Αντωνίου: “Θα θυσίαζα 5 πρωταθλήματα για ένα κύπελλο ΟΥΕΦΑ”
Εναν ευρωπαϊκό τίτλο και συγκεκριμένα το κύπελλο ΟΥΕΦΑ αντί ενός σερί πρωταθλημάτων προτιμά ο διευθυντής ποδοσφαίρου του Παναθηναϊκού, Κώστας Αντωνίου, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο επίσημο περιοδικό του συλλόγου, "Παναθηναϊκό Τριφύλλι". Παράλληλα, υποστήριξε ότι ο Παναθηναϊκός δεν είχε τύχη για τον τίτλο βάσει τους κανόνες που παίχτηκε το ελληνικό πρωτάθλημα.
– Για τη συνεργασία και τον ρόλο του εντός Παναθηναϊκού
“Δεν υπάρχει πρόβλημα εσωτερικά, μεταξύ μας βρίσκουμε εύκολα τρόπο να λειτουργούμε αρμονικά. Στο κάτω κάτω δεν είναι ευρεσιτεχνία του Παναθηναϊκού το εν λόγω μοντέλο, εφαρμόζεται στο 95% των ευρωπαϊκών ομάδων. Πρόβλημα όμως υπάρχει συχνά προς τα έξω, όταν άνθρωποι που δεν ξέρουν, κρίνουν και βγάζουν συμπεράσματα, χρεώνοντας ή πιστώνοντας πράγματα σε ανθρώπους που δεν πρέπει και στην πραγματικότητα δεν τους αναλογούν. Δεν είμαι ‘υπερ-προπονητής’ όπως ενδεχομένως κάποιοι πιστεύουν. Ο δικός μου ρόλος αφορά στην εποπτεία και τη διοικητική υποστήριξη διαφόρων τμημάτων, συμπεριλαμβανομένου και του αγωνιστικού, δηλαδή της πρώτης ομάδας. Κι έχω την τελική έγκριση στην εισήγηση που θα πάει στον πρόεδρο γι’ αυτό”.
– Για τις περσινές μεταγραφές
“Υπήρξε μία συγκεκριμένη φιλοσοφία και στρατηγική, παρ’ όλο που η προετοιμασία που είχε γίνει γι’ αυτές ήταν ελλιπής. Θυμηθείτε πως ξεκίνησα στις 5 Ιουνίου και στις 24 η ομάδα άρχιζε προετοιμασία, ενώ δεν είχε ακόμη καν βρει προπονητή. Η λογική μας ήταν να διαμορφώσουμε μία ομάδα από Ελληνες και ξένους, σε αναλογία περίπου 50-50, με 7-8 παίκτες στο ρόστερ που μολονότι δεν θα ήταν εξαρχής έτοιμοι, θα είχαν τις προδιαγραφές να γίνουν μεγάλοι ποδοσφαιριστές. Ο Μουν, ο Σιμάο, ο Χριστοδουλόπουλος, ο Πετρόπουλος, ο Ρουκάβινα, ο Νίνης, ο Ντέιβιντ και άλλοι ίσως, είναι τέτοιοι και είμαι πεπεισμένος ότι τουλάχιστον 2-3 έχουν όλες τις δυνατότητες να αποτελέσουν βασικές και σημαντικές μονάδες στο μέλλον”.
– Για την κουβέντα “αν ο Μποτινέλι κάνει 3, ο Μελίσσης κάνει 23″…
“Κατ’ αρχάς δεν επρόκειτο για δήλωση, αλλά για μία φράση που ειπώθηκε στο αεροδρόμιο, σε μια συζήτηση με κάποιους ανθρώπους. Και δεν ειπώθηκε καν έτσι. Αυτό που έλεγα και συνεχίζω να πιστεύω, είναι πως έχουμε συχνά την τάση να θεωρούμε αυτοδίκαια πολύ σημαντικούς κάποιους ξένους παίκτες, απαξιώνοντας παράλληλα κάποιους Ελληνες ποδοσφαιριστές. Σε ό,τι αφορά στον Μποτινέλι τουλάχιστον δικαιώθηκα, αφού στα μισά της χρονιάς επέστρεψε άπραγος στην Αργεντινή. Από τις μεταγραφές που κάναμε εμείς πέρσι –και οι οποίες ήταν επιλογή μας να κυμαίνονται κατά μέσο όρο γύρω στα 2 εκατομμύρια ευρώ- όλοι, πλην του Σόουζα, έπαιξαν. Από 8 έως 25 παιχνίδια στη σεζόν. Η Μπάγερν έδωσε 17 για τον Μπρένο και δεν παίζει καν”.
– Για την οικονομική αξιολόγηση των ποδοσφαιριστών
“Λένε ότι η αξία ενός παίκτη είναι όσα και τα λεφτά που είναι διατεθειμένος κάποιος τρελός να πληρώσει γι’ αυτόν. Είναι δεκάδες τα παραδείγματα παικτών που αποκτήθηκαν με 10-15 εκατομμύρια τη μία σεζόν και μετά από 2-3 χρόνια πουλήθηκαν έναντι 2 ή 3 και το αντίστροφο. Ο Μότα της Τζένοα, πέρσι το καλοκαίρι, προσφερόταν δωρεάν. Πήγαινε σήμερα να τον αποκτήσεις… Δεν είναι απλό το θέμα. Πολλά εξαρτώνται από τον τρόπο που η κάθε ομάδα θα αξιοποιήσει έναν ποδοσφαιριστή και την πίστη που θα επενδύσει σ’ αυτόν”.
