Από τους Γκάλη, Γιαννάκη στη… Μαδρίτη. Ο Γ. Νάτου σχολιάζει τον θρίαμβο του Άρη

Η ώρα για να αποτιμηθεί η επιτυχία του
Άρη στο “Βιθέντε Καλντερόν” έρχεται άμεσα, καθώς αυτό το επικό ως προς τον τρόπο και την υφή του
2-3 λειτουργεί αυτόνομα. Πολύ απλά, επειδή ο Άρης έπαψε χτες το βράδυ να φέρει τη στάμπα της Θεσσαλονίκης κι έγινε ομάδα όλης της Ελλάδας. Οι Αρειανοί γνωρίζουν τι πάει να πει αυτό…



Όταν στεγάζονταν υπό τη σκέπη του Άρη
ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και τα άλλα παιδιά, κανείς δεν γνώριζε πού θα φτάσει αυτή η ομάδα. Και πού έφτασε… ανοίγοντας τις αγκαλιές της για να κλείσει μέσα όλους τους Έλληνες, στη χώρα και τον κόσμο ολόκληρο. Στη Μαδρίτη, έστω και για ένα βράδυ, συνέβη το ίδιο.




Το ψυχολογικό θέμα που έχουμε ως Έλληνες απέναντι σε Ισπανούς το γνωρίζουμε κι από την καλή κι από την ανάποδη. Στο μπάσκετ τους λέμε “κακό δαίμονα”, επειδή είναι καλύτεροι και πάντα χάνουμε, στο ποδόσφαιρο μετρούσαμε 48 αγώνες επί ισπανικού εδάφους χωρίς νίκη. Χάναμε από το αεροδρόμιο. Κι όχι μόνον, ως ελληνικό ποδόσφαιρο έχουμε γνωρίσει ορισμένες από τις βαρύτερες ήττες μας στα γήπεδα της Πριμέρα Ντιβιζιόν. Μέχρι που πήγε ο Άρης να παίξει με την Ατλέτικο και να, που άρχισαν να βγαίνουν μηνύματα ενθουσιασμού από οπαδούς άλλων ομάδων, από φιλάθλους που βλέπουν μια ελληνική ομάδα στο εξωτερικό και επιθυμούν να κερδίσει, όποια κι αν είναι αυτή.
Έτσι, ο Άρης φόρεσε γαλανόλευκα μετά τα κιτρινόμαυρα και είχε την αύρα όλων μας μαζί του.

Για να γίνει αυτό το αποτέλεσμα χρειάστηκε ανατροπή. Απέναντι στην κάτοχο του τροπαίου, του Ντιέγκο Φορλάν που μας έκανε για πάντα δικούς του στο Μουντιάλ, του Κουν Αγκουέρο για τον οποίο η Τσέλσι δίνει 50 εκατομμύρια ευρώ, του Κίκε Σάντσεθ Φλόρες, της ομάδας που κατάφερε να τραβήξει πέρυσι το βλέμμα από τη Ρεάλ. Και τι κατόρθωμα είναι αυτό! Αυτή ακριβώς η ομάδα ήταν απέναντι στα παιδιά του Έκτορ Ραούλ Κούπερ. Κάποιος θα πει ότι χρειαζόταν το ισπανικό στοιχείο για να αντιμετωπίσει ο Άρης την Ατλέτικο πετυχημένα μέσα στο σπίτι της. Κι όμως, ο Νίκος Λαζαρίδης με τη μακεδονίτικη μαγκιά ήταν ο κορυφαίος του γηπέδου, ο – στην αρχή της χρονιάς τελειωμένος – Κρίστι Βαγκέλι “όργωσε” τη δεξιά πλευρά, ο διεθνής Σάκης Πρίττας με το καθαρό μυαλό και το πάθος του έδεσε τη μεσαία γραμμή στο κρίσιμο τέλος, ο νεαρός Κασναφέρης που μπήκε πρώτη αλλαγή (!) συμμετείχε στα γκολ, ο Μιχάλης Σηφάκης όρθωσε ανάστημα όταν έπρεπε, ο Κώστας Μενδρινός έγινε αριστερό εξτρέμ γιατί ο διαφημισμένος Τόνι Κάλβο έχει τα ψυχολογικά του…

Στις εφημερίδες κάνουν λόγο σήμερα για την ψυχή που έδειξαν οι “κίτρινοι” κι αυτό το κλισέ μας φέρνει στο σημείο να θέσουμε τις ακριβείς διαστάσεις μέσα στις οποίες ο Άρης πήρε τις τύχες της πρόκρισης στα χέρια του, βάζοντας με τα απανωτά χτυπήματά του την τροπαιούχο Ατλέτικο Μαδρίτης στα σχοινιά. Η εμφάνιση που πραγματοποίησαν οι παίκτες σε ένα κατηφορικό γήπεδο, η φωτιά που έβαλαν στην παγωμένη μαδριλένικη ατμόσφαιρα, απέδειξε και τις πραγματικές δυνατότητες του φετινού Άρη. Το διαρκές πρέσινγκ, οι κοντινές γραμμές, η σωστή μεσοαμυντική λειτουργία με συνέπεια να βγαίνουν οι “κίτρινοι” πρώτοι στην μπάλα και οι εμπνευσμένες συνεργασίες στους ανοιχτούς χώρους, απέδειξαν πως αυτή η ομάδα το έχει, ακόμη κι όταν αγωνίζεται με σημαντικές απουσίες κόντρα σε ένα μεγάλο αντίπαλο. Για ποιόν ακριβώς λόγο δεν το υλοποιεί σε ασύγκριτα ευκολότερους αγώνες της Σούπερ Λίγκας, είναι ένα ερώτημα. Για ποιο λόγο παίκτες – κλειδιά, εμφανίζουν χτυπητές μεταπτώσεις στην απόδοσή τους, άλλο ερώτημα.

Και το μεγαλύτερο απ’ όλα: αν βρει ο Άρης, ή οποιαδήποτε άλλη ελληνική ομάδα, προπονητή να στήσει τους παίκτες με εξυπνότερο τρόπο, να “διαβάσει” καλύτερα τον κάτοχο του τροπαίου μέσα στο σπίτι του, από τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ, ας βγει να το πει. Κι ας το αποδείξει.

Ο Αργεντινός έγραψε ιστορία ως προπονητής μαζί με τον Άρη. Κι αν συνεχίσει μαζί του, αυτό θα ξανακάνει.