Αντρές Πάλοπ: Man of the Match

Κάποιοι τερματοφύλακες είναι σαν το
παλιό καλό -κόκκινο- κρασί. Εκείνο που μένει χρόνια ξεχασμένο στο κελάρι, αλλά όταν έρθει η ώρα του
σε αποζημιώνει χάρη στο άρωμα και στη γεύση του. Αντίστοιχα συμβαίνει με τους… Κέρβερους (όχι του Κάτω) του ποδοσφαιρικού μας κόσμου. Είναι χρόνια στη σκιά ωσότου ωριμάσουν, αλλά όταν τους δοθεί η ευκαιρία ξέρουν να την σφιχταγκαλιάσουν.

Τα παραδείγματα πολλά, μα το πιο πρόσφατο είναι ο Αντρές Πάλοπ Θερβέρα: ο τερματοφύλακας της Σεβίλλης, ο οποίος με τις τρεις αποκρούσεις πέναλτι στο τελικό του Κυπέλλου UEFA κόντρα στην Εσπανιόλ άφησε ανεξίτηλο το όνομά του στο χορτάρι του “Χάμπντεν Παρκ”. Λίγοι θα θυμούνται πως οι Αντριάνο και Κανουτέ σκόραραν. Ουδείς όμως θα ξεχάσει πως οι Λουίς Γκαρθία, Ζονάτας και Τορεχόν βρήκαν μπροστά τους… ένατείχος με το όνομα Πάλοπ χαραγμένο πάνω του.

Ο ίδιος πάντως είχε προλάβει
να γίνει ήδη πρωτοσέλιδο, κερδίζοντας το δικό του μερίδιο δόξας,πριν από δύο ακριβώς μήνες – 15 Μαρτίου. Τότε που για την ίδια διοργάνωση (Κύπελλο UEFA), στον επαναληπτικό της φάσης των “16” με τη
Σαχτάρ στο Ντόνετσκ
σκόραρε (!) με κεφαλιά στις καθυστερήσεις και ισοφαρίζοντας για τη Σεβίλλη σε 2-2 έστειλε το ματς στην παράταση (μετέπειτα ο Σεβαντόν χάρισε την πρόκριση). Σαν ο Θεός να ήθελε το τρόπαιο να μείνει στην Ανδαλουσία.

Για εκείνους που σας είναι ακόμη άγνωστος, μην θεωρήσετε πως είναι “χθεσινός” στα γήπεδα. Δέκα χρόνια επαγγελματικής καριέρας μετρά ο γεννημένος στη Βαλένθια -τον Οκτώβριο του 1973- Πάλοπ. Κι ως γνήσια “νυχτερίδα” έμαθε τα μυστικά του επαγγέλματος στη μεγάλη ομάδα του Λεβάντε. Επειδή ωστόσο, όταν βρέθηκε στην πρώτη ομάδα, ήταν μόλις 24 χρόνων (μικρός για τερματοφύλακας) και συνεπώς δεν είχε τις απαραίτητες εμπειρίες παραχωρήθηκε στη γειτονική και μικρότερων απαιτήσεων Βιγιαρεάλ.

Μαζί της κέρδισε την άνοδο στην Primera Division, αλλά η πίεση ήταν αβάσταχτη. To “κίτρινο υποβρύχιο” δεν άντεξε και υποβιβάστηκε, με τον Πάλοπ να παίρνει μετά από 35 συμμετοχές σε δύο χρόνια (1997-99)το δρόμο της επιστροφής για το “Μεστάγια”. Η τύχη όμως δεν τον ευνόησε καθόλου. Ο Σαντιάγο Κανιθάρες, μέλος τότε της εθνικής Ισπανίας, είχε καπαρώσει τη θέση του βασικού και ο ήρωας της ιστορίας μας έπρεπε να κάνει υπομονή.

Το κατάλαβε και περίμενε τη σειρά του. Άλλα σε έξι σεζόν αγωνίστηκε μόλις 43 φορές και περισσότερο σε παιχνίδια που δεν έκρυβαν την παραμικρή σημασία. Ούτε ο… Ιώβ δεν θα άντεχε τόσο. Η λύση της μεταγραφής αποτελούσε μονόδρομο, αν όντως ήθελε να παίξει. Στα 32 του πλέον ένιωθε έτοιμος να πάρει φανέλα βασικού. Η πρόταση της Σεβίλλης ήρθε την κατάλληλη στιμή. Το καλοκαίρι του 2005 ο Πάλοπ πατά γερά στα πόδια του και αποδέχεται την πρόταση των Ανδαλουσιάνων. Από την ημέρα που έφτασε στο “Σάντσεθ Πιθχουάν” δεν κοίταξε πίσω. Ο ίδιος βρήκε το λιμάνι του και η Σεβίλλη τον ήρωά της.