ΑΕΚ υπήρχε ένα αξιόλογο δημιουργικό χαφ (και δεν μιλάω για κλασσικό «δεκάρι» που είναι είδος προς εξαφάνιση). Διότι δεν θυμάμαι ποτέ την ΑΕΚ, στις πέντε πρώτες αγωνιστικές οι ευκαιρίες για γκολ να μετρούνται συνολικά στα δάχτυλα των δυο χεριών. Τόσες φάσεις, η καλή ΑΕΚ, τις έκανε όχι σε πέντε, αλλά σε ένα παιχνίδι…

ΥΓ 1: «Το πρόβλημα στην οργάνωση παιχνιδιού ξεκινά από την άμυνα» είπε μετά το ντέρμπι ο Δώνης. Συγγνώμη κόουτς, παικταράς είναι ο Κυργιάκος, με διαφορά ο κορυφαίος Έλληνας σέντερ μπακ, αλλά δεν είναι δα και Μπεκενμπάουερ για να κατεβάζει την μπάλα…

ΥΓ 2: Ούτε ο Μαιστόροβιτς (ο οποίος παρεμπιπτόντως έκανε στο Φάληρο με διαφορά το καλύτερο του παιχνίδι) διαθέτει την τεχνική για να κατεβάσει την μπάλα. Αν δεν κάνω λάθος αυτή την ικανότητα (μέχρι ενός σημείου) την είχε ο Δέλλας…

ΥΓ 3: Την αλλαγή του Μαιστόροβιτς με τον Κουτρομάνο, ούτε ο Φερέρ δεν θα την σκεφτόταν…

ΥΓ 4: Φυσικά δεν ήρθε ούτε η καταστροφή, ούτε η συντέλεια του κόσμου για την ΑΕΚ με μια ήττα στο Καραισκάκη. Η ΑΕΚ «έφαγε» 4 εκεί (πρεμιέρα 91-92) και πήρε πρωτάθλημα. «Έφαγε» τρία εκεί την επόμενη χρονιά από τον Αλέφαντο και ξαναπήρε πρωτάθλημα. Το πρόβλημα είναι άλλο. Πόσο θα πάρει σ’ αυτή την ομάδα να αποκτήσει κάτι πολύ βασικό. Αγωνιστική ταυτότητα…

ΥΓ 5: Όχι, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα ήταν καλύτερα τα πράγματα στο δημιουργικό κομμάτι με τον 37χρονο Ριβάλντο στην ενδεκάδα. Με τον «Ρίμπο» η ΑΕΚ ένα όφελος θα είχε στα σίγουρα. Καλύτερο αποτέλεσμα στα στημένα. Αν κρίνω από τα φάουλ και τα κόρνερ που έχει πάρει εργολαβία ο Μπασινάς…