ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Απήργησαν και οι παίκτες της ΑΕΚ

Έχω την αίσθηση ότι οι παίκτες της ΑΕΚ συνέβαλλαν στον αγώνα που δίνουν τούτες τις μέρες χιλιάδες εργαζόμενοι σε όλη την χώρα. Απήργησαν. Ασορτί με το κλίμα των ημερών, η παράσταση των ποδοσφαιριστών της ομάδας ήταν στο πνεύμα “δεν δουλεύω, απεργώ”. Με την ειδοποιό διαφορά, ότι οι εργαζόμενοι των οποίων πλήττονται βάναυσα τα εργασιακά τους δικαιώματα, απεργούν για να διεκδικήσουν πράγματα. Οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ δεν διεκδίκησαν τίποτα. Παραδόθηκαν.

Απήργησαν και οι παίκτες της ΑΕΚ
Ναι, εντάξει υπάρχει η ποιότητα της Ζενίτ. Το 6 στα 6 δεν είναι τυχαίο. Ναι, ξέρω τα μπάτζετ των δυο ομάδων είναι η νύχτα με την ημέρα, για όσους αρέσκονται να βάζουν σε διάταξη στον αγωνιστικό χώρο τα εκατομμύρια από τη μια, με τα ψίχουλα από την άλλη. Ναι, δεν αποκλείεται να είχαν αλλάξει οι ισορροπίες του αγώνα, αν ο Μπλάνκο είχε βάλει το πέναλτι, αλλά με τα “αν” δεν κάνουμε δουλειά και ασφαλώς δεν υπάρχει κανένας λόγος να ρίξουν όλο το “ανάθεμα” στον Αργεντινό.

Παίκτες και παικταράδες, παγκοσμίως, έχουν χάσει πέναλτι σε κρίσιμα ματς, δεν είναι εκεί το θέμα. Νομίζω ότι όλα αυτά (πιθανόν) να τα λέμε για να χαϊδεύουμε τα αυτιά μας. Αυτό που εγώ είδα ήταν μια ομάδα που μπήκε στον αγωνιστικό χώρο, συμβιβασμένη με την ιδέα της ισοπαλίας. Ο Χιμένεθ την παραμονή, είπε στους Ρώσους δημοσιογράφους, ότι δεν ξέρει τι πάει να πει ισοπαλία, ότι δεν παίζει για την ισοπαλία. Πιθανώς να είναι έτσι, αλλά στο ματς από το ξεκίνημα ήταν διαφορετική η αίσθηση.

Μια ΑΕΚ που την απασχολούσε πρωτίστως να κρατήσει μακριά από την εστία της αυτόν τον τρομερό Μπουχάροφ και την παρέα του. Μια ΑΕΚ που έδινε την εντύπωση, πως ήθελε να πάει το ματς σ’ αυτό που λέμε …κούτσου-κούτσου ποδόσφαιρο. Σιγουριά, χαμηλοί τόνοι στο ματς, να μην τους τρομάξουμε και τους αφυπνίσουμε, μπας και το κάνουμε “φιλικό” και πάρουμε τον πόντο. Τουλάχιστον στο πρώτο ημίχρονο και μέχρι το 43′ που ο Μπουχάροφ “χόρεψε” τον Μανωλά, αυτό ακριβώς έδειχνε η ΑΕΚ.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν άλλη ιστορία, εντελώς διαφορετικό σενάριο. Η πίεση της ΑΕΚ κράτησε δεν κράτησε κάνα δεκάλεπτο. Αφού δεν ισοφάρισε εκεί λίγο πριν ή μετά το 60ο λεπτό, μετά πλέον δεν μπορούσε να αναχαιτίσει μια ομάδα που τρέχει, που ξέρει να αναπτύσσεται και να βρίσκεται σε θέση βολής με τρεις μπαλιές.

Είναι σαφές ότι η ΑΕΚ δεν μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη, όχι μόνο επειδή ήταν γενική η νωχελικότητα του πρώτου ημιχρόνου, αλλά επειδή σε τέτοια ματς απαιτείται, εκτός από κατάθεση ψυχής και ποδοσφαιρική κλάση. Σκόκο κάτω, Λυμπερόπουλος κάτω, Μπλάνκο άφαντος πριν και (ιδίως) μετά το πέναλτι. Αν δεν βγουν πράγματα απ’ αυτούς, τότε από ποιον; Από τον Μπερνς ή τον Λεονάρντο;

Δεν περιμένει κανείς να δει την ΑΕΚ σε 0-3 από τη Ζενίτ για να βγάλει το συμπέρασμα ότι υπάρχει ποιοτικό έλλειμμα στο ρόστερ. Αυτό προϋπήρχε και ουδείς μπορεί να προδικάσει μέχρι που θα πάει η ιστορία. Αν δηλαδή, θα δημιουργηθούν (τον Γενάρη και το καλοκαίρι) οι προϋποθέσεις από τη διοίκηση, για να δουλέψει με περισσότερους ποιοτικούς (ή έστω ταλαντούχους, παίκτες με προοπτική εξέλιξης) ή αν θα συνεχίσει να κάνει πειράματα τύπου “Μπλάνκο δεξί χαφ-εξτρέμ”. Ό,τι έκανε πέρσι και ο Μπάγεβιτς και τ’ άκουγε.

Δεν ήρθε καμιά συντέλεια του κόσμου που η ΑΕΚ αποκλείστηκε. Εκείνο που κάθεται βαρύ είναι το σκορ. Ακούει και διαβάζει ο άλλος στην Ευρώπη 0-3 και αμέσως πέφτεις στα μάτια του. Χάνεις πολλά σε επίπεδο εντυπώσεων. Καταστροφικό πιθανόν να είναι για την ΑΕΚ το οικονομικό. Η χασούρα από τη μη συμμετοχή στους “32”. Ενάμισι εκατομμύριο ευρώ, είναι ποσό που θα το στερηθεί. Και θα πρέπει να το βάλει από την τσέπη του ο Παπάς, πιθανόν και ο Νοτιάς. Θα τα βάλουν; Θα δείξει…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