– Για αυτούς που δεν αποκτήθηκαν
“Αναφέρθηκαν τουλάχιστον 50 ονόματα. Προφανώς δεν μας απασχόλησαν όλοι. Ο Πεγεράνο μας ενδιέφερε στ’ αλήθεια, αλλά δεν καταφέραμε να τον φέρουμε στην Ελλάδα. Ο Ζιβέ επίσης, μετά από την επίμονη απαίτηση του προπονητή να αποκτήσουμε έναν αριστεροπόδαρο στόπερ. Μας ενδιέφερε ο Ρικάρντο Ολιβέιρα, αλλά προτίμησε την Μπέτις. Τον Πιζάρο επίσης προσπαθήσαμε πέρσι το καλοκαίρι να τον αποκτήσουμε, μα δεν τα καταφέραμε”.
– Για την απουσία προσωπικοτήτων
“Αποψή μου είναι πως οι μεγάλοι παίκτες χτίζονται μέσα από την ομάδα. Δεν έρχεται σε κανέναν η επιφοίτηση που τον ονομάζει προσωπικότητα, αυτός είναι ένας τίτλος που κερδίζεται μέσα από τα παιχνίδια, μέσα από την αποδοχή της ομάδας, του κόσμου, του Τύπου. Ενα προσωπικό παράδειγμα: ο Παναθηναϊκός από το ’79 έως το ’83 δεν έπαιρνε πρωτάθλημα. Πάρθηκε λοιπόν εκείνη την χρονιά η απόφαση να προωθηθούν νέα παιδιά, πλαισιωμένα από 5-6 μεταγραφές. Ημασταν ο Θανάσης Δημόπουλος, ο Μαυρίδης, ο Βονόρτας, ο Κάβουρας, ο Καραβίδας, ο Λαφτσής κι εγώ σε ηλικία 21-22 ετών. Η ομάδα εκείνη πήρε νταμπλ. Πιστεύω ότι από την περσινή ομάδα έλειπαν συγκεκριμένα στοιχεία: η ικανότητα στο ένας εναντίον ενός και η ταχύτητα στην επίθεση, στοιχεία που η ομάδα νομίζω πως τώρα έχει”.
– Για τον αποκλεισμό από τον Πανσερραϊκό
“Ακόμη είμαι θυμωμένος και στενοχωρημένος για εκείνη την βραδιά. Θεωρώ πως αυτή ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία της χρονιάς, το ότι δεν πήγαμε στον τελικό του κυπέλλου, μιας και με τους κανόνες που παίχθηκε και φέτος το ελληνικό πρωτάθλημα, δεν νομίζω ότι θα μπορούσαμε να το πάρουμε, παρά μόνο ίσως να ήμασταν πλησιέστερα βαθμολογικά στην κορυφή”.
– Για τους στόχους που έχουν τεθεί
“Ο στόχος που ως διευθυντής ποδοσφαίρου έχω θέσει από την πρώτη στιγμή σε ό,τι αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι, είναι ότι μέσα στη διετία θα έχουμε πάρει πρωτάθλημα και θα έχουμε περάσει από μία φάση ομίλων στην Ευρώπη. Το δεύτερο έγινε ήδη. Θα πρέπει παρ’ όλα αυτά να ξεκαθαρίσουμε όλοι τι προτεραιότητες θέλουμε: ένα πρωτάθλημα ή να ανέβει η ομάδα μας επίπεδο στην Ευρώπη. Ως διευθυντής ποδοσφαίρου θα θυσίαζα 5 πρωταθλήματα για ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ως οπαδός όχι…!”
– Η ετοιμότητα εν όψει καλοκαιριού
“Σε επίπεδο προετοιμασίας μεταγραφικών κινήσεων, είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ, για να κινηθούμε σύμφωνα και με τις υποδείξεις του προπονητή. Αναδιοργανώσαμε το τμήμα σκάουτινγκ και διαθέτουμε πλέον λύσεις για όλες τις θέσεις. Ετοιμους παίκτες, υποσχόμενους, οικονομικούς μα αξιόπιστους – μην ξεχνάτε πως για μία ομάδα δεν υπάρχουν μόνο αγορές, μα και πιθανές προτάσεις πώλησης”.
– Για το νεοσύστατο τμήμα σκάουτινγκ
“Αριθμεί 16 άτομα. Δεν είναι όμως όλοι τους επιφορτισμένοι να βρουν παίκτες για την πρώτη ομάδα. Εξι από αυτούς δουλεύουν μόνο για τις Ακαδημίες, έχοντας ήδη φέρει για πρώτη φορά προς αξιολόγηση πάνω από 300 παιδιά και 37 από αυτά έχουν ήδη μεταγραφεί στον Παναθηναϊκό. Θα σας πω ότι μία μικρομεσαία ευρωπαϊκή ομάδα –π.χ. η Ουντινέζε- διαθέτει πάνω από 40. Ολοι όσοι εργάζονται σήμερα στο τμήμα έχουν συμφωνία 6 μηνών και μετά από αυτό το διάστημα, θα κριθεί το σύστημα και τα αποτελέσματά του και θα καταλήξουμε στο μοντέλο που μας ταιριάζει”.
