Από τη μια το μαρτύριο, από την άλλη ο στόχος (Κυπέλλου)
Αν αναλογιστούμε ότι πέρσι στο ίδιο γήπεδο – ανήμερα των Φώτων – με σαφώς πιο ποιοτικό υλικό και περισσότερες λύσεις, η ΑΕΚ έχασε (κι ενώ πήγαινε για πρωτάθλημα) από τον Αστέρα, τότε μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει πρόοδος.
Μέχρι εκεί όμως. Και τίποτα περισσότερο. Προσωπικά πέρα από το γκολ του Μαϊστόροβιτς, δεν θα έχω τίποτα να θυμάμαι μετά από καιρό για τούτη τη νέα αποκαρδιωτική εμφάνιση της ΑΕΚ. Κι όλα αυτά που λέει ο Μπάγεβιτς, για πάθος, πείσμα και πειθαρχία, τα ακούω βερεσέ. Διότι με εμφανίσεις σαν αυτή της Κυριακής, κερδίζεις ένα στα πέντε ματς. Χάνεις στα άλλα δυο και φέρνεις ισοπαλία τις άλλες δυο φορές. Κι ας έχεις πάθος, πείσμα και πειθαρχία.
Για να καταλάβω, δηλαδή, σε σχέση με το άθλιο παιχνίδι που έκανε μεσοβδόμαδα η ΑΕΚ στην Ξάνθη, που ήταν η βελτίωση; Τις ευκαιρίες που έκανε η Ξάνθη (η οποία τα έβαλε), τις έκανε και ο Αστέρας. Τον Ζαϊρί τον μάρκαρε με τα μάτια ο Κουτρομάνος (προφανώς επειδή δεν μπορούσε αλλιώς), ο Σάχα ήταν τρεις φορές εκεί που έπρεπε να είναι για να μείνει καθαρή η εστία.
Να πάμε στο κομμάτι της δημιουργίας; Της παραγωγής φάσεων; Το ανέκδοτο της χρονιάς. Βεβαίως, χιλιοειπωμένα πράγματα, πιθανόν δε και κουραστικά να τα επαναλαμβάνουμε. Ωστόσο ρωτούσα μετά και φίλους μου, που βλέπουν την ΑΕΚ, πολλά χρόνια, από τα πέτρινα 80s. «Θυμάστε, ρε, κανένα ματς που να μην έχει κάνει η ομάδα ούτε ίχνος ευκαιρίας σε 90 λεπτά;» Κανείς δε θυμόταν, πάντα και στα χειρότερα, μια φάση θα την έκανες.
Στην Τρίπολη ήταν αυτή, μια και μοναδική. Το στημένο στο τέλος. Φάουλ Ενσαλίβα, κεφαλιά Μαιστόροβιτς, γκολ. Μαζί με τον Σάχα, μακράν οι δυο πολυτιμότεροι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ την Κυριακή. Και οι δυο παρεξηγημένοι. Τον έναν πήγε να τον «τελειώσει» ο προηγούμενος προπονητής κι ευτυχώς που δεν πρόλαβε. Τον άλλο πήγε να τον «τελειώσει» η γκρίνια, η αμφισβήτηση, η μουρμούρα στην αρχή της σεζόν. Και από την αφεντιά μου, δε βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Τον κρίναμε υπερβολικά και αυστηρά τον Σουηδό για ένα δυο «τσαφ» στο ξεκίνημα της περιόδου. Ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για εξαιρετικής ποιότητας αμυντικό. Τώρα αν δεν αντέξει η ΑΕΚ ή δεν (θα) έχει την πολυτέλεια να τον πληρώνει και του χρόνου (ένα εκατομμύριο ετησίως της στοιχίζει μαζί με την εφορία) αυτό είναι ζήτημα που θα κριθεί μετά τον Μάιο και σε συνάρτηση με τις όποιες (διοικητικές) εξελίξεις.
