Αύριο χωρίς Πατέρα
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε την παραίτηση του Νικόλα Πατέρα, αφού ούτως ή άλλως ο καθένας έχει ήδη στο μυαλό του αυτό που εξυπηρετεί τη λογική του και ικανοποιεί τις επιθυμίες του.
συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου και την υποβολή παραίτησης από τον πρόεδρο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός.
Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για μία διαδικαστική πράξη. Η θητεία του προέδρου ολοκληρώνεται στο τέλος Ιουνίου και σε τίποτε δεν εμπόδιζε και δεν φρέναρε τις προβλεπόμενες εξελίξεις.
Κατά δεύτερον, η ερμηνεία της “εικονικής” πράξης είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένη και ως ερμηνεία και ως πράξη. Παρ’ εκτός κι αν είναι όλα τόσο πολύ φτιαχτά, ώστε να αποκλείουμε εκ των προτέρων το ενδεχόμενο υποβολής και στήριξης οποιασδήποτε άλλης υποψηφιότητας.
Το βέβαιο είναι ότι το επόμενο διοικητικό συμβούλιο που ορίστηκε για την προσεχή Παρασκευή, είναι υποχρεωμένο βάσει καταστατικού να εκλέξει νέο πρόεδρο από τα υπάρχοντα μέλη του. Δεν μπορεί να εκλέξει πρόεδρο τον Άγγελο Φιλιππίδη (τυχαία η αναφορά ενός πρώην προέδρου, μην παρεξηγηθεί), δεν μπορεί να εκλέξει πρόεδρο ούτε τον Γιάννη Βαρδινογιάννη, εφ’ όσον παραιτήθηκε και εκπροσωπείται από άλλο πρόσωπο ή τον Ανδρέα Βγενόπουλο που επίσης δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των μελών.
Κάτι τέτοιο νομιμοποιείται να κάνει μόνο η γενική συνέλευση των μετόχων, στην οποία υποχρεωτικά θα παραπεμφθεί το θέμα, εφ’ όσον δεν ευοδωθεί η προσπάθεια ανάδειξης νέου προέδρου από το διοικητικό συμβούλιο της ποδοσφαιρικής εταιρίας.
Είναι λοιπόν μία τυπική διαδικασία η σύγκλιση νέου Δ.Σ. την προσεχή Παρασκευή ή εκφράζει τη θέληση των μελών για άμεση πλήρωση του κενού; Το τυπικό αυτό είναι, δεν ήταν όμως και υποχρεωτικό…
Ο Νικόλας Πατέρας δεν μπορούσε να συνεχίσει στον προεδρικό θώκο υπό την σκιά των αρνητικών δημοσιευμάτων έστω κι αν απαντώνται μόνο σε μία συγκεκριμένη μερίδα ΜΜΕ. Δεν απέκλεισε όμως το ενδεχόμενο να αποδεχθεί εκ νέου πρόταση και απόφαση επανεκλογής του, εφ’ όσον μάλιστα αυτή συγκεντρώσει τις 18 από τις 20 ψήφους (εξαιρείται και η δική του).
Εδώ λοιπόν υπεισέρχονται δύο βασικοί -κατά την ταπεινή μου άποψη- παράγοντες, όπως τουλάχιστον διαφαίνεται αφ’ ενός στην επιστολή παραίτησης του Νικόλα Πατέρα, αφ’ ετέρου στην γραπτή δήλωση του Γιάννη Βαρδινογιάννη. Να ξεκινήσω από την δεύτερη, όπου δεν διακρίνεται η στήριξη της αμέσως προηγούμενης.
Σε ό,τι αφορά στην επιστολή παραίτησης, μοιάζει “σαν έτοιμη από καιρό”. Ακόμη κι αν ξεπεράσουμε ως “ωμή καταγραφή” την αρνητική παρελθοντολογία του απολογισμού, στην παράγραφο που αναφέρεται στην “κακή διαχείριση” δεν δείχνει να έχει καν επανεξετάσει την κατάσταση ή να έχει λάβει υπ’ όψιν τα νέα δεδομένα που προέκυψαν από τις επαφές με τον Γιάννη Βαρδινογιάννη και την ανακοίνωση στήριξης εκ μέρους του μεγαλομετόχου.
Πρόκειται δηλαδή για μία ειλημμένη απόφαση που δεν άλλαξε. Και νομίζω ότι ως τέτοια αλλάζει και τα δεδομένα από πλευράς Βαρδινογιάννη, εξ ου και η γραπτή του δήλωση, όπου πίσω από τις λέξεις μοιάζει απλώς να απευθύνει ένα “βελούδινο” αντίο.
Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά αν συμβεί κάτι τέτοιο θα πρόκειται για την θεαματικότερη μέχρι σήμερα ανατροπή, που όμοιά της δεν έχουμε ξαναζήσει ούτε επί ημερών πολυμετοχικού Παναθηναϊκού.
Και θα είναι ταυτόχρονα συναρπαστικά ενδεικτική της ομόνοιας με την οποία θα έχουν πλέον αποφασίσει να πορευτούν στο μέλλον…