Είναι σαφές πλέον πως ούτε ο Μπάγεβιτς έχει τη δυνατότητα να βρει λύσεις στο δημιουργικό και παραγωγικό τομέα. Για να αναπτυχθεί σωστά και ορθόδοξα η ομάδα, θα πρέπει να έχει ακραίους μπακ και χαφ που δεν έχει. Θα πρέπει τα δυο σέντερ μπακ (ή μάλλον ένα από τα δυο) να κατεβάζουν μπάλα, που δεν κατεβάζουν. Θα πρέπει ο Σκόκο να έχει ουσιαστική συμμετοχή στην παραγωγική διαδικασία, που δεν έχει. Θα πρέπει ο Πελετιέρι, να δείξει αρετές και στη δημιουργία, που δεν τις έχει δείξει. Θα πρέπει τα καλά ματς του Τζιμπούρ να είναι περισσότερα από τα κακά, που δεν είναι.
Θα πρέπει ο Μπλάνκο να μάθει να παίζει αρμονικά με τον Τζιμπούρ (και αντίστροφα), που δεν έχει μάθει. (Όλα αυτά μαζί, ή κάποια απ’ αυτά, πιθανώς να τα δούμε ως τον Μάιο σε ένα – δυο ματς στο Ολυμπιακό Στάδιο. Θα’ ναι απλώς η εξαίρεση, που δεν επιβεβαιώνει τον κανόνα…)
Όσο για τους πιτσιρικάδες, μην περιμένουμε πολλά πράγματα από την μια μέρα στην άλλη. Καλό είναι που υπάρχουν στην ομάδα και παίρνουν χρόνο συμμετοχής. Ο Χετεμάι, που ασφαλώς στα 22 δεν θεωρείται πιτσιρικάς, δεν με έπεισε ούτε με τον Θρασύβουλο, ούτε και στην Τρίπολη όπου βεβαίως έτρεξε, πάλεψε, μόχθησε. Για τον Φινλανδό, που είχε αφήσει υποσχέσεις στην πρώτη του χρονιά, ειλικρινά δεν έχω καταλάβει ακόμα ποια θέση του ταιριάζει. Ο Παυλής δεν είναι ασφαλώς αυτός που είδαμε στην Τρίπολη. Είναι περισσότερο παίκτης περιοχής, να κινείται λίγο έξω απ’ αυτήν και να «μπουκάρει» μέσα. Στην Τρίπολη έπρεπε να γυρίζει πίσω, να μαρκάρει από την πλευρά του και να βοηθά τον Κουτρομάνο. Για τον Ταχτσίδη, περιμένω την ημέρα που θα ξεκινήσει βασικός. Έχει τις προδιαγραφές, αλλά ο Μπάγεβιτς το πάει σιγά σιγά το πράγμα.
Έχω την αίσθηση πως αυτό που βιώνουν εφέτος οι φίλοι της ΑΕΚ είναι ένας εφιάλτης. Ένα μαρτύριο. Όχι τόσο για το τεράστιο μείον από την κορυφή, όσο γι’ αυτό που βλέπουν τα ματάκια τους. Πονάνε τα ματάκια όλων μας. Υπ’ αυτή την έννοια θα έπρεπε να παρακαλάμε αυτό το μαρτύριο να πάρει ένα τέλος όσο γίνεται το συντομότερο. Λάθος. Υπάρχει το ματς της Τετάρτης, υπάρχει ένας στόχος εφικτός, το Κύπελλο. Θα είναι δύσκολο, αλλά ασφαλώς όχι και τόσο ακατόρθωτο να ανατρέψει το 2-1 της Ξάνθης. Αν τα καταφέρει, ανοίγει ο δρόμος, στους δυο ημιτελικούς (μάλλον με Παναθηναϊκό) θα παιχτεί μια χρονιά…
ΥΓ: Άλλο ένα ματς, στο οποίο ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή η απουσία του Καφέ από τη μεσαία γραμμή. Κι επειδή απ’ ότι είδα δεν είναι ούτε στην αποστολή για την Τετάρτη, μπορώ να ρωτήσω: «Μα επιτέλους, κόκαλα έχει αυτός ο …Καφές;»
